Þegar ég sé senur úr bíómyndum sem gerast á götum Manhattan fæ ég sting í magann af heimþrá. Ég er ekki að fatta að ég búi þar ekki lengur. Þegar við Mörður fluttum þangað var loftið fullt af fyrirheitum, ný spennandi borg til að skoða, nýjir hlutir til að prófa og kanna.

Þegar ég hugsa til baka þá fæ ég nostalgíuhroll. Allir vinirnir sem við eignuðumst, kúltúrinn sem við kynntumst, veðurguðirnir sem skoruðu okkur á hólm með ískulda og sjóðandi hitta sitt á hvað. Svo gæti ég lengi haldið áfram. Það er einhver ótútskýranlegur kraftur í þessari borg, einhverjir galdrar sem ekki er möguleiki að útskýra. Og svo er Ameríka líka bara ansi mögnuð. Hún hefur jú sína galla, en kostirnir verða skýrari með hverjum deginum sem líður utan landsteinanna.

Það er allt öðruvísi að flytja til Cambridge. Engin ævintýri sem bíða, ekki sömu fyrirheitin, það er ekkert spennandi við þennan bæ. Pínulítill bær sem lifir á fornri frægð. Og sefur eftir klukkan fimm á daginn.

En ég fæ að gleyma því öllu um næstu helgi þegar ég hitti gömlu vinina sem ég hef saknað svo sáran í allan vetur. Þess vegna sit ég núna og blogga. Ég get ekki sofið fyrir spenningi.