Ég skellti mér á kayak á Hudson ánni eftir vinnu í gær. Mætti meira að segja extra snemma til þess að komast með í "konuferð" eða "womens paddle". Það er víst eitthvað svona átak í gangi að fá fleiri konur með í sportið og því eru hafðar svona ferðir bara fyrir konur.

Það var svolítil alda, og svo var ég á bát með skökku stýri, þannig að þetta tók á. Ég réri bara vinstra meginn alla leiðina norður eftir, en straumurinn var orðinn minni á leiðinni til baka þannig að þetta var öllu afslappaðra á heimleiðinni.

Veðrið var yndislegt og ekki mikil traffík á ánni. Við rérum fram hjá slökkviliðsbátnum og spjölluðum við slökkviliðsmenn sem voru á leið til að vakta flugeldasýningu við Frelsisstyttuna. Þeir voru bara í stuði, en það er samt ekki uppáhalds djobbið þeirra að vakta einhverjar rakettur. Svo spjölluðum við líka við einhverja gaura á seglbáti og líka stráka sem réru stórum árabát eftir ánni. Þeir smíðuðu víst bátinn sjálfir.

Við rérum upp að Chelsea Piers, kannski ekki langt, en það voru nokkrir byrjendur í hópnum (sem útskýrir öll stoppin að kjafta við hina og þessa gaura, við þurftum að bíða svolítið oft eftir miðaldra konu sem slóst í hópinn). Svo rérum við til baka baðaðar appelsíunugulri birtu sólarlagsins. Ótrúlega næs bara.

Svo skelltum við okkur nokkrar stelpurnar út á næstu bryggju við og horfðum á strandblak og borðuðum grænmetisborgara við undirspil Bítlanna.

Frábært kvöld alveg hreint.

ps. Mæli með þessari ferðasögu. Þetta kom reyndar í fréttunum heima, en það er alltaf gaman að rifja þetta upp. Liðið hér í New York heldur því fram að rostungamyndirnar séu falsaðar. Miðað við lýsingar á aðstæðum hjá drekanum held ég bara alveg að myndirnar geti verið ekta.