Það fór allt frábærlega vel á fimmtudaginn, fyrirlesturinn gekk vel, vörnin var ótrúlega skemmtileg og veislurnar seinnipartinn og um kvöldið voru æði og heilsan eftir því í dag.
Nú erum við bara að pakka í kassa á fullu og svo fer búslóðin í gám á morgun og ég gisti hjá vinkonum síðustu vikuna mína hér áður en ég held til Cambridge...
Oh.. Mörður kemur í kvöld! Ég hef ekki séð hann í fjórar vikur. Það verður léttir fyrir hann að hafa mig ekki hringjandi í sig fimm sinnum á dag.....
Ég er búin að æfa fyrirlesturinn minn tvisvar í morgun. Hann er enn frekar "herky-jerky" eins og leiðbeinandi minn myndi segja. Ótrúlegt. Þetta er ekki nema rúmlega þrítugasta skipti sem ég held tölu um þetta verkefni.
Annars hlakka ég bara til morgundagsins. Það er ekki á hverjum degi sem maður fær að tala í tvo klukkutíma við fimm framúrskarandi vísindamenn um sitt eigið verkefni!
Þegar ég gekk um kampusinn um kvöldmatarleitið heyrði ég oftar en einu sinni og oftar en tvisvar fólk segja: "Did you know that there are no homosexuals in Iran?".
Það er allt á suðupunkti hér á slóðum í dag. Mahmoud Ahmadinejad Íraksforseti mun nefnilega halda ræðu fyrir Kólumbíuhálskólasamfélagið í dag. Sjálfur helfararafneitarinn ætlar að segja nokkur orð við fólk í skóla sem er fjölsetinn gyðingum.
Auðvitað verða skipulögð mótmæli í gangi og öryggisgæslan er í botni. Það er búið að girða allt skólasvæðið af, lögreglan er hér um allt og tugir sendiferðabíla teygja gervihnattadiska sína til himins á meðan veltilhafðar fréttakonur standa á gangstéttunum og segja frá viðburðinum.
Ég velti því fyrir mér hvort ég ætti að fara að hlusta á hann, en ákvað að gera það ekki. Ég er hins vegar á báðum áttum hvort ég eigi að taka þátt í mótmælum gegn honum... Mörður segir að ég eigi að gera það, það fari mér vel að mótmæla.. ehrm...
Ólafur Páll.. Við EIGUM ekki Sigur Rós. Og ekki Björku heldur. Og hættu að tala um sjálfan þig eða ég æli.
Mér finnst svo gaman að heyra í Sigur Rós, en Óli Palli talar út úr rassgatinu á sér. Ég vildi að hann hefði þá gáfu að leyfa viðmælandan að njóta sín án þess að tala bara um sjálfan sig allan tíman.
Jæja, það er aðeins farið að hægja um hér. Búin að pakka nær allri búslóðinni í kassa, nema eldhúsdóti og stofugræjum.
Þannig að nú hef ég enga afsökun lengur, ég verð að fara að undirbúa mig fyrir doktorsvörnina á fimmtudaginn. Ég verð bara að viðurkenna að ég veit ekkert hvernig ég á að undirbúa mig og þar að auki er ég bara ekkert stressuð fyrir þetta. Sem er eiginlega frekar slæmt, smá stress er allaf gott til þess að maður standi sig, en í augnablikinu nenni ég þessu bara ekki aaalveg. Ég nenni ekki að halda fyrirlesturinn, ég er komin með frekar mikið leið á honum...
Ætli það sé ekki merki um að ég sé tilbúin?
Svona sýnir maður víst hvað maður er mikill fjölskyldumaður ef maður vill verða forseti Bandaríkjanna. Æl....
Hér er allt í einum hvínandi endaspretti. Er að klára síðustu tilraunirnar á labbinu, pakka niður og, og....
Ég skellti mér upp til Íþöku um helgina og heimsótti Dísu Tæger. Við skemmtum okkur alveg konunglega og ég talaði svo mikið að ég missti röddina. Hressandi. Ég var frekar þunn í rútunni á leiðinni heim á sunnudgagskvöldið.
Í gær tók ég mig svo til og sagði frestunaráráttunni stríð á hendur. Ég keypti mér flugmiða til London, ég skráði mig á leigumiðlun í Cambridge og sendi út tölvupósta til fólks sem var að auglýsa húsnæði. Ég pantaði mér tíma í rótfyllingu, ég sagði upp rafmagninu, pakkaði niður í tíu kassa til viðbótar þeim fimmtán sem fyrir voru. Ég fór með hrúgu af þvotti í hreinsun og viðgerð.
Það besta var samt að Brynhildur og Vala komu í heimsókn og við pöntuðum indverskan og horfðum á Masala movie saman. Frekar mikið stuð!
Greinin mín var að koma út rétt í þessu. Hægt er að sjá útdrátt hér og þeir sem hafa aðgang að PNAS geta hlaðið niður greininni á PDF sniði hér. Fjögurra ára blóð sviti og tár í sex blaðsíðna samantekt með tólf blaðsíðna ýtarefni. Þanebblaþa!!!
Fór á línuskautunum á labbið áðan. Frekar ljúft bara að þeysast meðfram Hudson í sólskininu, finna sjávarlyktina og horfa á fólkið í lautarferðum.
Það eru komin tvö ár síðan ég fór síðast á línuskauta og það verður að viðurkennast að mér hefur förlast aðeins tæknilega. Á ekki eins auðvelt með að stoppa og áður. Það er líka svo fyndið þegar maður er komin með hjól á lappirnar virðast minnstu hindranir vera risa farartálmar og smá halli verður að heilu fjalli...
Jæja, 2x45 mín fyrir svefnin og þá segjum við þetta gott...
Það er sól úti. Það er yndislegt veður, 28°C og ljúfheit og mig laaaangar svo út á línuskauta. En, nei, ég verð að hanga hér inni yfir dissinu. *@x°#... urrrr
Það er eiginlega alveg ótrúlegt hvað maður hefur tíma til þess að gera hluti eins og að ELDA sér hádegismat, þegar maður á í raun og veru að vera að skrifa þessa blessuðu ritgerð. (Og já, það tók meira en 10 mínútna pásu að elda þessa ommelettu...).
ps.. já... og svo hefur maður nátturulega endalausan tíma til þess að dúlla sér við að ljósmynda matinn sem maður eldaði.. Ég held að ég ætti að drífa mig að klára þessa ritgerð og fara að gera eitthvað af viti!
Jæja, þá er kallinn kominn á klakan, mín eftir hér vestanhafs í síðsumrinu. Það er Labor Day helgin og hún er löng. Tilvalin helgi til þess að klára fyrsta uppkast að dissinu.
Ég er með ákveðið kerfi í gangi til þess að efla afköstin. Ég stilli skeiðklukku á 45 mínútur í senn og á þeim tíma verð ég að vinna. Þegar klukkan tístir, fæ ég tíu í pásu og held svo áfram í aðrar 45 mínútur. Stundum gengur reyndar svo vel að ég held áfram lengur en í 45 mínútur, en þetta kerfi er frábært á dögum þegar einbeitingin fer í frí...
Jæja, kominn tími á fyrstu 45....