Þið hélduð ekkert að ég væri dauð var það?

Ég væri sko alveg til í að vera á hvítum hraðbáti niðri við höfn með systur minni að flissa og láta vindinn leika um hárið á mér.

Ég er reyndar búin að vera þar andlega annað slagið, því að þegar stressið hefur náð á mér heljartaki undanfarna viku hef ég kallað þessa mynd upp í huga mér og þá veit ég að allt fer vel að lokum.

Við hjónin erum búin að vera heima í allan dag, Mörður í aukaverkefni til að safna sér fyrir nýjum græjum, og ég er búin að sitja hér í sófanum með tölvuna í kjöltunni og láta gamminn geisa í fyrstu vísindagreinina mína. Þetta er í fyrsta skiptið í margar vikur þar sem við erum bara tvö hérna að bjástra saman heima og það er búið að vera svo notalegt að sitja hér með góða tónlist í eyrunum og rigningu fyrir utan gluggann og spjalla smá saman annað slagið, borða bröns úti á horni og bara svona ná andanum saman.

Næsta vika verður líka pínu geðbiluð sko. En vonandi á góðan hátt, jábarasta, það skal verða á góðan hátt og hana nú!