Það besta við vinnuna mína:

Ég læri eitthvað nýtt á hverjum degi.
Ég vinn með ótrúlega skemmtilegu og kláru fólki sem hikar ekki við að ýta manni út á nýjar brautir vitsmunalega með því að gagnrýna það sem ég segi.
Sumt af því sem ég læri eru uppgötvanir sem ég geri sjálf og enginn annar veit.
Ég fæ sjálf að ákveða hvað ég geri í vinnunni, það er enginn sem segir mér fyrir verkum.
Spurningarnar sem við erum að spurja í rannsóknunum hér eru svo spennandi í mínum augum að ég fæ reglulega fiðring í magann við að hugsa um þær.

Það versta við vinnuna mína:

Það eru bara fáir staðir í heiminum þar sem ég get unnið þessa vinnu og þessir staðir eru ekki endilega hentugir af öðrum persónulegum ástæðum.

Vinnan er það krefjandi að hún þarf nánast alla manns athygli og það er erfitt að eiga nokkuð líf utan vinnunnar. En maður reynir.

Vinnan er alveg fáránlega illa borguð af því að það er gengið út frá því vísu að vísindamenn þurfi ekki að fá borgað. Við vinnum af hugsjón. Eða eins og vitur kona sagði: "Það er náttúrulega óþarfi að borga manni vel fyrir vinnuna sem maður vinnur ef manni finnst hún skemmtileg. Það er eiginlega ótrúlegt að þeir taki ekki líka af manni skemmtanaskatt".

... síðan ég byrjaði í nýju vinnuni hef ég nær ekkert lesið nema fyrirsagnir og einstaka útdrætti. Skammarlegt alveg. En nú skal gerð á bragarbót.