Í febrúar sem leið skellti Mörður nokkur, sonur Finnboga, sér út í stórmarkað á Hundraðtuttugastaogfimmta stræti og gerði magninnkaup. Hann keypti ýmisslegt nytsamlegt til heimilisins, en þar ber helst að nefna tuttuguogfjögurrarúllu klósettpappírspakka. Var þessi klósettpappír ódýr mjög og þótti Merði hann hafa gert kjarakaup og arkaði sæll með feng sinn heim á leið.

Þegar heim kom kárnaði gamanið, því að í ljós kom að klósettpappírinn umræddi var heldur þunnur. Hann var svo þunnur að til þess að reka ekki fingurna í gegnum hann þurfti að nota um tvo metra af pappír í hvert "skipti". Mörður og Erna, konan hans, ákváðu nú samt að þrauka og sætta sig við gerð kaup. Ekki gæti nú tekið langan tíma að klára tuttuguogfjórar rúllur af svo þunnum þrettánda.

Nú leið og beið, dagarnir og vikurnar og já, mánuðurnir liðu hver af öðrum og smám saman fækkaði rúllunum í pokanum. Nú réttum sjö mánuðum síðar er farið að gæta spennu í heimilishaldinu því það eru bara 1.2 rúllur eftir og óþreyjan eftir nýjum, þykkum og dúnmjúkum klósettpapír, sem bíður í stæðu á bak við hurð, magnast. Það er þó ekki útséð með að þessar rúllur klárist nokkurn tíman.

Ernu datt þó í hug að beita gömlu bragði úr handbók fátækra Háskólastúdenta sem búa á Stúdentagörðunum. Það ku víst vera heppilegt að bregða sér út í Odda þegar klósettpappír heimilisins þverr, og útvega nýjar birgðir. Það er nefnilega ekkert sem segir að það sé ekki bara hægt að skella sér á klósett úti í Kólumbíuháskóla og skilja þar eftir svosem eins og einn klósettrúllugarm. Málið væri þá leyst, losað um spennu á heimilinu og enginn gæti vænt Mörð eða Ernu um sóun og óumhverfisvæni.

Og lærdómurinn sem draga má af þessarri sögu? Tjah..