Það er svo heiiiiitttttt að það eru allir að kafna hérna. Loftkælingarnar hafa engan veginn undan, sérstaklega ekki inn í frumurækt þar sem eru þrjú frumuræktarhúdd á fullu blasti. Þar inni eru nákvæmlega 30°C. Úti eru líka 30°C, en 71% raki. Gersamlega óbærilegt. Aaaarg.

Ég held ég sé bara farin að hlakka til vetrarins, þó það þýði að ég geti ekki farið á kayak.

Mér finnst alltaf smá verslunarmannahelgarfílingur í gangi hér vikuna fyrir Labor Day helgina. Sennilega er það vegna þess að þessar helgar eiga margt sameiginlegt. Báðar eru þriggja daga helgar sirka mánuði áður en það fer að hausta, síðasta stóra ferðahelgi sumarsins.

Hér er fólk frekar afslappað, ekkert stress í gangi, fólk að klára sitt í rólegheitum og ekki að byrja á neinu fyrir helgina.

Við búumst reyndar ekki við því að ferðast neitt um helgina en vonandi náum við smá afslappelsi ásamt hinum venjulega helgarpakka. Kayak, þrífa, versla, elda, læra og vinna smá...

Þá er það opinbert, ég er búin að taka trú! Og til þess að boða út fagnaðarerindið langar mig til þess að benda á þessi nýstárlegu trúarbrögð. Flying spaghetti monsterism. Hér er hlekkur á Kirkju hins fljúgandi spagettískrímslis.

Ansi góð paródía á sköpunarsinna og fylgisfólk vitsmunalegrar hönnunar (intelligent design).

Það sem sjokkerar mig mest er að það séu til sameindalíffræðingar sem hafna þróunarkenningunni. Það líður ekki sá dagur í minni vinnu að ég sé ekki að notfæra mér þá kenningu í starfi. Það að vera sameindalíffræðingur og hafna þróunarkenningunni er eins og að vera eðlisfræðingur sem hafnar þyngdarlögmálinu.

Ramen.

Æji, nenniði ekki að segja mér eitthvað skemmtó? I'm having a grumpy day... Ég var svo uppþornuð þegar ég vaknaði að mér leið eins og ég væri þunn. Ætli það hafi ekki bara verið málið, ég er þunn eftir sambland af spinning tíma gærdagsis og að hafa gleymt að kveikja á loftkælingunni fyrir svefninn.... Afleiðingar; allt í dag er í slóóó móóóóó....... Ég er ekki alveg að meika það.

Eggaldin-núðlugratin er bara alveg schjúklega gott! Ég má bara til með að deila því með ykkur þar sem ég sit hér. Það er svo gott að ég er búin að elda það þrisvar á tveimur vikum. Næst ætla ég að prófa að setja í það tófú.

Í öðrum fréttum þá verð ég bara að monnta mig af því hvað ég er árrisul orðin. Í dag er fjórtándi dagurinn í röð þar sem ég fer á fætur klukkan sjö. Að undanskildum síðasta laugardegi, en þá fór ég á fætur klukkan átta og á sunnudaginn fyrir viku fór ég á fætur klukkan sex. Trikkið er að fara á fætur á sama tíma, sama hvaða dagur er og hvenær maður fór að sofa. Ég held ég sé líka bara farin að sofa mun betur fyrir vikið. Svei mér þá!

Annars þá var helgin bara fín. Við fórum í pikknikk í Central Park á laugardaginn. Það var mjög afslappandi og næs. Við fórum í Health Foods niður á Columbus Circle og keyptum okkur hrúgu af gúmmelaði í umhverfisvæna hlaðborðinu þeirra og trítluðum svo sem leið lá norður á Sauðaengið og tylltum okkur þar og nutum samverunnar og matarins. Ohhh.. næs!

Í gær var svo vinnuvikan byrjuð aftur hjá mér, en Mörður var heima og sá um heimilisverkin.

Ohh... það er ekki stuð að vera EIN í vinnunni í heilan sunnudag! Venjulega kemur einhver inn eftir hádegi, en ég er búin að vera alein hér frá því klukkan hálfníu í morgun. Ég hefði átt að spara mér yfirlýsingarnar í síðustu færslu um það hvað það væri mikið stuð hérna allan daginn. Það á við í miðri viku, ekki alltaf um helgar...

Jæja, best að fara að smásjáast...

Í mínum bissniss er altaf sagt að fjórða árið sé það erfiðasta í doktorsnáminu. Andlega, það er að segja. Það felst í ýmsum breytum, eins og þeim að á fjórða árinu er ætlast til þess að tilraunastarfsemin sé farin að bera árangur og að maður sé farinn að afla raunverulegra, birtanlegra gagna. Á sama tíma er fólk venjulega farið að einblína meira á útskrift, enda prógrammið sirka hálfnað, flestir taka sér sex ár í að vinna að doktorsgráðu í sameindalíffræði, en sumir taka lengur, örfáir styttra. Inn í þetta spilar svo hættan á því að manni verði skúbbað, það er að einhver annar verði á undan að birta sömu niðurstöður og maður sjálfur og að maður þurfi að byrja upp á nýtt.

Fyrst að ég er í þann mund að klára fjórða árið verð ég nú bara að segja að þetta var alls ekki svo slæmt! Ég held að þetta ár hafi verið mitt besta hingað til í náminu. Ekki það að niðurstöðurnar hafi gersamlega flætt inn, þær hafa svona komið í kippum, en það er ýmislegt annað sem spilar inn í.

Fyrir það fyrsta er ég orðin nokkuð sjóuð í labbvinnu, þannig að mistökunum hefur fækkað verulega og mjög margt af því sem ég var að prófa í fyrsta skipti og hafði engan til að kenna mér, heppnaðist í fyrstu tilraun. Það hefði aldrei gerst fyrir tveimur til þremur árum síðan. Í öðru lagi er labbið mitt orðið aðeins minna, og það hefur þjappað okkur saman, þannig að núna er alveg frábær andi í gangi. Það er stuð hjá okkur í vinnunni allan daginn. Í þriðja lagi má segja að maður sé búinn að sanna sig pínu fyrir vinnufélagunum og prófessornum, þannig að manni er treyst fyrir fleiri hlutum. Prófessorinn minn er farinn að leita til mín þegar hún er að ritrýna greinar og vantar hugmyndir. Mér finnst það vera mikilvægt að finna fyrir því að mér sé treyst fyrir þannig mikilvægum hlutum. Síðast en ekki síst var það virkilega gott að klára alla kúrsa og kennslu á þriðja árinu. Það gerir það að verkum að ég hef getað einbeitt mér algerlega að verkefninu mínu á mínum tíma og hef getað sinnt hobbíunum af meiri krafti en áður. Ég er til dæmis búin að lesa eitthvað í kringum tuttugu bækur á undanförnu ári, en það er örugglega meira en í fimm ár þar á undan.

Þannig að ef fimmta árið verður enn betra en það fjórða hlakka ég bara til! En einhvern veginn hef ég það á tilfinningunni að stressið eigi eftir að aukast....

(ps. Það er frekar fyndið að sjá hérna til hliðar að fyrir réttu ári skrifaði ég færslu um að ég væri að byrja fjórða árið mitt, greinilega svipaðar pælingar sem fara í gang á hverju hausti.)

Ég var að koma heim úr kajakferð og er að bíða eftir að bóndinn skili sér úr vinnunni. Er að borða eggaldin-núðlurétt frá því í gær og bara tjilla hér fyrir framan tölvuna.

Um þessar mundir, nánar tiltekið í gær, eru fjögur ár frá því að við Mörður fluttum hingað til Manhattan. Ég trúi því varla sjálf að í næstu viku verði ég opinberlega orðin fimmta árs nemi! Úff.. kannski ég geti dregið það fram yfir Labor Day helgina að hljóta þann titil!

Það að vera nemi getur í sjálfu sér verið mjög einangrandi að því leyti að manni hættir til að kynnast bara öðrum nemum og það er oft erfitt að kynnast fólki sem er ekki í nákvæmlega sömu sporum og maður sjálfur. Þess vegna er ég óendanlega þakklát fyrir að kynnast því fyrirbrigði sem Downtown Boathouse er. Þangað kemur fólk af öllum stigum þjólífsins og hjálpast að við kenna fólki á kayak, bera út fagnaðarerindið. Það er svo gaman að komast út úr þessarri bólu sem doktorsnemalífið er og verða aðeins fyrir veröldinni.

Þannig að á fimmtudagskvöldum kem ég heim hress og endurnærð, félagslega, andlega og líkamlega. Það bara gæti varla verið betra.

Í febrúar sem leið skellti Mörður nokkur, sonur Finnboga, sér út í stórmarkað á Hundraðtuttugastaogfimmta stræti og gerði magninnkaup. Hann keypti ýmisslegt nytsamlegt til heimilisins, en þar ber helst að nefna tuttuguogfjögurrarúllu klósettpappírspakka. Var þessi klósettpappír ódýr mjög og þótti Merði hann hafa gert kjarakaup og arkaði sæll með feng sinn heim á leið.

Þegar heim kom kárnaði gamanið, því að í ljós kom að klósettpappírinn umræddi var heldur þunnur. Hann var svo þunnur að til þess að reka ekki fingurna í gegnum hann þurfti að nota um tvo metra af pappír í hvert "skipti". Mörður og Erna, konan hans, ákváðu nú samt að þrauka og sætta sig við gerð kaup. Ekki gæti nú tekið langan tíma að klára tuttuguogfjórar rúllur af svo þunnum þrettánda.

Nú leið og beið, dagarnir og vikurnar og já, mánuðurnir liðu hver af öðrum og smám saman fækkaði rúllunum í pokanum. Nú réttum sjö mánuðum síðar er farið að gæta spennu í heimilishaldinu því það eru bara 1.2 rúllur eftir og óþreyjan eftir nýjum, þykkum og dúnmjúkum klósettpapír, sem bíður í stæðu á bak við hurð, magnast. Það er þó ekki útséð með að þessar rúllur klárist nokkurn tíman.

Ernu datt þó í hug að beita gömlu bragði úr handbók fátækra Háskólastúdenta sem búa á Stúdentagörðunum. Það ku víst vera heppilegt að bregða sér út í Odda þegar klósettpappír heimilisins þverr, og útvega nýjar birgðir. Það er nefnilega ekkert sem segir að það sé ekki bara hægt að skella sér á klósett úti í Kólumbíuháskóla og skilja þar eftir svosem eins og einn klósettrúllugarm. Málið væri þá leyst, losað um spennu á heimilinu og enginn gæti vænt Mörð eða Ernu um sóun og óumhverfisvæni.

Og lærdómurinn sem draga má af þessarri sögu? Tjah..

að bíða eftir því að Möddi komi heim... Ég vildi að hann kæmi núna.

Ég held að ég sé að skríða saman eftir djamm helgarinnar. Ég bara spyr, af hverju er saphire martini svona góður drykkur? Og af hverju eru martiniþrungnar ólífur svona ótrúlega freistandi?

Við fórum niður í East Village, á Orchard Street, þar sem átti að vera tælenskur veitingastaður, en við fundum hann ekki, þannig að við enduðum á amerískum stað sem var svona semi-diner, semi ítalskur í húsnæði sem virtist hafa verið fiskbúð eða sláturhús áður fyrr. Svo fórum við á bar sem kallast People, og þar var allt fullt af sameindalíffræðingum sem hafði verið stefnt þangað. Tilefnið var að Helen vinkona er búin að búa hér í 2 ár. Ég kynntist fullt af nýju fólki og það var bara almennt stuð í gangi.

Í kvöld kemur svo Mörður heim. Langþráð kvöld sumsé!

Ég setti inn myndir í gær frá því í útilegunni okkar stelpnanna um síðustu helgi. Ég var frekar löt við að taka myndir, en tók nokkrar þó...

Mikið assgoti finnst mér hann Guðmundur Steingrímsson vera orðheppinn maður. Bakþankar hans í Fréttablaðinu eru hrein schnilld! Mæli meðessu =)

(Ok, back to work...)

Undanfarin vika hefur greinilega tekið eitthvað á, því ég svaf af mér allar vekjaraklukkur og rumskaði ekki fyrr en klukkan tíu! Ég missti því af kayakferðinni í morgun. Ég var pínu svekkt fyrst, en núna er ég bara nokkuð sátt, sit bara hér heima og vinn í tölvunni. Það verður gott að koma nokkrum verkefnum úr vegi sem hafa hangið yfir höfði mér í smá tíma.

Það er varla hundi út sigandi í dag það er svo heitt og rakt. Ég held að þetta sé með heitari dögum sem ég hef upplifað hér í borginni, loftkælingin okkar hefur engan vegin undan þannig að ég sit hér bara á nærklæðunum einum saman og vinn og drekk ískaffi.

Kayakferðin í gær var frábært. Þvílíkt púl! Straumurinn í ánni var 2.5 hnútar, þannig að við rérum í klukkutíma á móti straumi og vorum í korter á leiðinni til baka. Í þetta skipti voru byrjendur skildir eftir heima hjá leiðbeinanda sem kenndi þeim að komast aftur upp í bátana eftir að hafa oltið og svona, þannig að við fórum bara þrjár saman út úr höfninni og upp ána. Það var sjóðandi heitt og rakt í gær, þanngi að það var mjög kærkomið að kæla sig aðeins niður. Svo héngum við bara í höfninni og kjöftuðum og horfðum á sólsetrið og slöppuðum af.

Nú sit ég bara og plana tilraunir komandi viku og hlusta á Nick Cave. Ég held að ég hafi ekki hlustað á The Boatmans Call í heilt ár eða meira, fékk nóg af honum á tímabili, finnst hann pínu væminn á köflum. Núna finnst mér hins vegar voða notalegt að hlusta á hann. Minnir mig á Kaupmannahöfn '97, þegar ég keypti þennan disk fyrst. Það var gott sumar, ójá!

Helgin framundan lofar góðu. Hrúga af tilraunum, tvö partý, róðranámskeið, kayakferð og ég bara veit ekki hvað!

Ég er hins vegar orðin frekar leið á að vera grasekkja. Ég vil fá manninn minn aftur heim. Sem betur fer kemur hann aftur á þriðjudagskvöldið, þannig að ég þarf svosem ekki að örvænta...

Nú er málið að krossleggja fingurna og vona að veðurspáin fyrir morgundaginn haldi. Það vill svo skemmtilega til að það er spáð þrumuveðri upp á hvern einasta dag í heila viku hér á slóðum. Nema á morgun. Það lítur því út fyrir að ég komist á kayak eftir vinnu. Kannski. Það virðist ekki mikið vera að marka veðurspána hér þegar þrumuveður er annars vegar, þannig að það gæti slegið niður nokkrum eldingum á morgun, hver veit... En ég vona ekki....

ps. Bláberjaskyr.is er ótrúlega gott.

Hversu kjánalegt er að fara í útilegu og gleyma tjaldinu? Við gátum ekki hætt að flissa þegar við föttuðum að ég hafði ekki tekið tjaldið með. Og ég átti alveg skilið öll skotin og brandarana sem sagðir voru á minn kostnað um helgina.

Sem betur fer var allt annað með í för, og Adelene hafði tekið sitt tjald með þrátt fyrir að hún byggist ekki við að nota það. Reyndar er hennar bara eins manns tjald, en það dugði, Emily og Helen voru saman í tjaldi, Adelene var í sínu eigin tjaldi og ég ákvað bara að taka afleiðingunum og sofa undir berum himni. Ég held ég hafi sjaldan verið jafnfegin að eiga skordýraúða eins og núna um helgina.

Ferðin var vel heppnuð að vanda. Veðrið var frábært og við elduðum kynstrin öll af mat, kveiktum upp eld og höfðum það notalegt. Svo gengum við líka eina tuttugu kílómetra í gær og það tók slatta á, sérstaklega niðrímóti, því þetta voru svona dæmigerðir austurstrandar göngustígar sem við gengum um. Þeir liggja alltaf beint upp, á meðan vesturstrandarstígarnir hlykkjast oftast fram og til baka til þess að létta gönguna.

Á næsta ári ætlum við svo í tveggja daga göngu. Ekkert langt sennilega, af því að ég er sú eina í hópnum sem hefur nokkurn tíman gengið með þungan bakpoka, en samt nógu langt til þess að tjalda fjarri bílaumferð.

Mörður fór í vinnuna í morgun og tók með sér stóra ferðatösku. Ástæðan? Jú, hann fer beint út á flugvöll eftir vinnu og tekur næstu flugvél til Keflavíkur.

Ég er enn hér á Manhattan, en eftir nokkrar klukkustundir leggjum við stúlkukindurnar af stað í útileguna.

Á meðan ég er í burtu megið þið endilega kíkja á myndirnar frá því við gengum Laugaveginn. Ég tók líka myndir af jeppum að fara yfir ár inni í Þórsmörk, bara svona af gamni fyrir vini mína sem voru að spá í að fara þetta á fólksbíl.

Ég er að bíða eftir því að laxa-sáðfrumu-DNAið mitt sjóði. Á meðan gæti ég náttúrulega lesið einhver svakaleg vísindi, en það tekur því varla fyrir fimm mínútur. Og þá er einmitt gott að blogga smá.

Ég hélt labbfund í morgun og ætla því að verðlauna mig með því að fara í konukajakferð eftir vinnu, eða í chick-paddling eins og við köllum það hér. Þetta verður þriðja kajakferðin mín á rétt rúmri viku, þannig að ég ætti nú að fara að komast í kajakform.

Um helgina ætlum við stelpurnar líka að fara í hina árlegu chick-camping trip, þar sem við munum elda góðan mat, fara í dagsgöngu, flissa, og flissa meira. Þetta mun nær allt eiga sér stað í Catskill fjallgarðinum hér fyrir norðan. Það verður gott að komast út úr borginni í aðeins kaldara og minna rakt loftslag. Undanfarnir tveir dagar eru búnir að vera frekar sveittir og rakir eitthvað. Algerir slummudagar.

Svo fer Mörður aftur til Íslands á morgun og kemur ekki heim fyrr en eftir tæpar tvær vikur. Það verður skrítið að vera án hans, en bara enn betra að fá hann aftur til baka. Ég er strax farin að hlakka til. (Þegar hann kemur til baka sko...)

Þegar ég mætti aftur í ræktina í gær leið mér eins og ég væri Norm að mæta á Staupastein eftir þriggja vikna hlé. Um leið og ég steig inn fyrir dyrnar veifaði vinkona mín mér úr salnum, svo rakst ég manninn sem ég borga fyrir að kýla olnboganum í rassinn á mér einu sinni í viku (a.k.a. Jeff, sjúkraþjálfarinn minn) og þegar ég kom inn í búningsklefa stóð Ellen spinningkennari þar með breitt bros á vör og bauð mig velkomna til baka og hótaði mér erfiðum spinningtíma. Ég er svo mikil gymm-rotta að ég var alveg í skýjunum yfir þessu, ég vil hels að mér líði eins og heima hjá mér í ræktinni og mér sýnist það vera að takast!

Þegar ég var á leiðinni í ræktinna ákvað ég að skella Kim Larsen í spilarann minn. Það var alveg frábær ákvörðun, því ég var í algjöru hláturskasti innra með mér við það að hlusta á Susanne himmelblå og Tarzan mama mia, í neðanjarðalestakerfi New York borgar. Þetta tvennt passar eiginlega alls ekki saman. Mér leið eins og það hefði komið virkilega kröpp beygja á tíma-rúms-samfelluna og að ég væri tuttugu og eins árs í Köben og þrjátíu og eins árs í New York, á nákvæmlega sama augnablikinu.

Það var líka bara svo gaman í vinnuni í gær. Tracy var mætt aftur á svæðið, búin að klára doktorsritgerðina sína og bara byrjuð í tilraunabissnissinum á fullu aftur. Ég byrjaði líka á mínu eigin verkefni aftur eftir fjögurra vikna hlé, en ég er búin að vera að hjálpa til við aðra hluti í smá tíma.

Ég held að það sé merki um vel heppnað sumarfrí þegar ég mæti aftur á svæðið alveg í skýjunum yfir því að halda áfram það sem frá var horfið. Ó men, ég held ég sé í skemmtilegustu vinnu í heimi.

En nú verð ég víst að drífa mig að semja fyrirlestur fyrir fimmtudaginn. Ég var nefnilega að frétta að ég eigi að halda labbfund þá...

Stundum geta vísindin verið stórskrýtin. Þessi vísindagrein vekur eiginlega upp of margar spurningar.....

Ég fíla það í strimla hvað maður fær oft á tilfinningunni í þessarri borg að maður sé í einhverju Þriðja-heims landinu. Í gærkvöld fór ég í Fairway að versla og tók leigubíl heim með matvörurnar. Þetta var ólöglegur leigubíll, keyrður af manni frá Mið- eða Suður-Ameríku, einn af þeim sem eru alltaf að harka þarna við þennan stórmarkað. Ég þurfti að prútta um verðið, endaði í fimm dollurum, sem er ekki svo slæmt. Á leiðinni heim spilaði hann Suðurameríska popptónlist og lyktin í bílnum hans var pínu krydduð og magnaðist einhvern veginn upp í hitanum og rakanum. Ég hafði það algerlega á tilfinningunni að ég væri komin eitthvert annað í heiminum.