Jæja, það hvarf úr mér allur vindur áðan. Þannig að það var tími til að fá sér fyrsta kaffibollann síðan á föstudaginn. Og ég held að hún Herdís mín hafi rétt fyrir sér.. það nær engri átt að hætta að drekka kaffi þegar maður er að skrifa dissið. Ég fékk mér hálfan bolla af lapþunnu kaffihlandi og nú er eins og það sér raketta í afturendanum á mér, ég bara get ekki stoppað!

Svona til að ballansera alla fyrirframnostalgíuna: Ég hlakka til að fá gott karrý í Englandi. Ég á enn eftir að finna almennilegan indverskan hér í NY. Það getur verið mjög góður matur hér, en karrý er ekki inni á þeim lista.

ps. Mín íslenska stafsetning fer síversnandi, sennilega af því að ég les nær aldrei íslensku nema á bloggum og mbl.is. Nú bara er ég að hiksta á einum eða tveimur ennum. Svei mér þá....

Dissið puðrast út úr mér villt og galið þessa dagana. Vonandi að það verði komin einhver mynd á þetta fyrr en varir. Frekar gaman bara að sitja hér heima og hlussta á SKY FM Classical Radio og Gufuna til skiptis í gegnum Squeezeboxið á meðan ég háma í mig skyrhræring með pekan-hnetum, sötra sódavatn og les mér til um frumulíffræði og sameindalíffræði ysta lags húðarinnar, á milli þess sem ég hripa niður nokkur orð (og blogga).

Meiri fyrirframnostalgía: Ég á eftir að sakna þess að borða yndislegt ferskt sushi í hverri viku, já, nær hverjum degi. Það er einn kosta þess að búa í Stóra Eplinu, geðveikt sushi, sem þó kemst víst ekki í námunda við sushi á vesturströndinni. Kannski fór ég bara á vitlausa staði til að fá mér sushi í UK, en ég var ekki mjög impóneruð....