Það á að hýða svona lið á almannafæri, ég sver það!

Að kaupa jólagjafir um helgina.
Þegar ég verð búin með labbfundinn minn í næstu viku.
Þegar ég klára að skrifa greinina mína (í næstu viku, vonandi).
Þegar ég verð búin með Örverufræðideildarfyrirlesturinn minn. (Voða formlegur klukkutíma fyrirlestur sem ég á að halda um verkefnið mitt þann 16. des.)
Þegar Veiran kemur í heimsókn.
Þegar Binni Remó og Mæja koma í heimsókn fyrir jólin.
Þegar tengdapabbi og Freyja mágkona koma til okkar um jólin.
Þegar það verður orðið skíðafært á Hunter og Greek Peaks.
Þegar Jeffrey verður búinn að laga á mér skrokkinn og ég get farið að hlaupa aftur.

Oh, hvað ég er heppin að hafa svona margt að hlakka til!

Jæja, þá er takkhátíðin afstaðin. (Orðið þakkargjörðarhátíð er of langt og óþjált og hljómar of formlega fyrir bandaríska hátíð. Af hverju köllum við þetta ekki bara takkhátíðina? Og það er of ljótt að skrifa þeinks gjifíng. Ég veit að ég hika venjulega ekki við að sletta á þessarri síðu, en öllu má nú ofgera!).

Við fórum norður til Pennsylvaníu með Josh og Mel og þeirra fjölskyldum. Það var stórfínt alveg. Utan þess að ég týndi gleraugunum mínum.

Á miðvikudaginn var fyrsti í úlpu. Sem passaði alveg ljómandi vel, því fyrsti snjórinn kom á fimmtudaginn, á takkhátíðinni semsagt, en það hefur nú ekkert snjóað síðan.

Annars hef ég ekki frá neinu merkilegu að segja held ég. Reyndar varð gleraugnahvarfið til þess að ég varð fyrir fyrstu góðu reynslunni af sjúkratryggingakerfinu hér í Ameríkunni. Tryggingin mín borgar semsagt fyrir helminginn af verðinu af nýju gleraugunum mínum.

En það er vont að skrifa vísindagrein gleraugnalaus. Og ég er núna að sóa dýrmætum mínútum fyrir framan tölvuskjáinn að þreyta augun mín, píri þau eins og kúreki að horfa yfir sléttuna á hjörð buffalóa nálgast. En ég er búin að vera svo dugleg í dag að ég á það skilið að blogga smá, og hana nú!

Úff, ég er svo kvefuð að ég held að hausinn á mér springi bráðum úr hor. Ég sit hérna heima við greinaskriftir, skrópaði á labbið.

Á morgun er Þakkargjörðarhátíð hér í Ameríkunni, og allir eiga að vera voða þakklátir á meðan þeir borða kalkúninn sinn. Við Mo ætlum norður í Pennsylvaníu með Josh og Melissu, en fjölskyldur þeirra beggja ætla að halda þar saman gleðilegan kalkúnadag. Við hlökkum auðvitað svakalega til, enda verður þetta í fyrsta skiptið sem við munum upplifa svona ekta fjölskyldu þakkargjörðarfögnuð, með kvöldmat klukkan fjögur og tilheyrandi. Svo er "turkey and all the trimmings" uppáhaldsmaturinn minn, þannig að við erum ekki í vondum málum!

Jæja, ég vann minna um helgina en til stóð, en hvað um það. Ég hef haft í ýmsu að snúast félagslega, sem bætir algerlega upp vinnutapið. Á föstudaginn fór ég á fyrirlestur hjá Emily vinkonu og svo á gleðistund líffræðideildarinnar eftirá. Eftir það eldaði Helen svo fyrir okkur dýrðarinnar grænmetislasagne og við stúlkurnar sátum og skröfuðum frameftir kvöldi. Á laugardaginn hitti ég svo Röggu, fyrrum skólasystur mína úr lífefnafræðinni yfir bröns, sem dróst fram á seinnipartinn, við þurftum svo mikið að spjalla, enda ekki hittst í fjögur ár. Og eftir það var ekki annað að gera en að vinda sér niður í bæ í afmælið hennar Helen.

Dagurinn í dag er búinn að vera ansi rólegur. Ég er nú búin að skrifa aðeins, og fara í jóga, en ég er aftur orðin föst í jóga og sundi. Ég má ekki hlaupa eða hjóla í bili út af ökklanum á mér. En það lagast vonandi fljótlega. Jógað er líka svosem ágætt fyrir mann, en náttúrulega ekki nóg til að halda lungum og hjartanu hraustum. Ég sakna líka hugleiðsluástandsins sem ég kemst í við útihlaup. Það er ekkert betra en eins og átta kílómetra sprettur til að tæma hugann, láta heilavöðvann slaka á. Sem ekki væri vanþörf á í þessu stressi þessa síðustu og verstu daga. En, hey, Jeffrey er búinn að lofa því að laga mig. Ójá.

Jæja, nú lítur út fyrir að allt sé að smella saman hjá mér. Ég er búin að tvöfalda gagnamagnið í stúdíunni minni undanfarna tvo mánuði og nú fer þetta allt að taka á sig mynd. Það er ótrúlegt hvað þetta kemur allt í sprettum.
Ég er ekkert búin að vinna í sjálfri greininni undanfarnar þrjár vikur, bara leyft henni að liggja óopnaðri á tölvunni hjá mér, en nú er kominn tími til að skrifa aftur.
Það er bæði gaman og erfitt á sama tíma, en það er bara í takt við allt annað í þessum bransa, gaman og erfitt. Fínn kokkteill.

Það var átján stiga hiti hér í borginni á miðvikudaginn, sem var ansi ljúft. Í fyrrakvöld kom hins vegar brjálað þrumuveður og tók með sér hitann, þannig að í gær var tíu gráðum kaldara. Í dag er svo kaldasti morguninn það sem af er haustsins, sléttar núll gráður á Celsíuskvarða. Nú má fyrir alvöru fara að kalla þessa árstíð haust, og mig grunar að veturinn feli sig handan hornsins....

Ég fór í ansi áhugaverðan sjúkraþjálfunartíma í gær, þar sem fjórir sjúkraþjálfarar potuðu í mig og toguðu og létu mig leika apakúnstir fyrir þau í heilan klukkutíma. Mér leið eiginlega eins og ég væri að ganga á "catwalk" þegar ég tiplaði um á tánum fram og eftir löngum gangi, í takt við diskótónlist, þar sem þau stóðu við endan á ganginum með krosslagðar hendur og virtu mig fyrir sér.

Og viti menn! Vandamál mín voru öll endurgreind á einu bretti þegar þau uppgötvuðu að hægri ökklinn á mér er stífari en an****. Það eru víst ekki brákuðu hryggjaliðirnir sem valda öllum vandamálunum, heldur er það ökklinn á mér.

Því er ekki skrítið að ekkert hafi gengið undanfarna mánuði, ég er búin að vera að tala við ranga stofnfrumu í allan þennan tíma.

Ég bara svona spyr. Það skemmir nefnilega fyrir prókrastíneringunni að skilja ekki hvað um er rætt á betri bloggum hins íslenska bloggmengis.

Ég veit ekki hvernig mér datt það í hug að það væri góð hugmynd að verja laugardagskvöldinu á rannsóknarstofu að kryfja mýs, vikta miltu þeirra og eitla og skrá niður þyngdina. En hér sit ég nú samt og frestunaráráttast aðeins áður en ég byrja.

Mér sýnist líka qPCR tækið okkar vera komið alveg á síðasta snúning, en ég má ekki við því svona á lokasprettinum, að það bili. Ó, nei. Enda er ég búin að tala mjög blíðlega við það í allan dag síðan það fraus í miðri keyrslu. Og svo ætla ég að leyfa því að lúlla í nótt, slökkva barasta á því og kæla það niður.

Ætli það taki langan tíma að ná aftur geðheilsu þegar þessi vitleysa er afstaðin? Ég er nú samt ekki enn farin að tala við stofnfrumuna mína, þannig að það er jafnvel enn von....

Það er kannski ekki margt að gerast hjá mér þessa dagana utan vinnutíma, en líf mitt er hins vegar stappfullt af góðri tónlist.

Aníma er algerlega að meika það í mínum heimi þessa dagana. Stelpur, þið eruð frábærar. Eini gallinn við diskinn er hvað hann er stuttur!

Svo er Bloc Party líka í uppáhaldi þessa dagana. Svo voðalega níundaáratugs-Cure-legir eitthvað.

Clap Your Hands and Say Yeah, eru ekki slæmir. Eiginlega væri ég til í að hafa þá á rípít í eyrunum allan daginn. Ég stóð mig að því að vera farin að dansa og dilla mér í gymminu í takt við tónlistina þeirra fyrr í kvöld. Yndislegt alveg hreint!

Nýi Sondre Lerche diskurinn er þrusugóður líka, ekki jafngóður og sá gamli kannski, en fínn samt.

Takk er búinn að fá slatta spilun undanfarnar vikur, enda það besta sem Sigur Rós hefur gert síðan Ágætis Byrjun varð til hér um árið.

Svo eru náttúrulega óld feivorits eins og The Kings of Convenience og Turin Brakes alltaf á annað slagið, enda er slatti mikið af tónlist sem spila má á einum löngum vinnudegi.

Ég segi bara húrra fyrir því að eiga eiginmann og vinnufélaga (í eintölu, en hún er mín megin á labbinu) með góðan tónlistarsmekk!

Uppfært kl. 21:53, Mörður setti Clap Your Hands and Say Yeah í spilarann og mér finnst ég bara verða að byrja að hoppa í takt við tónlistina. Sjiiiiitttt það er langt síðan ég hef heyrt nokkuð svona gott. Þeir eru sjúúúúúúklega góúúððirrrrrrrrrrrrrrrrrr

Uppfært kl. 21:56, Þeir fá mig til þess að langa að fara í brjálað partí að daaaannsssssaaaaaa!

Jæja. Datakúbburinn afstaðinn og best að fara að framkvæma alvöru vinnu. En eins og ég er oft pirruð yfir því að þurfa alltaf að vera að framkvæma svona data-gjörninga, er ég líka glöð yfir því að fá þessa talþjálfun. (Hah.. þið hélduð ekki að ég þyrfti á talþjálfun að halda er það?).
Annars er allt bara í gúddí, svei mér þábarasta!

Jæja, nú er svona fimm mínútna stund á milli stríða hjá mér og best að blogga því aðeins. Ég var að enda við að panta fimmtán pör af prímerum til þess að staðfesta microarray niðurstöður og er að fara að vinda mér í að undirbúa enn einn fyrirlesturinn, en ég á að tala í data club á miðvikudagsmorguninn.

Ég er reyndar alveg í skýjunum núna, af því að niðurstöðurnar úr micro array tilrauninni voru svo flottar og alveg óendanlegur efniviður í áframhaldandi rannsóknir. Heilinn á mér er að springa af hugmyndum og mig langar helst að byrja á nýjum tilraunum strax. En fyrst verð ég víst að klára að skrifa greinina mína. Svo get ég farið að gera ChIP, EMSA tilraunir, rækta húð í diskum og tjá í henni hin og þessi gen, og, og...... Vá, þetta verður skemmtilegt! Bara að ég þurfi ekki að klóna neitt of mikið.................

Við Mörður fórum að hvetja maraþonhlaupara í gær. Það var ótrúleg stemning á svæðinu, yndislegt veður og allt eftir því. Við rákumst á Hrund vinkonu okkar sem stóð á móti okkur við Fimmtu breiðgötu og Hundraðogtíunda stræti, en hún fór ekki fram hjá neinum því hún bar risastóran íslenskan fána og hvatti áfram landann.

Mörður er búinn að ráða mig í búningahönnun fyrir næsta hlaup, en hann stefnir á að taka þátt að ári. Fólk þarf nefnilega að vera merkt með nafni, til að hægt sé að hvetja það almennilega, og svo þarf fáninn að vera framan á fólki svo að samlandarnir geti hvatt það á ástkæra ylhýra.

Lu vinkona hljóp í gær, en við misstum af henni þar sem hún hljóp framhjá okkur. Ég er svo stolt af henni að ég er að springa! Það var svo mikil stemning í gær að nú finnst mér ég verða að hlaupa á næsta ári. Maður tekur kannski þátt í lotteríinu og sér til hvort að maður fái sæti. Þetta er ótrúlega smitandi!

Annars eru undanfarnar vikur búnar að vera ákveðið maraþon hjá mér. Ég uppgötvaði í gær, þegar við vorum í Central Park að horfa á hlauparana að ég hef varla varið svona löngum tíma utandyra samfleytt í tvo mánuði, heilar tvær klukkustundir! Ég er búin að vera föst í vinnunni, eins og alger fangi, rétt farið út í neðanjarðarlestir og svo inn aftur.

Ég ætla mér að gera allt sem ég get til að klára þessa vinnutörn fyrir Þakkargjörðarhátiðina, en hún er eftir tvær og hálfa viku. Þá væri nú gott að komast eitthvert út úr bænum að slappa af í tvo daga eða svo.... Já, ég skal!