Ég var uppi í rúmi að lesa í mestu makindum í nótt þegar allt fór að skjálfa. Í fimm sekúndur. Það reið yfir jarðskjálfti, 5.3 á skalanum sem kenndur er við Richter. Ég varð aðallega steinhissa, en fannst þetta líka pínu sport, fór fram í stofu og kveikti á sjónvarpinu, en þar var ekkert um málið svo ég fór bara að sofa.

Nú í morgun er náttúrulega ekki talað um annað í fjölmiðlum. Það var eiginlega pínu fyndið að sjá fréttamanninn frá Lincolnshire sem átti að fylgjast með "the cleanup operation". Hann stóð hálfskömmustulegur við hliðina á nokkrum kílóum af muldum múrsteini á götunni, en múrsteinnin sá ku hafa fallið úr skorsteini.

Svo höfðu fréttamenn BBC News á orði að það hefði verið áberandi í tölvupóstum áhorfenda hvað það hefðu verið margir eiginmenn á stofusófanum í nótt....

Jæja, ég sit hérna heima og pússla saman power-point skjali fyrir labbfund morgundagsins. Borða pakkapizzu og hlusta á Bylgjuna í græjunum. Hemmi Gunn rúlar!

Er komin niður á jörðina aftur eftir að hafa fengið tilvitnunina í gær. Ég er greinilega enn bara svona trámatíseruð eftir að hafa verði skúbbað með þessa vinnu að mér leið eins og enginn myndi lesa greinina mína. Samt birtist hún í fínu tímariti og allt, en áður en ég fékk nokkra tilvitnun leið mér eins og enginn hefði lesið stykkið... Svona er maður nú lítill í sér....

Ég var að fá fyrstu tilvitnunina í greinina mína. Af engri annari en Fionu Watt, stofnfrumu og erfðafræðingi sem ég ber ómælda virðingu fyrir. Hún var að birta yfirlitsgrein í Nature Reviews Cancer um proto-oncogenið cMyc og virkni þess í húð. En Blimpið mitt bælir Myc í húð og B-frumum meðal annars....

Ég er búin að vera hálflasin í allan dag (og mestalla vikuna reyndar), en í augnablik hvarf allur slappleiki eins og dögg fyrir sólu.

I feel like I'm living in some sort of a bubble. As if I've left the timespace that I previously occupied and been warped into some new dimension that exists outside of reality.

I feel like I'm a little cell that's being incubated under novel conditions with an overload of signals and stimuli, in between periods of utmost lack of any sensory stimulus at all.

I go home and it is so quiet. Nothing is going on. At all. No sound except my boiler humming away, and nobody to interact with. Everything seems so remote from the reality of my life a few months ago. Then I go into lab and I'm hit with novel things to try and do and think about, constantly. I'm being incubated in this crazy mix of conversation, ideas and attitudes, with an appropriate dose of occasional alcohol, that results in the feeling that my brain is making new synapses at million miles an hour.

It is exhilarating and completely exhausting at the same time.

Miðvikudagur 13. febrúar 2008.
Vaknaði klukkan hálfátta og dreif mig á lappir. Lallaði yfir í eldhús og setti yfir kaffi á espresso könnunni. Fór í sturtu meðan kaffið mallaði. Kveikti á útvarpinu (BBC4), klæddi mig, borðaði jógúrt með múslí og tékkaði á tölvupóstinum mínum. Svaraði pósti frá kollega í Taívan sem ætlar að senda mér plasmíð. Sötraði kaffi á meðan ég blés á mér hárið og setti upp andlit. Þetta er föst morgunrútína sem tekur mig um það bil klukkutíma. Hjólaði svo í hendingskasti í vinnuna.

Var mætt rétt fyrir níu. Settist niður og skipulagði daginn, setti up "task-list" í Thunderbird Lightning. Gaf frumunum mínum æti. Varði tveimur tímum við að taka smásjármyndir af "immunofluorescence" lituðum frumum frá því fyrir helgi. Konstructið mitt virkar! Einhver vinna undanfarinna vikna er sumsé farin að skila sér. Sendi tvö önnur konstruct í raðgreiningu.
Hópurinn fór í hádegismat um hálfeitt. Borðaði nýrnabaunachilli og rósakál þriðja daginn í röð. Maturinn í mötuneytinu er frekar óspennandi og ekki getur maður borðað bara sallat í hádeginu!
Varði svo seinniparti dags í að skrifa styrkumsókn til EMBO fyrir launum næstu tveggja ára. Veit ekki alveg hvort ég vona að ég fái þennan styrk því hann borgar verr en þau lúsarlaun sem ég er á í dag.
Strauk út tveimur bakteríuræktum á agarskálar um fimmleytið og fór svo niður á kaffistofu og keypti mér túnfiskssamloku úr sjálfsalanum ásamt einni dós af Coke-Zero. Minna en ein kaloría, alla vega í kókinu... Las Times á meðan ég gleypti í mig lokuna og fór svo aftur upp að skrifa. Fattaði klukkan ellefu að ég þyrfti að drífa mig heim, "skrifaði" í klukkutíma í viðbót. Leit í kringum mig og áttaði mig á að átta af sextán meðlimum rannsóknarstofunnar voru önnumkafnir við störf í kringum mig. Hjólaði heim og fékk mér ristað brauð á meðan ég horfði á matreiðsluþátt í sjónvarpinu. Þar var einhver kráareigandinn að elda "faggots" en það ku vera kjötbollur hér á landi. Fór að sofa klukkan eitt.

Þriðjudagur 14. febrúar 2008.
Vaknaði ekki fyrr en klukkan hálfníu. Rauk fram úr og skolaði á mér hárið eftir að hafa sett yfir kaffi. Borðaði jógúrt með múslí og hlustaði á útvarpið á meðan (Rás 2). Klæddi mig í föt, setti á mig maskara, drakk kaffi í sömu andránni og hjólaði á labbið. Þaðan gekk ég sem leið lá í fundarsal niðri í bæ. Varði deginum við að hlusta á fimmtán fyrirlestra frá labbinu okkar og tveggja annarra stofnfrumulabba. Þetta var alger "crash course" í stofnfrumufræðum fyrir mig og ég lærði margt.
Klukkan hálfsjö var boðið upp á vín og snittur. Dembdi í mig einu glasi og spjallaði við einn hópstrjóranna og nokkra krakka á labbinu hans. Rauk svo á labbið klukkan sjö til þess að hugsa um frumurnar mínar. Og nú sit ég hér klukkan hálfellefu og nenni ekki að hjóla heim. Og hvað gerir fólk sem á ekkert líf í því? Jú, það bloggar.

Það er ekki hægt annað en brosa út í annað þegar maður opnar mbl.is og sér fyrirsagnirnar:

"Kindur í sjálfheldu síðan í haust." og "Tveir eldsvoðar samtímis í Reykjavík."

Frekar krúttlegt fréttamat.

... kannski ekki á dramatískan hátt, en í vikunni mættu þrír vinnufélaganna með hrökkbrauð í nesti. Ég fæ mér alltaf hrökkbrauð með smurosti og ávöxt (og te!) milli fimm og sex til þess að hafa orku í síðustu vinnustundirnar (nema núna er ég farin að vakna svo snemma að ég er búin að vinna klukkan hálf sjö-sjö flest kvöld!!!). Og fólki fannst þetta greinilega svona nett.

Ég er að breyta liðinu í Skandinava.

.... ég er farin að drekka te á hverjum degi. Það er bara eitthvað svo gott að fá sér heitan drykk seinnipartinn svona um miðjan "vetur" og kaffið hér sökkar. Annars er þetta í fyrsta skipti ansi lengi sem ég upplifi ekki vetur. Það kvarta náttúrulega allir yfir kulda, en ég hef ekki fundið fyrir honum. Ég hef til dæmis ekki enn sett upp húfu og ég geng venjulega ekki í vesti, ég hjóla í vinnuna á dúnvestinu utan yfir rúllukragapeysu.

En ég sakna sólarinnar. Sakna hennar sárt.