Þegar ég mætti aftur í ræktina í gær leið mér eins og ég væri Norm að mæta á Staupastein eftir þriggja vikna hlé. Um leið og ég steig inn fyrir dyrnar veifaði vinkona mín mér úr salnum, svo rakst ég manninn sem ég borga fyrir að kýla olnboganum í rassinn á mér einu sinni í viku (a.k.a. Jeff, sjúkraþjálfarinn minn) og þegar ég kom inn í búningsklefa stóð Ellen spinningkennari þar með breitt bros á vör og bauð mig velkomna til baka og hótaði mér erfiðum spinningtíma. Ég er svo mikil gymm-rotta að ég var alveg í skýjunum yfir þessu, ég vil hels að mér líði eins og heima hjá mér í ræktinni og mér sýnist það vera að takast!

Þegar ég var á leiðinni í ræktinna ákvað ég að skella Kim Larsen í spilarann minn. Það var alveg frábær ákvörðun, því ég var í algjöru hláturskasti innra með mér við það að hlusta á Susanne himmelblå og Tarzan mama mia, í neðanjarðalestakerfi New York borgar. Þetta tvennt passar eiginlega alls ekki saman. Mér leið eins og það hefði komið virkilega kröpp beygja á tíma-rúms-samfelluna og að ég væri tuttugu og eins árs í Köben og þrjátíu og eins árs í New York, á nákvæmlega sama augnablikinu.

Það var líka bara svo gaman í vinnuni í gær. Tracy var mætt aftur á svæðið, búin að klára doktorsritgerðina sína og bara byrjuð í tilraunabissnissinum á fullu aftur. Ég byrjaði líka á mínu eigin verkefni aftur eftir fjögurra vikna hlé, en ég er búin að vera að hjálpa til við aðra hluti í smá tíma.

Ég held að það sé merki um vel heppnað sumarfrí þegar ég mæti aftur á svæðið alveg í skýjunum yfir því að halda áfram það sem frá var horfið. Ó men, ég held ég sé í skemmtilegustu vinnu í heimi.

En nú verð ég víst að drífa mig að semja fyrirlestur fyrir fimmtudaginn. Ég var nefnilega að frétta að ég eigi að halda labbfund þá...