Munið þið þegar við vorum lítil? Munið þið efir krökkunum í bekknum sem eignuðust vini af þvi að þau áttu skemmtilegustu tölvuleikina og flottustu tölvurnar? Ég var eiginlega soldið soleis í dag, af því að Anja kunningjakona mín hringdi í mig og bauð mér í mat í kvöld og spurði svo; "Væriru til í að taka grillið þitt meððjérr..?" Þannig að í kvöld eigaðist ég vini út á kolagrillið mitt... næs..

... lenti klukkan tíu í morgun, sit og bíð eftir að ensímeltan mín klárist. Er algerlega búin á því. Það var tekið vel á því um helgina. Lykilorð hennar eru mörg: Perilla, fruity chardonay, sólbruni, söngur, matur, meiri matur, endurfundir, endurfundir, endurfundir, vísindi og meiri vísindi, networking, buffalovængir, sushi, buffalovængir, sushi, beyglur, sushi, buffalovængir, martini, mohito. Þarf ég að segja meira?

Þegar ég sé senur úr bíómyndum sem gerast á götum Manhattan fæ ég sting í magann af heimþrá. Ég er ekki að fatta að ég búi þar ekki lengur. Þegar við Mörður fluttum þangað var loftið fullt af fyrirheitum, ný spennandi borg til að skoða, nýjir hlutir til að prófa og kanna.

Þegar ég hugsa til baka þá fæ ég nostalgíuhroll. Allir vinirnir sem við eignuðumst, kúltúrinn sem við kynntumst, veðurguðirnir sem skoruðu okkur á hólm með ískulda og sjóðandi hitta sitt á hvað. Svo gæti ég lengi haldið áfram. Það er einhver ótútskýranlegur kraftur í þessari borg, einhverjir galdrar sem ekki er möguleiki að útskýra. Og svo er Ameríka líka bara ansi mögnuð. Hún hefur jú sína galla, en kostirnir verða skýrari með hverjum deginum sem líður utan landsteinanna.

Það er allt öðruvísi að flytja til Cambridge. Engin ævintýri sem bíða, ekki sömu fyrirheitin, það er ekkert spennandi við þennan bæ. Pínulítill bær sem lifir á fornri frægð. Og sefur eftir klukkan fimm á daginn.

En ég fæ að gleyma því öllu um næstu helgi þegar ég hitti gömlu vinina sem ég hef saknað svo sáran í allan vetur. Þess vegna sit ég núna og blogga. Ég get ekki sofið fyrir spenningi.

Landbúnaðarbensín hefur, að mínu mati fleiri galla en bensín unnið úr jarðolíu. Hér eru meðal annars nokkrir gallar:

1. Það kostar fleiri kaloríur að framleiða landbúnaðarbensín en eru í bensíninu sjálfu.

2. Með því að beina bílaflotanum inn á að nota etanól sem aflgjafa aukum við eftirspurnina eftir etanóli. Það sem þá gerist og hefur þegar gerst í heiminum er að eftirspurn eftir etanóli eykst og þarmeð eykst eftirspurnin eftir landbúnaðarafurðum til þess að vinna úr etanól. Þetta veldur hækkun á matvælaverði og hungursneyðum.

3. Mengun eykst, sérstaklega af því að meirihluti landbúnaðarbensíns er framleitt á óvistvænan hátt með því að nota stórvirkar vinnuvélar og mikið magn af tilbúnum áburði.

Og ekki segja mér að þetta sé allt í lagi, við verðum bara að nota lífrænt ræktað landbúnaðarbensín. Með því að nota landbúnaðarbensín, sama hvaðan það kemur veldur aukinni eftirspurn eftir því með ofangreindum afleiðingum.

Hvernig væri að draga fram hjólið?

Ég ætla héðan í frá að kalla "biofuel" landbúnaðarbensín á íslensku. Finnst það lýsa fyrirbærinu betur en enska orðið.

Þetta er ástæðan fyrir því að ég myndi aldrei kaupa "biofuel" (kann ekki íslenska orðið, sorry).

Bensín úr etanóli unnið úr plöntum veldur enn meira jarðrofi en áður, enn meiri ógnun við sífellt minnkandi regnskóga og síðast en ekki síst, eftirspurnin eftir maís og öðrum plöntum til þess að vinna úr bílaeldsneyti hefur valdið því að matvælaverð hefur hækkað. Þetta veldur matvælaskorti.

Það magn af maís sem þarf til þess að framleiða sem svarar einum tanki af bíóbensíni myndi duga til að fæða eina manneskju í eítt ár.

Þetta er pólitískt vandamál. Um miðja síðustu öld ákváðu bandarísk strjórnvöld að hætta afskiptum af maísverði með því að kaupa umframforða af maís. Fyrir þann tíma hafði verið nokkurs konar verðjöfnunarkerfi í gangi sem hélt maísverði stöðugu, því ríkið keypti umframforða af bóndum og seldi hann svo þegar uppskera brást eða var minni. Þannig var alltaf til nóg af maís og verðið hélst stöðugt. Þegar þessu var hætt hefur maísverð farið lækkandi ár frá ári. Og til þess að lifa af hafa bændur framleitt sífellt meira og fleiri og fleiri not hafa verið fundin fyrir maís.

Og núna er nýjasta trikkið að auka eftirspurn eftir maís með þeirri brilljant hugmynd að nota hann í eldsneyti fyrir bíla. Og jú, það virðist vera að takast, maísverð hækkar, milliframleiðendur í maísbissnisnum (ekki bændurnir, ég get lofað ykkur því) græða, og á meðan svelta sífellt fleiri.

Á meðan við notum bíla berum við öll ábyrgð á vandanum. Gallinn er sá að það virðist varla nokkur manneskja til í að fórna neinu úr sínum lífstíl til þess að leysa hann. Eftirfarandi eru dæmigerðar afsakanir:

"Við erum fjölskyldufólk, þess vegna erum við sértilvik"

"Ég bý svo langt frá vinnunni minni"

"En ég gæti þurft að skreppa í hádeginu.... "

"En mér finnst svo gaman að keyra kraftmikla bíla, ég er bara svoleiðis"

Þarf ég að segja meira?

Og svona mætti lengi halda áfram. Ég er ekki að segja að fólk eigi bara að hætta að keyra bíla. En mér fyndist allt í lagi að fólk fórnaði þó ekki væri nema örlítið til þess að reyna að leysa vandann.

Ég hef talað við mjög fáa Íslendinga sem eru virkilega til í að leggja lykkju á leið sína til þess. Jújú, það eru sko allir til í að vera umhverfisvænir ef þeir þurfa ekki að hafa neitt fyrir því og þurfi örugglega ekki að borga neitt fyrir það, því ekki er hægt að fórna merkjavörunni eða eldhúsinnréttingunni á altari lífsgæða komandi kynslóða.

Oh.. þetta er svo frústrerandi hegðun. Mér finnst ég aldrei hafa tíma til að lesa nóg. Og núna var ég komin heim úr vinnunni klukkan hálfsex með greinastafla í bakpokanum. Og hvað gerði ég? Sauð mér pasta og borðaði á meðan ég horfði á upptöku á Londonmaraþoninu fá því í morgun (ég horfði á fyrri hlutann yfir morgunkaffinu). Svo setti ég í þvottavél og karrímarineraði lúðu fyrir indverska rétt kvöldsins. Svo fór ég á netið og fann hlaupaleiðir í nágrenninu, jógastúdíó og pilates stúdíó. Og ýmislegt fleira. Og nú er klukkan orðin hálfátta og ég er enn með greinabunkann óhreyfðan á skrifborðinu hjá mér. Fæ ég punkt fyrir að taka hann upp úr bakpokanum?

Það besta við vinnuna mína:

Ég læri eitthvað nýtt á hverjum degi.
Ég vinn með ótrúlega skemmtilegu og kláru fólki sem hikar ekki við að ýta manni út á nýjar brautir vitsmunalega með því að gagnrýna það sem ég segi.
Sumt af því sem ég læri eru uppgötvanir sem ég geri sjálf og enginn annar veit.
Ég fæ sjálf að ákveða hvað ég geri í vinnunni, það er enginn sem segir mér fyrir verkum.
Spurningarnar sem við erum að spurja í rannsóknunum hér eru svo spennandi í mínum augum að ég fæ reglulega fiðring í magann við að hugsa um þær.

Það versta við vinnuna mína:

Það eru bara fáir staðir í heiminum þar sem ég get unnið þessa vinnu og þessir staðir eru ekki endilega hentugir af öðrum persónulegum ástæðum.

Vinnan er það krefjandi að hún þarf nánast alla manns athygli og það er erfitt að eiga nokkuð líf utan vinnunnar. En maður reynir.

Vinnan er alveg fáránlega illa borguð af því að það er gengið út frá því vísu að vísindamenn þurfi ekki að fá borgað. Við vinnum af hugsjón. Eða eins og vitur kona sagði: "Það er náttúrulega óþarfi að borga manni vel fyrir vinnuna sem maður vinnur ef manni finnst hún skemmtileg. Það er eiginlega ótrúlegt að þeir taki ekki líka af manni skemmtanaskatt".

... síðan ég byrjaði í nýju vinnuni hef ég nær ekkert lesið nema fyrirsagnir og einstaka útdrætti. Skammarlegt alveg. En nú skal gerð á bragarbót.

... ef þú hefur ekkert betra að gera en að kvarta yfir því að einhver breyti stillingunni á skrifstufustólnum þínum þegar þú ert ekki í vinnunni. Ég mæli með því að þú skiptir um vinnu eða gerir eitthvað innspírerandi til að losa um alla innbyggðu frústrasjónirnar...

Það er svo gaman í vinnunni í dag að ég er að kabbna. Ég er með fiðring í maganum, hannandi nýjar tilraunir hægri, vinstri.

Krakkarnir á labbinu hjá mér eru svo klárir að það er ótrúlegt. Og það er svo gaman að breinstorma með þeim. Ég elska labbið mitt jafnmikið og mér leiðist Cambridge.

Ég var að setja inn athugasemd hjá Arnari Pálsyni, sem heldur út ansi fínu bloggi um vísindi. Við það að skrifa athugasemdina fattaði ég að ættti kannski frekar að setja meginþorra hennar hér inn.

Ég verð eiginilega að segja að ég er búin að gefast upp á Íslandi á öllum sviðum vísinda. Ég býst ekki neitt frekar við því að það sé stunduð gagrýnin vísindafréttamennska á Íslandi og ekki heldur að það verði nokkurn tíman veitt almennilegum styrkjum til grunnrannsókna á Ísland. Það er ekki hægt að ætlast til þess af svo lítilli þjóð að vinna á sama level og tugmilljónaþjóðir.

Til dæmis fékk ég tölvupóst í gær þar sem auglýst var eftir hugmyndum að öndvegissetrum. Þessi öndvegissetur hafa verið í vinnslu á Íslandi undanfarið ef marka má bloggumræðuna.

Ég varð náttúrulega spennt og las lengra, en brosið rann fljótt af mér. Það á að veita nokkrum hópum milljón í styrk til nokkurra mánaða hugmyndaþróun. Milljón! Já, ég sagði milljón!

Hverjum er hægt að borga laun í nokkra mánuði af einnar milljón króna styrk? Jú hámenntuðum vísindamanni, sennilega einhverjum með sirka áratug af hálskólamenntun og annan áratug af reynslu við rannsóknarvinnu.

Og svo þarf að borga efnivið. Milljón myndi ekki einu sinni duga mér í nokkra mánuði bara fyrir efnivið í vinnu til hugmyndaþróunar. Sumsé alger brandari.

Ég strokaði út tölvupóstinn. Ég er algerlega búin að gefa upp á bátinn að ég muni nokkurn tíman starfa á Íslandi sem vísindamaður. Annað hvort flyt ég heim (vonandi ekki) og byrja að flippa hamborgurum eða held áfram að búa erlendis (vonandi) og vinn sem vísindamaður.

Ehemm... já, það er nokkuð liðið á árið en ég setti inn myndir úr jólaferðinni á FlickR.

... nei, djók. Ég ætla ekki að blogga um vörubílstjóra, læt restina af bloggheimum um það.

Það er ekkert í gangi frekar en venjulega. Laugardagur, ég er á labbinu ásamt flestum labbfélaganna. Við ætlum nokkur út að borða saman í kvöld og svo í þrítugsafmæli. Ég reyndar hef ekki hugmynd um hver það er sem býður í partí, en partí er partí og maður mætir náttla!

Það er reyndar frekar fyndið að partíið er næstum því úti í bæ sem heitir Cherry Hinton, þannig að það er alveg korters labb þangað. Flestir labbfélaganna voru til í að mæta þartil þeir heyrðu hvar teitin væri haldin. Þá ráku flestir upp sársaukaóp og kváðust ekki nenna alla leið þangað. Þetta var hreinlega eins og að bjóða Manhattanbúa í partý í Brooklyn eða Reykvíkingi í partý í Keflavík. Frekar skondið, ég gerði stólpagrín að liðinu og benti þeim á að þetta væru fimm mínútur í leigubíl. Það er skondið hvað vegalengdir lengjast og styttast í huga fólks í hlutfalli við stærð bæjarins sem það býr í.

Á morgun ætla ég svo að hitta kærasta vinkonu minnar í London en hann flýgur hingað frá New York á morgun til að fara í atvinnuviðtal og ég ætla að snæða með honum kvöldverð.

Mig langar til þess að benda á það að með skilgreiningu kirkjunnar á fósturvísi sem manneskju er hún að fótumtroða vilja kvenna.

Nú? Já, fósturVÍSIR getur ekki orðið að manneskju nema til sé sú kona sem vill ljá fósturvísinum leg sitt og bera fóstrið í gegnum fulla meðgöngu. Þess vegna eru menn sem eru á móti fóstureyðingum og á móti nýtingu fósturvísa til rannsókna á sama tíma að virða vilja kvenna að vettugi.

Ég fagna því að samþykkt hafa verið lög á Alþingi um stofnfrumurannsóknir á Íslandi, því slíkum rannsóknum þarf að búa viðeigandi lagaumhverfi.

Á sama tíma óska ég þess að Alþingi hefði frumkvæði að því að aðskilja ríki og kirkju, enda ekki hægt að nútímaþjóð hafi slíkt húmbúkk sem þessa ríkiskirkju sem hluta sinna stofnana.