Ég byrjaði í sjúkraþjálfun í morgun. Ég var nefnilega búin að sjúkdómsgreina sjálfa mig með milt tilfelli af piriformisheilkenni, sem einkennist af sársauka í mjaðmaliðnum (les: rassinum) við hlaup og hopp. Ef piriformisvöðvinn er of spenntur þrýstir hann á taugina sem liggur stundum við hliðina á honum og stundum í gegnum hann og veldur líka sársauka í aftanálærisvöðvanum.

Í gær fór ég svo til læknis til þess að fá tilvísun á sjúkraþjálfara því mér var farið að leiðast hlaupaleysið í lífi mínu og búin að gera mér grein fyrir að svona álagsmeiðsli færu ekki í burtu sjálfkrafa. Læknirinn sem ég fór til tók svo djúpt í árina að segja mér að ég ætti bara að hætta endanlega að hlaupa. Kjánakarl. Ýstran framan á honum gaf það til kynna að hann hefði ekki svo mikið sem hlaupið á eftir strætó undanfarinn áratug og þætti sennilega bara skynsamlegast að stunda enga líkamsrækt.

Sjúkraþjálfarinn minn var öllu jákvæðari og sagði mér að ég mætti fara að hlaupa aftur eftir tvær til þrjár vikur eftir því hvernig mér liði. Þegar ég spurði hann hvað piriformisvöðvinn gerði nákvæmlega sagði hann einfaldlega: "Well, It's a pain in the butt to describe"
Harharhar.. þannig að ég hef orðið fyrir barðinu á sjúkraþjálfarahúmor í dag, smá tilbreyting frá sameindalíffræðihúmornum...

Ég vona samt alveg innilega að ég nái að jafna mig á næstunni, því það er hálfmaraþon á stefnuskránni í október og Mo er farinn að hlaupa líka. Úllalla!