Ég sofnaði seint á aðfaranótt laugardags. En ég sofnaði þó og svaf fast. Ég var því í miðjum draumi þegar pósturinn mætti á svæðið klukkan korter yfir sjö með jólagjafirnar sem ég pantaði frá Amazon. Ég rauk niður í anddyri og tók við sendingunni. Á leiðinni upp aftur mundi ég eftir draumnum sem hafði verið rofinn svo skyndilega:

Ég var að moka grjóti í þar til gerða grjótmulningsvél (er svoleiðis til yfirhöfuð?). Ég stóð sveitt og skóflaði grjótinu ofaní nokkurs konar trog. Á hinum endanum á vélinni var maður sem ég hef aldrei hitt, en var stúdent í Oxford og hefur verið að skoða sama gen og ég. Honum lá mikið á að klára ákveðið verk og þurfti til þess mikið af möl. Leiðbeinandi minn í doktorsnáminu hafði beðið mig um að moka fyrir manninn svo honum gengi hraðar með verkið. Ég stóð semsé í svita mínum, mokaði grjóti og brosti hughreystandi til leiðbeinandans og sagði henni að hafa engar áhyggjur þetta væri allt undir kontról.

Það sem mér finnst skrítnast er uppruni grjótmulningsvélarinnar. Hvaða myrki staður undirmeðvitundar minnar hefur jafn banal hluti að geyma eins og grjótmulningsvélar. Og hvað verður það næst, steypuhrærivél?