Ég var að koma heim úr kajakferð og er að bíða eftir að bóndinn skili sér úr vinnunni. Er að borða eggaldin-núðlurétt frá því í gær og bara tjilla hér fyrir framan tölvuna.

Um þessar mundir, nánar tiltekið í gær, eru fjögur ár frá því að við Mörður fluttum hingað til Manhattan. Ég trúi því varla sjálf að í næstu viku verði ég opinberlega orðin fimmta árs nemi! Úff.. kannski ég geti dregið það fram yfir Labor Day helgina að hljóta þann titil!

Það að vera nemi getur í sjálfu sér verið mjög einangrandi að því leyti að manni hættir til að kynnast bara öðrum nemum og það er oft erfitt að kynnast fólki sem er ekki í nákvæmlega sömu sporum og maður sjálfur. Þess vegna er ég óendanlega þakklát fyrir að kynnast því fyrirbrigði sem Downtown Boathouse er. Þangað kemur fólk af öllum stigum þjólífsins og hjálpast að við kenna fólki á kayak, bera út fagnaðarerindið. Það er svo gaman að komast út úr þessarri bólu sem doktorsnemalífið er og verða aðeins fyrir veröldinni.

Þannig að á fimmtudagskvöldum kem ég heim hress og endurnærð, félagslega, andlega og líkamlega. Það bara gæti varla verið betra.