Ég er að skrópa í vinnunn, er með smá samviskubit. Reyndar er fjórði júlí og flest vinnandi fólk á frí, en þar sem ég er ekki vinnandi fólk heldur bara aumur nemi neyðist ég til að mæta...

Ég gat ekki sofið af því að mér leið svo illa yfir því að hafa drepið allar frumurnar mínar í gær í einum rykk. Alger auli, tefur mig um viku. Sérstaklega þar sem ég gerði nákvæmlega það sama í síðustu viku og þetta var síðasta frumutúpan mín. Bölvað vesen. Og kjánalegt. Reyndar er ég ekki alveg viss hvað drap frumslurnar, þannig að ég hef smá afsökun...

En það segir kannski svolítið um það hvað ég er búin að vinna of mikið hvað ég tek svona smá mistök nærri mér. Það þýðir ekkert að vera vísindamaður ef maður þolir ekki að gera mistök.

Ég var á labbinu í gærkvöld klukkan tíu og þá byrjaði þessi líka svakalega flugeldasýning í tilefni fjórða júlí, úti í New Jersey. Hún stóð yfir í hálftíma. Ég slökkti ljósin á labbinu og settist út í glugga og horfði á hana. Ég meikaði það samt ekki of lengi af því að allt í einu leið mér eins og allur heimurinn væri einhvers staðar úti að fagna og ég var föst yfir tilraununum...

Ég er grasekkja þessa dagana, Mörður er í Englandi að heimsækja Arnar í augnablikinu og er svo á leið til Íslands. Mín bara ein í kotinu í þrjár vikur. Úff...

Sjálfsvorkun í botni sumsé.

En ég tók smá "damage control" pakka á sálina hérna í morgun, gerði jóga og allskonar æfingar til þess að tjónka við stífa og auma vöðva. Og hlustaði svo bara á NPR og tók smá til og lét eins og ég hefði allan tíman í heiminum.

Ætli ég geti bara tekið nokkrar jógapósur í stað páverpointsýningar á labbfuninum á fimmtudaginn?