Mörðurinn sló til í gær og mætti með mér í gymmið og keypti sér kort. Haldiði að það sé lúxus að geta bara farið að hitta bóndann í ræktinni! Ég hef ekki mætt jafnsjaldan í ræktina undanfarin tvö ár síðan ég var fimmtán ára, en þá var ég nú ekki mikið fyrir hreyfingu!

Ég þarf því spark í afturendann og það verður hvatning að Mörður komi með í gymmið. Ég er nefnilega búin að vinna svo mikið undanfarið að það verður of freistandi að fara heim og hitta kallinn frekar en að fara og æfa.

Ég er líka búin að setja mér vinnureglur sem gilda eiga fram yfir doktorsvörn:

1. Ekki vinna meira en 70 tíma á viku.
2. Taka mér einn 90% frídag á viku (þ.e. á sunnudögum má ég bara vinna í klukkutíma, en oftast þarf að gefa frumum að éta og svo framvegis og undirbúa fyrir mánudaginn).
3. Æfa 3x í viku til að halda heilsunni.
4. Vera mætt klukkan 7:30 í vinnuna mán-fös, en klukkan 10 ef ég vinn á laugardögum.

Svo er aftur annað mál hvort þetta sé raunhæft.....

Það er engin lykt af Íslandi. Það er heldur engin lykt á Íslandi.

Þegar maður kemur aftur heim til New York líður manni eins og Jean Babtiste Grenouille sjálfum sniffandi út í umhverfið. Ný lykt á tíu metra fresti og á hverjum stað blandast saman að minnsta kosti fimm lyktir. Merkilegt.

Ég varði deginum í New York Skin club. Tjúllað stuð í boði labbs keppinautanna. Ég gaf þeim illt auga nokkrum sinnum, vona að þær hafi fengið hiksta... Nehh.. ég segi nú bara svona.

Það var samt gaman bara að skreppa aðeins austuryfir og hlusta á fyrirlestra í svosem eins og dagsstund. Lærði smá nýtt og allt. Det er bara kjult.

Ég lærði líka norsk blótsyrði í gær. Við fórum á seinna kvöld Banff stuttmyndahátíðarinnar. Myndirnar voru skemmtilegri en fyrra kvöldið. Uppúr stóðu tvær myndir, en ég lærði norsku blótsyrðin frá norskri mynd um labbitúr yfir jökul í Patagóníu: Patagonia — A Travel to the End of the World. Hún er gerð af TV2 í Noregi þannig að hún ætti að koma í sjónvarpinu heima einhvern tíman, er þaggi? Mæli með henni.

Og nú er ég bara á labbinu að velgja æti fyrir frumslurnar. Skál fyrir því.

Það er snjókoma og ellefu stiga frost úti. Það var svo mikið rok og kalt í gær að þetta vara bara eins og Reykjavík.

Við fórum á Banff kvikmyndahátíðina í gær. Horfðum á sex stuttmyndir um útivist og fjallamennsku og öfgasport. Alveg ágætt bara, en myndirnar hafa oft verið betri. Seinni hlutinn er svo í kvöld.

Nú fer að styttast í heimför. Jibbí, kóla.

Ég átti minn vikulega fund með proffanum í morgun. Hún var álíka stressuð yfir stöðunni á greininni og ég. Í hvert skipti sem tölvan hennar gaf frá sér "ding" hætti hún í miðri setningu til þess að sjá hvort það væri verið að láta okkur vita með greinina. Ég játaði fyrir henni að ég hefði tékkað á stöðunni á klukkutíma fresti í gær og það kom glampi í augun á henni: "You can check the status online?!" og hún flýtti sér að logga sig inn. Svo núna verðum við báðar á síglæðihnappnum í dag. Brjálað stuð. Talandi um að vera desperate....

Jæja, greinardrussssslan fór út á þriðjudaginn, öllum til mikils léttis. Tveimur sólarhringum síðar er ekki enn búið að hafna henni, og ég ligg inni á heimasíðu útgefenda vísindatímaritsins og ýti í sífellu á "manuscript status" takkann til að athuga hvort eitthvað hafi breyst. Ég nenni nefnilega ómögulega að byrja aftur að skrifa þessa grein í næstu viku.

Á meðan er ég að hanna næstu tilraunir og lesa mér til í fræðunum. Það er erfiðara nú en í síðustu umferð að koma auga á tilraunir sem ritrýnendur munu augljóslega biðja um, en ég er þó komin með lista yfir nokkrar sem lofa góðu.

Svo er málið náttúrulega bara að drífa sig heim í smá "frí" áður en slagurinn heldur áfram.