Við fórum í óperuna í gær. Skelltum okkur í Mettið á Rigoletto, og sáum sko ekki eftir því. Mikið afskaplega samdi Verdi nú fallega tónlist. Ekaterina Siurina fór á kostum sem Gilda. Það er líka alltaf svo mikil stemning að fara í óperuna, allir svo fínir og hátíðlegir.

Þetta er fjórða óperan sem við sjáum nú á haustdögum. Við keyptum okkur svona misserismiða. Við höfum aldrei gert það áður, en það er eitthvað svo sjarmerandi að sitja alltaf í sömu sætunum, svona eins og maður eigi ákveðið sætapar í Óperunni.

Í fyrstu óperunni í haust sátum við við hlið miðaldra konu sem virtist vita allt um sýningargesti. Hún var greinilega með dóttur sinni og benti henni á hina og þessa gesti og sagði henni fróðleiksmola um þá. Kona eins var með Parkinson's og annar var nýfráskilinn og svo framvegis. Svo allt í einu lækkaði hún róminn, og ég heyrði bara orðið "Swedish". Og auðvitað spurði hún okkur í fyrsta hléi hvort við værum sænsk og hvernig okkur líkaði við New York.

Eftir hlé voru svo einhverjir í salnum sem gátu ekki hætt að tala, í hálfum hljóðum þó. Og uppófst þá mikkið uss, héðan og þaðan í salnum. Þegar ekkert gekk heyrðist hálfkæfð karlmansrödd segja "shut up!" svo glumdi í salnum. Það er semsagt ágætis hljómburður þarna og um salinn fór bylgja af kæfðum hlátri. En hvíslið hætti.

Í gær var svo einhver að tala annað slagið í sætaröðinni okkar og í hléinu bað maðurinn sem sat fyrir framan blaðurskjóðurnar þá vinsamlegast um að hætta að tala á meðan sýningu stóð. Blaðrararnir voru líklega feðgar og fyrst varð faðirinn hálf hvumsa en baðst svo afsökunar. Sonurinn leit hins vegar mjög móðgaður út. Honum fannst greinilega viðeigandi að mæta í óperuna til að spjalla.

New Yorkerar eru ekki þekktir fyrir að vera feimið fólk og það er gaman að sjá það birtast á þessum vettvangi þar sem fólk hikar ekki við að verja rétt sinn til þess að hlusta ótruflað á óperu.

Hins vegar var aftur verra að einhver nálægt okkur gat ekki hætt að prumpa. Rauf það nokkuð einbeitinguna hjá mér að verða fyrir barðinu á prumpfýlu. Þótti mér heldur leitt að vita ekki hver þar var að verki. Það væri nú alveg tilvalið að sýna í sér Nýja Jórvíkinginn, pikka í öxlina á einhverjum í hléi og biðja viðkomandi um að gera svo vel að halda í sér purmpinu á meðan á sýningu stæði.