Hversu kjánalegt er að fara í útilegu og gleyma tjaldinu? Við gátum ekki hætt að flissa þegar við föttuðum að ég hafði ekki tekið tjaldið með. Og ég átti alveg skilið öll skotin og brandarana sem sagðir voru á minn kostnað um helgina.

Sem betur fer var allt annað með í för, og Adelene hafði tekið sitt tjald með þrátt fyrir að hún byggist ekki við að nota það. Reyndar er hennar bara eins manns tjald, en það dugði, Emily og Helen voru saman í tjaldi, Adelene var í sínu eigin tjaldi og ég ákvað bara að taka afleiðingunum og sofa undir berum himni. Ég held ég hafi sjaldan verið jafnfegin að eiga skordýraúða eins og núna um helgina.

Ferðin var vel heppnuð að vanda. Veðrið var frábært og við elduðum kynstrin öll af mat, kveiktum upp eld og höfðum það notalegt. Svo gengum við líka eina tuttugu kílómetra í gær og það tók slatta á, sérstaklega niðrímóti, því þetta voru svona dæmigerðir austurstrandar göngustígar sem við gengum um. Þeir liggja alltaf beint upp, á meðan vesturstrandarstígarnir hlykkjast oftast fram og til baka til þess að létta gönguna.

Á næsta ári ætlum við svo í tveggja daga göngu. Ekkert langt sennilega, af því að ég er sú eina í hópnum sem hefur nokkurn tíman gengið með þungan bakpoka, en samt nógu langt til þess að tjalda fjarri bílaumferð.