Við hjónin erum búin að vera í heilsuátaki undanfarnar vikur. Við erum með svo hreina samvisku hvað varðar mataræði að það mætti halda að hún hefði verið skrúbbuð upp úr Oxyclean. Trefjainnihald innbyrtrar fæðu hefur rokið upp úr öllu valdi og eiginþyngd fjölskyldumeðlima mjakast rólega niður í takt við það.
Mörður er líka kominn í svo gott form, farinn að hlaupa 8 mínútna mílur og skella sér einn hring um Miðgarð án þess að blása úr nös. Ef þetta heldur svona áfram á hann eftir að hlaupa maraþonið í nóvember á ljóshraða.
Það eina sem skyggir á heilsufar fjölskyldunnar eru hin óendanlegu bakheilkenni húsmóðurinnar. En það á víst að teipa mig í fastar skorður í næstu viku, þannig að kannski get ég fljótlega farið að stunda meira en bara hugarleikfimi á næstunni....
En bara svona að gamni setti ég eitt gel vikunnar hér inn; (Amm, ich bin ein Nörd).
Oh.. það er eitthvað undið upp á mig núna... (Úff, og ég er hætt að hugsa á Íslensku, þvílíkur hryllingur sem kemur upp úr mér!). Ég get ekki sofið, í huga mér ríkir sirkusdans sameinda sem taka kollhnísa og dansa saman, inn og út úr frumukjarnanum, vefja um sig kjarnsýrum og sleppa þeim aftur, skutlast um og drepa á endanum frumur. Sannkölluð frumu-kaleidóskóp.
Til þess að róa mig niður sit ég hér og les bókina On Food and Cooking, eftir Harold McGee. Sú bók er alger snilld, því hún sameinar líffræðinginn í mér, efnafræðinginn og sælkerann. Í henni eru að finna efnaformúlur (t.d. oxunarástand járns og járnkomplexar (jáh.. komplexar, svo yndislegt) í samhengi við litabreytingu á kjöti við steikingu) þversnið af hinum og þessum vefjum dýra og plantna og kaflar meið heitum eins og "Electrical Imalance, Reactions, and Oxidation". Þvílík endemis snilld! Það er meira að segja útskýring á atómstrúktúr, reyndar ekki skammtafræðileg, en á öllu eru nú takmörk. Heisenberg er kannski ekki það hjálplegur við eldamennskuna, eða félagi hans Schrödinger. Nema kannski ef það er köttur í kassa í matinn.
Ég fékk greinina mína til baka úr ritrýni á föstudaginn. Allir ritrýnendurnir vildu sama hlutinn, sem er tilraunin sem ég er búin að vera að optimísera í mánuð. Undanfarnir dagar eru því búnir að vera spennuþrungnir. Ég hef tvo mánuði til þess að klára þessar tilraunir. Það hljómar sennilega sem langur tími í eyrum þeirra sem eru ekki sameindalíffræðingar, en trúið mér, í þessu samhengi eru þúsund ár sem dagur, ei meir.
En ritrýnendurnir voru góðir við mig, fannst greinin góð og voru í alla staði mjög jákvæðir, þannig að ég er bjartsýn, en stressuð. Ég held labbfund á morgun og svo er það bara að rúlla upp á ermarnar og kýláetta.
Vúhú! Það er loksins komði frost! Nú má bara snjóa og snjóa og snjóa... Mozillafuglinn hvíslaði því að mér að það ætti að snjóa seinnipartinn, þannig að mér gæti orðið að ósk minni. Loksins!
Það er ekki laust við að það sé smá þynnka í gangi á þessum bænum í dag, en bara smá.
Stelpurnar komu í heimsókn í gær, ég hef ekki séð þær allar saman svo lengi og það var svo gaman að sjá þær! Við höfum ekki hittst allar síðan í byrjun janúar.
Í matinn var plokkfiskur að hætti Freyju og rúgbrauð með mysingi eða smjöri, eftir smekk. Ég var nefnilega svo dugleg að baka rúgbrauð á miðvikudaginn og fann norskan geita-ost úti í Fairway í gær. Og það vill svo skemmtilega til að hann bragðast alveg nákvæmlega eins og mysingur. Við sötruðum hvítvín með (þessvegna þynnkan) og borðuðum feta-salat og slúðruðum. Helen kom svo með guðdómlegan eftirrétt, rasberry-crumble, upp á útlensku og við slúðruðum meira og borðuðum ís með.
Og þær gáfu mér afmælisgjöf, sem er inneign á Spa niðri í bæ í andlitsbað og handsnyrtingu. Við Melissa ætlum saman þangað og láta fara með okkur eins og prinsessur. Ohhh... ég þarf svo sannarlega á því að halda...