Oh.. þetta er æði. Ég held að kallinn standi einhvers staðar og syngi You Never Walk Alone. Eini söngurinn sem hann syngur ótilneyddur. Ég er spennt...

Ég er ótrúlega ánægð með alla þessa umræðu um kristni og kristin gildi sem hefur verið í bloggheimum (og væntanlega annars staðar í íslensku þjóðfélagi) undanfarið. Ég vona að þetta sé upphafið að endinum. Ég vona að þess verði ekki langt að bíða að ekki verði lengur ríkiskirkja á Íslandi. Það stefnir í aðskilnað ríkis og kirkju, það er bara tímaspursmál... (OK, ég veit að kirkjan á of mikilla hagsmuna að gæta til þess að það gerist á morgun, en það gerist á endanum...).

Ég er líka ein af því fólki sem hefur ekki hugmynd um hvað kristið siðgæði í raun og veru er. Ég efast um að siðferðiskennd Íslendinga sé í raun eitthvað sem flokka megi undir eitthvað sérkristið fyrirbæri. Og ég fæ eiginlega velgju þegar ég hugsa til þess að undir kristið siðferði tilheyri fordæming á samkynhneigðum. Það getur eiginlega ekki annað verið miðað við framkomu krikjunnar í þeim málum undanfarið.

Mér finnst auðvitað í lagi að fólk trúi því sem það vill. Rétt eins og ég vil hafa mitt trúleysi í friði. En þegar afl eins og kirkjan stendur gegn framförum í íslensku samfélagi er aðeins of langt gengið.

Jæja, tveir og hálfur tími í leik og Möddi minn bara mættur á Anfield í dag. Mikið vona ég að þeir vinni. Hann kemur þó eflaust grátandi út af geðshræringu hvernig svosem leikurinn fer...