Í mínum bissniss er altaf sagt að fjórða árið sé það erfiðasta í doktorsnáminu. Andlega, það er að segja. Það felst í ýmsum breytum, eins og þeim að á fjórða árinu er ætlast til þess að tilraunastarfsemin sé farin að bera árangur og að maður sé farinn að afla raunverulegra, birtanlegra gagna. Á sama tíma er fólk venjulega farið að einblína meira á útskrift, enda prógrammið sirka hálfnað, flestir taka sér sex ár í að vinna að doktorsgráðu í sameindalíffræði, en sumir taka lengur, örfáir styttra. Inn í þetta spilar svo hættan á því að manni verði skúbbað, það er að einhver annar verði á undan að birta sömu niðurstöður og maður sjálfur og að maður þurfi að byrja upp á nýtt.

Fyrst að ég er í þann mund að klára fjórða árið verð ég nú bara að segja að þetta var alls ekki svo slæmt! Ég held að þetta ár hafi verið mitt besta hingað til í náminu. Ekki það að niðurstöðurnar hafi gersamlega flætt inn, þær hafa svona komið í kippum, en það er ýmislegt annað sem spilar inn í.

Fyrir það fyrsta er ég orðin nokkuð sjóuð í labbvinnu, þannig að mistökunum hefur fækkað verulega og mjög margt af því sem ég var að prófa í fyrsta skipti og hafði engan til að kenna mér, heppnaðist í fyrstu tilraun. Það hefði aldrei gerst fyrir tveimur til þremur árum síðan. Í öðru lagi er labbið mitt orðið aðeins minna, og það hefur þjappað okkur saman, þannig að núna er alveg frábær andi í gangi. Það er stuð hjá okkur í vinnunni allan daginn. Í þriðja lagi má segja að maður sé búinn að sanna sig pínu fyrir vinnufélagunum og prófessornum, þannig að manni er treyst fyrir fleiri hlutum. Prófessorinn minn er farinn að leita til mín þegar hún er að ritrýna greinar og vantar hugmyndir. Mér finnst það vera mikilvægt að finna fyrir því að mér sé treyst fyrir þannig mikilvægum hlutum. Síðast en ekki síst var það virkilega gott að klára alla kúrsa og kennslu á þriðja árinu. Það gerir það að verkum að ég hef getað einbeitt mér algerlega að verkefninu mínu á mínum tíma og hef getað sinnt hobbíunum af meiri krafti en áður. Ég er til dæmis búin að lesa eitthvað í kringum tuttugu bækur á undanförnu ári, en það er örugglega meira en í fimm ár þar á undan.

Þannig að ef fimmta árið verður enn betra en það fjórða hlakka ég bara til! En einhvern veginn hef ég það á tilfinningunni að stressið eigi eftir að aukast....

(ps. Það er frekar fyndið að sjá hérna til hliðar að fyrir réttu ári skrifaði ég færslu um að ég væri að byrja fjórða árið mitt, greinilega svipaðar pælingar sem fara í gang á hverju hausti.)