Jæja, nú fer stóra stundin að renna upp. Greinardruslan bara tilbúin og ég er að bíða eftir tölvupósti frá foringjanum um það að hún sé í lagi og við getum sent hana út. Ég er pínu stressuð, en við fórum öll af labbinu á barinn í hádeginu og fengum okkur bjór og böffalóvængi, þannig að það tekur aðeins af taugatrekkingnum. Ég ætla ekki einu sinni að hugsa um vísindi um helgina, verja deginum á morgun með Freyju og Finnboga og helst bara sofa sem mest í nokkra daga og ná úr mér veikindunum... Jessörí!

Jæja, nú ættu Freyja og Finnbogi að vera að lenda. Þau koma með lestinni á eftir, en Mörður sækir þau út á völl. Ég er búin að vera að fikta í fótósjopp í mestallan dag, en gerði líka eina tilraun sem misheppnaðist. Hún verður bara endurtekin um helgina, ætti ekki að vera mikið mál...

Ég stefni á að vera búin að útbúa allar myndir á mánudagskvöldið (þessi misheppnaða tilraun er hluti af mynd 2) og þá er það bara handritið að greininni sem ég þarf að vinna í á þriðjudaginn og vonandi á miðvikudaginn sendum við greinina út. Úffedí, ég er frekar nervös yfir því....

Það er nú meira vesenið á lestar- og strætóbílstjórum hér í borginni. Ég er enn heima, eiginlega föst, af því að ég er með svo mikla hálsbólgu að ég get ekki hjólað í þessum kulda. Ég held ég nái sem betur fer rútu í vinnuna klukkan tvö, þannig að þetta tefur mig ekki mjög mikið.
Það stefnir í langt verkfall, ég vona að hálsbólgan verði betri á morgun svo ég geti hjólað á Trek-fáknum í vinnuna.
Þetta er nú frekar ævintýralegt samt, þetta er í fyrsta skiptið sem það er samgönguverkfall hér í 25 ár. Minnir pínu á stemninguna í rafmagnsleysinu mikla hér um árið.

Úff, nú erum það bara ég og foringinn á labbinu. Allir hinir eru heima vegna samgönguverkfalls, en hún á bíl og ég á hjól og því komumst við í vinnuna í dag. Við heppnar!

Ég sit hér sveitt við og laga textann við greinina mína til, en nú er þetta á lokasprettinum og við komnar í smáatriðapakkann, nú þarf allt að vera fullkomið. Greinin fer ekki út fyrir jól, en nú er stefnt á áramót. Úff, fyrst var það Þakkargjörðarhátíðin, svo jólin og nú áramótin, ég vona að þetta dragist nú ekki svo fram að páskum!

Og grey Mörður er heima veikur, með hálsbólgu og slef, og ekkert stuð í gangi. Þetta er ekkert sanngjarnt, þar sem hann tók sér frí til að vera með Binna og Mæju og er svo bara veikur. En hann hefði svosem ekki komist fet nema fótgangandi.

Jæja, nú fer vonandi að styttast í að það verði smá hlé á öllu stressinu hjá mér. Fyrirlesturinn gekk stórvel í gær. Ég fékk ótal spurninga, sem er mjög góðs viti, því það bendir til að fólk hafi skilið það sem ég var að segja. Það hafði einhver að orði við mig að hafa aldrei séð yfirmann minn brosa jafnlengi samfleytt eins og á fyrirlestrinum, þannig að ég skoraði í mark þar.

Svo seinni partinn héldum við smá partý á labbinu, sátum og drukkum bjór saman inni á labbi með diskó í græjunum. Þegar heim kom voru svo Binni og Mæja mætt á svæðið frá Suður-Ameríku, og við sporðrenndum með þeim ljúffengum grískum mat og víni og öllurum með.

Heilsan er ekki alveg upp á það besta í dag, enda hraustlega fagnað í gær. Ég sit hér og bíð eftir PCRinu mínu en Möddi, Binni og Mæja eru niðri í bæ að túrhestast.

Og nú er ég að gera (vonandi) síðustu tilraunirnar fyrir greinina mína og það gæti jafnvel verið að við myndum ná að senda hana út fyrir jól. Ég er að vona það, ein kona getur ekki staðið undir endalausu stressi sko....

Það er allt í uppnámi í borginni þessa dagana og varla er um annað rætt á mannamótum en yfirvofandi verkfall strætóbílstjóra og neðanjarðarlestastarfsfólks. Verkfallið á að skella á á miðnætti, og þá veður það sko ekkert grín að komast leiðar sinnar í þessarri borg. Ég er reyndar heppin og get tekið skólarútunu á labbið, en málið er aðeins flóknara fyrir Mörð, þar sem hann ferðast að jafnaði í þrjá klukkutíma á dag og getur heldur ekki alveg gengið í vinnuna.

Ég reyndi að nýta mér þetta í hag og fá fyrirlestrinum mínum á morgun frestað, en það var náttúrulega ekki hlustað á það, þannig að það stefnir í fámennan en góðmennan fyrirlestur.

Binni og Mæja eru reyndar að koma í heimsókn á morgun, það verður eitthvað skrautlegt fyrir þau að komast af flugvellinum ef það endar í verkfalli. Ég vona það bara þeirra vegna að þau eigi ekki eftir að eiga erfitt með að komast leiðar sinnar í ferðamannahugleiðingum næstu vikuna.

Ég stend hér og dilla mjöðmunum við danstónlist við tilraunabekkinn minn. Er reyndar bara að gera Power Point skjal fyrir fyrirlesturinn minn, en ég var orðin þreytt á setunni svo ég skellti lappanum hér á bekkinn. Dúndur stuð í gangi!

En, svona af því að ég nenni ekki að halda áfram með presentasjónina skelli ég inn þessum leik hér:

Settu nafnið þitt í kommentakerfið og.....

1. Ég segi þér eitthvað handahófskennt um þig
2. Ég segi þér hvaða lag/mynd minnir mig á þig
3. Ég segi þér hvaða bragð minnir mig á þig
4. Ég segi þér eitthvað sem meikar bara sens fyrir mig og þig
5. Ég segi þér fyrstu ljósu minninguna mína af þér
6. Ég segi þér á hvaða dýr þú minnir mig á
7. Ég spyr þig að einhverju sem ég hef velt lengi fyrir mér um þig
8. Ef þú setur nafn þitt inn þá verðuru að setja þetta á bloggið þitt..

Mér finnst aldrei jólalegt nema í myrkri, nánar tiltekið jólaseríu-upplýstu myrkri. Það er örugglega þess vegna sem mér finnst aldrei vera beint jólastemning í gangi hér í borg, jafnvel þrátt fyrir að hafa skellt í mig hrúgu af mat og víni í nafni þeirrar hátíðar á jólahádegisverði örverufræðideildarinnar í vikunni. Ó, sei, sei, nei.

En það verður nú samt vonandi hátíðlegt hjá okkur um jólin, nógu kalt á það minnsta kosti að verða. Finnbogi og Freyja koma fljúgandi með jólaskapið með sér á Þorlák. Það er búið að banna mér að elda, Finnbogi og hans börn munu sá um það. Kalkúnabringur verða það víst og svo rjúpur á annan. Þrátt fyrir að hafa alið manninn á Jökuldal sjö ár ævi minnar, hef ég ekki smakkað rjúpur frá því ég var í jólaboði hjá henni Ömmu Nennu minni heitinni, þannig að ég hlakka til. Finnbogi er líka svo klár að elda og afkvæmi hans ekki síðri í þeirri list.

Eins og það er næs að halda jól hér í borg, þá standa áramótin sjaldan undir nafni. Hér er nefnilega bannað að skjóta upp rakettum, nema að maður heiti Blúmberg. Meira að segja stjörnuljós eru bönnuð. Enga kínverja að fá í Kínabæ. En það nenna bara túrhestar að fara niður á Tæms Skver að horfa á þau herlegheit. Það er ekki góð skemmtun á gamlárskvöld að standa í þvögu og neyðast til að pissa í brúsa til að missa ekki góða staðinn sinn til að verða vitni að nýjárinu ganga í garð.

Ætli við reynum ekki bara að fara á góða tónleika og eitthvað skemmtó. Mig langar mest bara til að bóka mér hótel einhvers staðar með mjúku rúmi og þykkum gardínum og bara sofa í tvö daga. En þvílíka félagsfælni kemst ég nú sennilega ekki upp með á tímamótum eins og áramótum.

Ég var að enda við að senda út 30 blaðsíðna handrit til meðhöfundanna að greininni minni, auk 8 mynda og tveggja tafla. Tveggja og hálfs árs vinna harðsoðin niður í nokkur orð....
Og þá er að byrja á næsta verkefni. Ég á að halda klukkutíma fyrirlestur á föstudaginn fyrir fimmtíu manns. Frekar formlegur með öllum prófessorum deildarinnar og húllum hæ. Eins gott að koma sér að verki.

Oh... þetta sökkar svo feitt. Það var gaman að skrifa greinina, en nú þegar það er búið er ég að gera booooorrrrrrrrrrrrrring hluti. Kópera og peista í Fótósjopp, búa til myndatexta og annað smáræðiskropp sem varla þarf að nota nema hálfa heilasellu í. Best að sturta sér bara niður. Og svo vill foringinn senda greinina í allt of hátt skrifað vísindatímarit. Ég vona að okkur verði ekki skúbbað á meðan við bíðum eftir fíddbakki frá því tímariti.
En það gæti verið verra, það gæti verið mikið verra. Það hefði til dæmis getað verið rigning í morgun en ekki unaðslega falleg snjókoma með stærstu snjókornum í manna minnum. Og það hefði líka getað verið blind bylur, ekki bara logndrífa og yndislegheit. Reyndar er orðið yfir bæði blind byl og logndrífu það sama á amrísku: Snow Storm. En kanar eru nú svo vitlausir hvort sem er.

Annað hvert orð í greininni minni er keratohyalin. Það minnir mig alltaf á íslenska orðið hýjalín. Alls ekki sami hluturinn, eða hvað?

Það á að vera hlýtt inni, kalt úti.... Ég sit hérna með húfu á hausnum í lopapeysu (oh... reyndar þarf ég sko ekkert að vera að frjósa úr kulda til að langa að fara í fínu lopapeysuna sem mamma prjónaði á mig) og pikka texta inn í Word. Skrifin eru komin á flug, en ég skrifa samt ekki lengur en nokkrar mínútur í einu áður en ég stranda. Þá leiði ég hugan að öðru (eins og að blogga), og þá dettur mér eitthvað nýtt í hug og þá svissa ég yfir í Word... Stuð! Ég er búin að spekúlera svo mikið að það jaðrar við að ég sé farin að oftúlka niðurstöðurnar mínar, en, hva! ef þetta er of mikið fyrir birtingu núna, þá geymi ég þetta bara fyrir doktorsritgerðina mína....

Mér líður svolítið eins og ég sé í jólaprófum þessa stundina, sit hér á laugardagskvöldi og hamast í greininni minni. Ég hef ekki verið í jólaprófum í sjö ár, þannig að mér finnst þetta pínu skrítið. Verst að það fylgir ekki almennilegt jólafrí í kjölfarið, en eitthvað verður nú minna stress í gangi eftir að greinin fer út.

Ah... búin að skila inn fyrsta uppkasti að niðurstöðu-hlutanum af greininni minni, til foringjans. Ég lét hana fá innganginn á mánudaginn, þannig að nú er málið að demba sér í að skrifa umræður um niðurstöðurnar. Er reyndar búin að vera að vinna í því líka, mjúltítask á milljón.

Þegar ég byrjaði að vinna á þessu labbi fyrir tveimur og hálfu ári síðan, voru hér nokkrir mjög góðir nemar, sem hjálpuðu mér mikið og kenndu mér margt. Alla tíð síðan hef ég litið mjög upp til þeirra, en ég var eiginlega fyrst að átta mig á því núna, þegar ég sit við greinarskrif, því að ég er stöðugt að velta því fyrir mér hvernig Kristy hafi farið að hinu og Miriam að þessu og að bera mig saman við þessar kláru konur í huganum. Hvort ég stenst samanburðinn skal ég ekki segja, en það er gott að hafa fyrirrennara sem eru svona klárir, þannig að maður geti alltaf stefnt á að nálgast þeirra klárleika.