Það er allt að gerast hjá okkur þessa dagana, hver dagur framundan þaulskipulagður af skemmtunum.
Við stelpurnar ætlum að hittast í kvöld og panta okkur mat og flissa smá saman, og hafa gaman. Fyrir ári síðan hittumst við yfir teikát í hverri viku, en allt í einu eru allir komnir á fjórða ár í náminu og svakalega bissí, þannig að við hittumst sjaldnar.
Á morgun ætlum við svo að fara nokkur af labbinu ásamt mökum að fá okkur börger og bjór (og kannski fröllur með, hver veit) og skandalísera. Alltaf gaman að bregða undir sig betri fætinum með vinnufélögunum.
Á laugardagsmorgun ætla ég svo að vera sjálfboðaliði í kayakferð með DTBH, þriggja tíma ferð upp eftir Hudson, að Intrepid herskipinu/safninu og til baka niðrí bæ. Það verður næs að komast aftur í kayakferð en ég hef bara buslað í kringum bryggjuna á 72. stræti í sumar.
Á Sunnudaginn ætlum við stelpurnar ásam vini hennar Emily, kannski Merði og fleirum, að skella okkur í gönguferð á Breakneck Ridge. Þess má geta að fyrsta færsla þessa bloggs var einmitt um tilvonandi Breakneck Ridge göngu fyrir tæpum fjórum árum síðan. Sundbolurinn verður tekinn með, því við stefnum á að synda í Uppákomuvatni, eða Lake Surprise eins og Kaninn kallar það.
Á sjálfan Sjálfstæðisdaginn, fjórða júlí verður stefnan tekin í partý uppi í Conneticut hjá Ásthildi og hennar fólki. Það klikkaði sko ekki stemningin síðast þegar við fórum, þannig að ég hlakka gasalega til.
Á þriðjudaginn ætlar labbið mitt svo að fara saman í bíó að sjá myndina Yes. Myndin fjallar víst um sameindalíffræðing, en Joan Allen kom á labbið okkar fyrir tveimur árum síðan til þess að fá ráðleggingar og innsýn inn í líf og störf sameindalíffræðinga. Það var reyndar frekar fyndið, þar sem plottið í myndinni var á þeim tíma svolítið spes. Joan átti að leika líffræðing í sálarstríði vegna þess að henni þætti svo vænt um frumurnar sínar. Sumar þeirra væru að deyja og henni fyndist svo erfitt að gera tilraunir á þeim. Þau virðast hafa tekið ráðleggingum okkar, þar sem plottið er annað í myndinni núna, en henni var einfaldlega sagt að við myndum ekki tilfinningatengsl við frumurnar okkar. Pjúff, getið þið ímyndað ykkur að eiga í tilfinningasambandi við sjötíumilljón eitilfumur?
Á miðvikudaginn er svo bara ekkert planað annað en litscan (hluti af vinnunni) og að pakka í töskur.
Á fimmtudaginn fljúgum við svo heim í heiðarbólið og lendum að morgni föstudags.
Ó ég hlakka svo til!
Ef að ég ætti ekki svona erfitt með svefn væri lífið mikið auðveldara... Klukkan er sex og ég er ekki enn sofnuð.
Á ég bara að drífa mig á labbið (og klúðra nokkrum tilraunum) eða sofa til hádegis og vinna til miðnættis?
Ég hef það of gott, flestir aðrir þyrftu að drífa sig ósofnir í vinnuna...
Ég mæli ekki með því að vikta Brómófenól-blue hanskalaus og fáklædd. Með fáklædd á ég við á hlírabol og í sandölum. Mér varð það á í messunni í gær og nú er ég blá á höndunum, í munnvikunum (af því að mig klæjaði í munnvikið áður en ég fattaði að ég væri blá á höndunum), á tánum og handleggjunum og á milli brjóstanna. Flýta sér minna næst semsagt.
Hmmeeehhh... mín er svo löt. Ég nenni ekki í vinnuna, engan veginn takk fyrir. Samt er spennó hlutur í gangi á labbanum. Ég þarf bara að hella smá coomassie lausn á gelið mitt, skella því í örraran og þá fæ ég svona instant-örbylgjuofnaniðurstöðu. Eða svona næstum því instant. Ég vann eins og skepna alla helgina að þessari tilraun. Því er bara eins gott að það komi eitthvað almennilegt út úr þessu. Annars er ég bara hætt að vinna um helgar takk. (Ég vildi að það væri hægt bara svona si-svona, en maður nennir ekki að vera í þessu námi til aldamóta er það?)
Biochemist walks into a bar in England and says
"Pint of Adenine triphosphate please barman"
Barmans says " here you go Sir, that will be 80p
----
Shamelessly stolen from NWFSC.
Fyrir þá sem ofbauð smekkleysan sem í færslunni hér á undan fólst, vil ég taka það fram að ég var eiginlega bara að gera grín að sjálfri mér og því sem maður lætur bjóða sér sem aumur doktorsnemi, neðstur í goggunarröð vísindaheimsins. Ég stóð nefnilega sjálfa mig að því að lesa þennan blessaða Pólverjasamning og finnast hann bara nokkuð boðlegur, áður en ég kleip sjálfa mig í handlegginn og gargaði. Ríalití tjekk plís =)
Og mikið djöf**** er nýi SOAD diskurinn góður! Það voru ekkert nema rjúkandi rústir eftir af þrekstiganum sem ég var á í ræktinni áðan, svo mikil voru lætin þegar ég hlustaði á diskinn í fyrsta skiptið.
Og mikið er nýi Tears diskurinn annars sorglega slappur. Ég var að vona að ég fengi eitthvað meira í líkingu við Dog Man Star eða London Suede. Hann verður seldur, aumingja kaupandinn. Vonbrigði vikunnar sumsé, en ég bjóst svossem við því hálft í hvoru.
Hmmm... ég var að skoða Pólverjavinnusamninginn, sem ku vera "fádæma fautaskapur" og mér sýnist hann vera bara mjög svipaður mínum samningi:
Pólverjarnir fá 120 þúsund í mánaðarlaun, fyrir 250 vinnustundir. Ég fæ um það bil 2200 dollara í mánaðarlaun (140 þúsund) fyrir lágmark 250 vinnustundir, en enga borgaða yfirvinnu.
Pólverjarnir fá 12 daga í frí á fjögurra mánað fresti. Ég fæ 10 daga í frí á ári, reyndar á launum.
Pólverjarnir fá frítt húsnæði, ég borga 1200 dollara á mánuði.
Pólverjarnir fá frítt flug heim. Ég fékk frítt flug hingað þegar ég byrjaði í náminu, en bara aðra leið.
Kólumbíuháskóli reynir virkilega að gefa mér far í vinnuna á morgnana, en rútan er svo óáreiðanleg að ég kem mér bara í vinnuna sjálf. Ætli pólsku gaurarnir fái alltaf far?
En munurinn er náttúrulega sá að ég á séns á að fá stafina P og h og D fyrir aftan nafnið mitt þegar ég er búin að standa í þessu í svona sirka 6 ár. Annað væri náttúrulega fautaskapur.
Já, já, ég veit að það er prumpulykt af beta-merchapto-etanóli, ég finn hana líka. (Minnir mig bara á heitu hveri heimalandsins). Það bara vill svo til að ég neyðist til að nota þennan ilm í prótínsýnin mín takk fyrir, og ætti það ekki að koma neinum á óvart.
Mér finnst bara að ef maður vinnur á rannsóknarstofu eigi maður að stilla sig áður en maður kvartar yfir lyktinni af DMSO (fúl egg), BME (ofangreind prumpu/hveralykt) og Tetrametyletylendiamín (kæstur hákarl).
Men det er bare mig.
Ég byrjaði í sjúkraþjálfun í morgun. Ég var nefnilega búin að sjúkdómsgreina sjálfa mig með milt tilfelli af piriformisheilkenni, sem einkennist af sársauka í mjaðmaliðnum (les: rassinum) við hlaup og hopp. Ef piriformisvöðvinn er of spenntur þrýstir hann á taugina sem liggur stundum við hliðina á honum og stundum í gegnum hann og veldur líka sársauka í aftanálærisvöðvanum.
Í gær fór ég svo til læknis til þess að fá tilvísun á sjúkraþjálfara því mér var farið að leiðast hlaupaleysið í lífi mínu og búin að gera mér grein fyrir að svona álagsmeiðsli færu ekki í burtu sjálfkrafa. Læknirinn sem ég fór til tók svo djúpt í árina að segja mér að ég ætti bara að hætta endanlega að hlaupa. Kjánakarl. Ýstran framan á honum gaf það til kynna að hann hefði ekki svo mikið sem hlaupið á eftir strætó undanfarinn áratug og þætti sennilega bara skynsamlegast að stunda enga líkamsrækt.
Sjúkraþjálfarinn minn var öllu jákvæðari og sagði mér að ég mætti fara að hlaupa aftur eftir tvær til þrjár vikur eftir því hvernig mér liði. Þegar ég spurði hann hvað piriformisvöðvinn gerði nákvæmlega sagði hann einfaldlega: "Well, It's a pain in the butt to describe"
Harharhar.. þannig að ég hef orðið fyrir barðinu á sjúkraþjálfarahúmor í dag, smá tilbreyting frá sameindalíffræðihúmornum...
Ég vona samt alveg innilega að ég nái að jafna mig á næstunni, því það er hálfmaraþon á stefnuskránni í október og Mo er farinn að hlaupa líka. Úllalla!
Við vorum að koma heim úr Miðgarði, þar sem við nutum óperu undir berum himni ásamt vinum og vandamönnum. Það var Tosca eftir Pucchini sem varð fyrir valinu og hún rann ljúft niður í hitanum með hvítvíni brauði og ostum og við kertaljós þegar leið á. Rjómó stuð sko!
Það er annars búið að vera svo klístrað loftið hérna í borginni undanfarna viku að maður man ekki eftir öðru slíku svona í byrjun júní. Hitinn hefur farið upp undir þrjátíu og fimm gráðurnar og rakinn verið slíkur að ég held að okkur séu farin að vaxa tálkn.
Sem betur fer stefnum við út úr bænum á föstudaginn, í sautjánda júní partí hjá Lalla og Kristínu, því að það veitir ekki af því að kæla sig aðeins niður eftir þessi ósköp!
Síðasta vika var svo brjáluð að ég er bara enn að jafna mig. Eeeendalaust mikil vinna og fullt af góðum niðurstöðum. Mér finnst þetta svo gaman, sérstaklega núna, þegar ég er í RNA og prótínvinnu samhliða. Þjálfun undanfarinna ára í labbvinnu er líka farin að skila sér, sem er mjög góð tilfinning =)
Helgin var líka alveg stórfín, slatti vinna náttúrulega, en líka smá djamm og svona. Við fórum í afmæli til Agnarinnar á föstudaginn, fórum á þennan líka fína kúbanska stað, þar sem við fengum gómsætan mat og gott vín og frábæran félagskap til að skola matnum niður með. Svo gaman!
Svo fórum við á tónleika með skandinavískum poppdívum á laugardaginn, en Melissa vinkona spilaði á þverflautu með einni hljómsveitinni.
Í gær slöppuðum við svo bara af. Fórum seint á fætur og slæptumst smá. Svo fór Mörður á Stjörnustríð með Brynhildi á meðan ég fór niður á bátabryggju og í ræktina.
Það var líka svo næs að geta loksins andað smá, slappað af og eldað góðan mat, en Brynhildur kíkti til okkar í mat. Klikkar ekki að fá hana í heimsókn!
Sumsé, brjáluð vika og góð helgi í góðum félagskap!
Ég pantaði mér nýja diskinn með The Tears, Here come the tears í síðustu viku. Ég bíð mjög spennt, því þessa hljómsveit skipa engir aðrir en Berdard Butler og Brett Anderson, höfuðpaurar Suede sálugu.
Ég væri ekker svo spennt ef þetta væru bara Suede að koma aftur, því ég fílaði ekkert af því sem þeir gerðu eftir að Butler yfirgaf hljómsveitina. Það vantaði alltaf töfrana sem þeir náðu að framkalla á Suede og Dog Man Star.
En, ó boj, Butler og Anderson saman aftur, það er hreinlega uppskrift að einhverju góðu.
ARG. Ég keyrði prótíngel af stað klukkan rúmlega tvö, og núna tveimur tímum síðar eru sýnin rétt að skríða út úr þéttihlaupinu og inn í aðgreiningarhlaupið. Lítur ekki vel út fyrir líkamsræktarplön kvöldsins.
(Það skal tekið fram að ég þurfti að fletta upp orðunum þétti- og aðgreiningarhlaup í ritinu: "Verklegar æfingar í lífefnafræði fyrir námskeiðið LÍFEFNAFRÆÐI 3" eftir Bjarna Ásgeirsson. Ég er að breytast í útlending, því í dag kalla ég þetta bara stacking og resolution gel, með Long Island hreim).
Öppdeit klukkan tíu mínútur í ellefu: Ég var sniðug sko. Klukkan átta var enn slatti eftir af gelinu þannig að ég dreif mig bara í ræktina. Og nú er ég búin að sprikla og mætt á labbið aftur og gelið er enn ekki komið alla leið, þannig að ég er hérna bara að borða sússí í kvöldmatinn og enn að bíða. Þetta er samt alveg að koma. Þá þarf bara að skola gelið í klukkutíma og setja það svo inn í 37°C herbergi í sólarhring. (Sem gæti reyndar farið illa með djammplönum morgundagsins.....)
Erna: Hæ elskan,
Mörður: Hæ.
Erna: Heyrðu, ég stefni á að koma heim klukkan átta.
Mörður: OK, sé þig þá.
Erna: Og ég er ógisslega þreytt þannig að ég þarf að fá algera sérmeðferð. Herðanudd og allt það.
Mörður: Ferðanudd?????
.........þar fór það....
Þegar ég borða nektarínur finnst mér alltaf pínu ógeðslegt þegar kjarninn er klofinn í henni og það sést inn í hann. Ég sé alltaf fyrir mér einhvern ógeðslegan kakkalakka skríða út úr kjarnanum. Ojjjjjj...... Þvökk.....
Jæja, ég er komin á fætur, og er að borða hafragrautinn minn. Ég fór aftur á fætur klukkan hálfsjö. Snúsaði ekki, þar sem ég stillti ekki vekjaraklukku, en lá uppi í rúmi í hálftíma eftir að Mörður ýtti við mér þegar hann fór klukkan sjö.
Ég er samt þokkalega úldin, allt, allt of heitt, og illt í bakinu og með harðsperrur.... Og þá er náttúrulega mjög sniðugt að fá sér sjóðheitan hafragraut (hef ekki tíma til að láta hann kólna) og nýlagað kaffi. Maður ætti kannski líka bara að fara í gufubað og fara í dúnúlpu. Þetta er nú meiri vitleysan í manni. Það er bara svo erfitt að venja sig af hafragrautsfíkninni....
Þegar ég labba um borgina í steikjandi hita eins og í dag rifja ég oft upp með sjálfri mér hvað það var kalt í vetur.
Eins og í kvöld, þegar ég kom úr gymminu og labbaði út í söbbvei mjög fáklædd á tásunum í sandölunum og svitinn lak enn af mér (það er sko ekkert vit í því að fara í sturtu í ræktinni þegar veðrið er svona). Fyrir bara rétt rúmum þremur mánuðum síðan gekk ég sömu leið í fimmtán stiga frosti og sextíu prósent raka og hraðaði mér eins og ég gat. Eitthvað annað en í kvöld þar sem ég tölti í rólegheitunum og naut kvöldsins í fjörutíu og sjö stigum hærri hita en í febrúar.
Fjörutíu og sjö stiga munur. Ótrúlegt að þetta sé sami staðurinn, alla vegana fyrir lítinn Íslending sem alinn er upp við sama veðrið allt árið.
Ég fór á fætur klukkan hálf átta, telst það með?
Ég er frekar þreytt, en ekki alveg nógu þreytt til að fara að sofa. Ég las nefnilega greinina sem hann Matti benti á um daginn og finnst hún svo sniðug að nú ætla ég að reyna (hold your breath) að gerast morgunmanneskja.
Reglurnar eru víst þær að maður má aldrei fara að sofa nema maður sé alveg að lognast út af, sama hvað klukkan er. Og svo á maður að vakna á nákvæmlega sama tíma á hverjum einasta morgni, sama hvenær maður fór að sofa. Og, fara á fætur um leið og vekjaraklukkan hringir.
Í augnablikinu er ég líkamlega algerlega lurkum lamin af þreytu, en ekki nógu syfjuð til að sofna. Ég fór í uppáhalds spinning tímann minn, hjá henni Ellen þrusugellu og tók svona svakalega á. Við vorum bara fjórar í tímanum hjá henni og ég held að hinar þrjár hafi verið byrjendur eða eitthvað, því Ellen tók mig alveg fyrir og lét mig gera aukaspretti í endann á nokkrum lögum og eiginlega bara slátraði mér gersamlega. Ég hreinlega skjögraði út úr tímanum. Og ég sem ætlaði að taka því rólega af því að þynnka laugardagsgleðinnar var ekki alveg búin að kveðja. Ég er samt ekki þunn lengur, það er nokkuð ljóst.
ps. Ég er loksins búin að breyta blogginu þannig að ég leyfi nafnlaus komment. Það er náttúrulega ekki hægt að pína fólk til að gefa upp netfang á þessum síðustu og verstu spammtímum. Verst að ég kann ekki að stilla síðuna þannig að fólk geti gefið upp netfang án þess að það birtist á síðunni....
Ég vildi að ég væri með bægsli. Væri ekki kúl að geta klórað sér í bægslakrikunum?
Ég var að hlaða prótíngel inni í kæliherbergi. Stóllinn sem ég sat á var úr málmi og pínu kaldur. Og móðan mikla réðist á gleraugun mín þegar ég kom út þannig að ég var blind í sirka þrjár sekúndur áður en ég náði að taka af mér brillurnar.
Annars er allt bara í gúddí. Massa vinnuhelgi framundan, en líka smá skemmtó sko...
Það er nokkuð ljóst að ég verð að senda eftir vakjúmdælunni frá latínubloggaranum, af því að öll sýnin mín þiðnuðu í dag áður en þau voru orðin alveg þurr.
Mér leiðast pínu bissí vikur, þar sem maður gerir hverja tilraunina á fætur annarri, en engin þeirra leiðir til neinnar niðurstöðu, allt sem er að gerast er á optímíseringar og trobbúlsjúting stiginu. En eftir þessa vikuna ætti ég samt að vera komin með aðstæður til að gera alvöru tilraunir. Júní verður minn mánuður *ahemm*.
Ég fór reyndar á alveg frábæran fyrirlestur í hádeginu, þar sem Leonard Guarente, prófessor við MIT, talaði um Sir2 genið, kaloríuskerðingu og öldrun. Fyrir fimmtán árum síðan ákvað hann venda kvæði sínu í kross, skipta um rannsóknarsvið og fara að rannsaka öldrunarferli gersveppa. Það sem er svo gaman við það er að á þessum tíma, ef einhver hefði reynt að fletta upp orðunum "ageing" og "yeast" á PubMed, hefðu einu niðurstöðurnar verið í sambandi við bjór og vín. Guarente fann hins vegar út að sama genið tengir saman öldrun og efnaskipti í gersveppum, ormum og nú í músum og öðrum spendýrum. Gargandi snilld alveg hreint. Ég er alveg heilluð upp úr skónum af þessum inspírerandi rannsóknum.
Svo fórum við á David Sedaris upplestur í kvöld. Hann var ansi fyndinn kallinn, tók fullt af spurningum úr sal og lék á alls oddi. Eftir upplesturinn fórum við stelpurnar á tælenskan stað í Chelsea og svo bara heim, enda bissí dagur á morgun, litscan og tilraunamennska, svo eitthvað sé nefnt.