Músarunginn fékk að lifa. Dave tók hann með sér niður í söbbvei í kvöld og sleppti honum lausum. Við vinnum markvisst að því að breyta genamengi músanna í New York neðanjarðarlestunum. Just speeding up evolution.

Og... jeppagellan er komin með blogg, kíkið á hana!

Mér finnst sameindalíffræði þúsund sinnum skemmtilegri heldur en frumulíffræði.

Það er allt að gerast á labbinu í augnablikinu. Ég er að bíða eftir því að komast heim, en gelið mitt er að transferast í augnablikinu.

Svo er ég að frostþurrka próteinsýni. Það var alger snilld. Ég var búin að labba út um allan kampus að spurjast fyrir um græju til að frostþurrka sýni, svokallaðan lyophilizer, en enginn virtist eiga slíka vél. Ég neyddist til að byrja á tilrauninni í gær án þess að vera komin með aðferð til frostþurrkunar.

Í morgun var ég orðin frekar örvæntingarfull, og þar sannast að neyðin kennir naktri konu að spinna, eða að minnsta kosti að impróvísera lyophilizer úr dóti sem er til á labbinu hennar. Að forskrift þeirrar snilldarbókar eftir þá Harris og Angal: Protein Purification, A Practical Approach, sem virðist ófáanleg í Ameríku, en við notuðum í Lífefnafræði 3, fann ég flatbotna suðuflösku og tengdi hana við vakúmpumpu sem við notum venjulega við spídvakkinn á labbinu. Ég skelfrysti fyrst próteinlausnina utan í flöskuna með því að velta henni í fljótandi köfnunarefni og tengdi hana svo við pumpuna. Jerry, tæknimaðurinn okkar á labbinu, kom að mér við þetta og bætti nokkrum hlutum við eins og klemmu á slönguna í kæligildruna til þess að koma í veg fyrir að lofttæmið fari of hratt af þegar frostþurrkun er lokið og allt prótínið mitt lendi ofaní gildrunni. Karlinn hafði víst frostþurrkanir að aðalstarfa fyrir áratug síðan og var alveg í skýjunum að geta hjálpað mér við þetta. Hann hafði svo áhyggjur af því að dælan bræddi úr sér ef ég léti hana ganga yfir nótt, þannig að hann dró aðra dælu, sem er svona fimm sinnum stærri en þær sem við notum venjulega, út úr skáp. Hann lumar á ýmsu karlinn.
Og núna, átta klukkustundum eftir að við settum dótið af stað blasir við mér stórfögur sjón: próteinhimna efst á veggjum flöskunnar, þar sem vatnið er gufað af (eh.. þetta gætu nú alveg líka verið sölt úr böffernum, en ég er að láta mig dreyma).

----

Þegar við Luisa vorum orðnar einar eftir klukkan átta í kvöld á labbinu, labbaði músarungi (ca þriggja vikna gamall miðað við stærð), út á mitt gólf hjá okkur. Eftir smá vangaveltur ákváðum við að veiða hann í músabúr sem var til aflögu eftir músafórnir dagsins. Við króuðum hann af úti í horni og ég skellti búrloki yfir hann og setti hann í búrið. Ég fór svo og sótti mat úr öðru búri handa honum, og veslingurinn litli er búinn að standa upp á afturfærturnar nær stöðugt í tvo klukkutíma og éta. Hann hefur verið orðinn svona svangur greyið. Við verðum víst að lóga honum á morgun áður en það verður allt brjálað hérna, en við megum alls ekki vera með mýs eða önnur gæludýr á labbinu vegna smithættu. Það er áratugavinna á bak við allar erfðabreyttu mýsnar í músahúsinu okkar, og þær eru margar með veiklað ónæmiskerfi, og ekki á það hættandi að missa þær í einhverjum smitfaraldri. En Lilli litili klifurmús fær þá að minnsta kosti sína síðustu kvöldmáltíð og fær að deyja saddur í fyrramálið.

Jæja, var að klára Data Club presentasjón. Gekk bara alveg prýðisvel. Svei mér þá ef mér er ekki að fara fram í að presentera gögnin mín. Ég afgreiddi þetta bara með stæl og held ég hafi náð vel til áheyrenda.

Og þá er það bara að safna gögnum fyrir labbfund eftir fjórar vikur og þá verður presentasjónatörnin búin í bili. Stuð.

Æ, hvað það er gott að vakna svona í bítið á mánudagsmorgni og opna Moggann og lesa það í fréttum alls óspurðum að hann Bobbý kallinn hafi fengið sér bankabók með gamla sniðinu. Ég vona bara að hann finni sér nú íbúð fljótlega kallinn, ómögulegt að vera svona á vergangi.

Hvurslags slúðurblað er Mogginn eiginlega orðinn? Og er fólki í ALVÖRUNNI ekki sama?

Undanfarin vika gekk ekki þrautalaust fyrir sig. Ég svaf næstumþví ekkert alla vikuna sökum ofnæmis. Ég er að hugsa um að læðast út að nóttu til og höggva niður askana í bakgarðinum. Það tæki örugglega enginn eftir því, það eru venjulega svo mikil læti í bræðralögunum á nóttunni hvort sem er.

Ég átti líka miður skemmtilegan fund með prófessornum mínum á föstudaginn, þar sem hún sakaði mig um vísindalegt hugleysi, vegna þess að ég vildi ekki gera tilraunirnar sem henni finnst að ég eigi að gera. Vísindalegt hugleysi "rassinn á mér" segi ég nú bara, ég sem er að takast á við verkefni sem er 95% óskylt öllu sem er að gerast á labbinu og hef þurft að kenna sjálfri mér næstum því allt sem ég er að gera! Ég held að ofangreindur prófessor sé frekar sek um bleyðuhátt, því að hún er svo lafhrædd við að verja þeim peningum sem til þarf í tilraunirnar okkar og vill því byrja á hálfrössuðum genaveiðiferðum.

En í gær varð lífið svo aftur skemmtilegt, því að við sólsetur á föstudaginn byrjaði passover, þannig að við fórum í hinn árlega seder hjá Josh og Melissu og vinum og vandamönnum, sem í þetta skiptið var haldinn heima hjá Jeph og Shannon. Það var stórfínt alveg, seinniparturinn fór í eldamennsku, þar sem Möðurinn sá um lambalærin. Í ár tóku Piercy hjónin dætur sínar með sér, en ég sat á móti annarri þeirra, sem er sextán ára og alveg frábær unglingur, það var mjög gaman að tala við hana.

Og svei mér þá ef ég er ekki farin að læra sum laganna sem við syngjum, sem er ágætt, því ég er ekkert svakalega góð í að lesa nótur.

Í dag var svo bara vinnudagur og hlaupadagur eftir smá útsofelsi. Ég lék músakvensjúkdómalækni fyrir mýsnar mínar og fór svo heim og hljóp gamla 5 mílna hringinn minn á 56 mínútum. Ekki besti tíminn svosem, en það var agalega fallegt í Central Park í ljósaskiptunum.

Ohh.. ég sofnaði ekki fyrr en þrjú í nótt og vaknaði rétt fyrir tíu. Ég er ekki alveg að meika það að vera búin að koma sjálfri mér í svona einhvern svefnvítahring. Það er svona þegar maður er ekki með fastan vinnutíma, þá er svo auðvelt að sofa bara áfram.

Tærnar á mér eru alveg að fíla góða veðrið þessa dagana. Sokkanotkun hefur minnkað um 70% síðan í síðustu viku, (það er nefnilega erfitt að fara út að hlaupa á sandölum sko, þessvegna eru enn 30% eftir). Kannski maður skelli sér fljótlega bara í fótsnyrtingu, því það er svo gaman!

Ég er aftur farin að taka upp á því að hugsa bara jákvæðar hugsanir á meðan ég er úti að hlaupa/í spinning. Ekki það að neikvæðnin hafi verið að drepa mig fram að þessu, en það er bara svo sniðugt, að ef að ég hugsa bara jákvætt stöff á útihlaupunum, svona eins og hvað þetta sé nú auðvelt og ekkert mál, eða hvað allt eigi eftir að ganga vel hjá mér á morgun í vinnunni, þá bara flýg ég áfram. En um leið og mér dettur eitthvað pirrandi í hug, þá hægi ég ósjálfrátt á mér. Máttur hugans er ótrúlegur. Ég hef reyndar stundað þessa hugarleikfimi síðan ég var um tvítugt, en undanfarna mánuði hef ég ekki gert það mjög meðvitað. Ég held að fólk vanmeti oft andlegu hliðina á spriklinu, hún er alveg jafnmikilvæg og að anda rétt sko.

Í kvöld verður ekkert útihlaup, heldur bara kajakpóló úti í sundlaug. Það verður stuð!

Aldrei hefði ég trúað því að ég ætti eftir að leita til baka í sérverkefnið mitt frá HÍ að heimildum og aðferðafræði. Ekki það að það hafi verið eitthvað óspennandi, langt því frá, ég hélt bara að það sem ég er að gera væri mjög óskylt rannsóknum á meltingarensímum þorsks. Greinilega ekki...

Æhji, af hverju eru ekki allir sunnudagar svona? Sól og sumarylur og ekkert til að hafa áhyggjur af.

Ég byrjaði daginn úti í Central park, þar sem ég hljóp 4 mílur í hópi nokkurra þúsunda New Yorkera. Það var ótrúlega fínt bara. Ég var mætt snemma af því að ég átti eftir að sækja örflöguna og númerasmekkinn minn og ég sleikti því sólina í um klukkutíma, horfði á krakkakeppnirnar sem byrjuðu klukkan níu og tók svo þátt í smá upphitun.
Eitthvað var formið ekki alveg upp á sitt besta í þessu hlaupi, ég hljóp hægar en í hinum þremur á árinu. Ekki svo mikið hægar kannski, var sirka tuttugu sekúndum lengur með míluna en ég ætlaði mér. En það kom ekki að sök, garðurinn skartaði sínu fegursta, gul, hvít og bleik blóm um allt, heiðskýr himinn og allir með bros á vör.
Eftir hlaupið dúllaði ég mér svo hægt og rólega heim og fór í sturtu og fékk mér hádegismat. Síðan þurfti ég aðeins að kíkja í vinnuna. Þar var náttúrulega enginn, og ég dreif vinnuna af, skipulagði komandi viku og hélt aftur niðreftir. Ég bara slæptist, fékk mér bubble-tea og sötraði og lét goluna blása um sóvermdar kinnarnar. Síðan lá leiðin út í Riverside Park, þar sem ég fylgdist með Josh og Mo æfa flugukast á meðan ég las um Mary Russell og Sherlock Holmes og þeirra ævintýri.

Það er náttúrulega ekki nokkur dagur fullkominn nema hann innihaldi góðan mat, en ég eldaði þennan líka fína tælenska Masaman kjúklingarétt. Hann átti reyndar að vera með nautakjöti, en þar sem við erum ekki mikið fyrir slíkt, varð kjúllinn fyrir valinu.

Og nú læt ég mig dagdreyma um hlaupaæfingar framtíðarinnar og stórsigra á hlaupavettvanginum (ehemm...). Það eru tvö hlaup framundan, 5K þann 30. apríl og svo 10K þann 22. maí.

Hmmm.. this is an interesting piece. Very "American" though. What is bad about holding onto home appliances that an average North-American would have thrown out a long time ago? Is it bad to be less wasteful than the overconsuming Americans? Icelanders could definitely learn something from Norwegians on that issue. But I guess it is true. If you are an American upper middle class person, you are probably better off financially than the average Scandinavian. And that seems to be the perspective that we are seeing here...

Kinda funny though, considering the Scandinavian stereotype of the frugal Norwegian...

ps. Og er det så ikke bare helt i orden at bringe en madpakke på arbejde? Det skulle man tro det var...

Ég svaf til klukkan hálfellefu í morgun, og það var þokkalega ljúft. Það sem kom mér mest á óvart var að vakna ein í rúminu, en Mörður var kominn fram í stofu. Það kom þó í ljós að þetta átti sér allt sínar eðlilegu skýringar. (Liverpool-Tottenham á pay pr. viev sko...).

Við hjónin erum nefnilega ekki beint hið árrisulasta fólk. Í miðri viku fer Mörðurinn samt á fætur um tveimur tímum á undan mér, eða klukkan sex. Um helgar snýst það svo við og ég fer venjulega fyrr framúr, en ekkert snemma samt.

Ég er búin að hlakka til þess alla vikuna að sitja í stofunni heima og sötra kaffi á laugardagsmorgni. Hreinlega búin að sjá það í hyllingum. Þannig að ég naut þess vel í morgun að drekka kaffið mitt og lesa eina yfirlitsgrein um frumuþroskun í húð á meðan Mörður horfði spenntur á leikinn.

Við vorum síðan svo dugleg að taka til hjá okkur, enda veitti ekki af, og svo röltum við hér út á útimarkaðinn sem var á Broadway og fengum okkur banana og súkkulaðikrep og sleiktum sólina.

Mörður er núna farinn með Josh á einhverja bjórsmökkun niðri í bæ, en ég tek því bara rólega. Bókaði mig á hótel og í flug til St. Louis í byrjun mæ, þar sem ég fer á dermatólógíuráðstefnu og gerði skattskýrsluna mína (já, ég veit, einum degi of seint, en hvað með það?) og núna er ég að reyna að ákveða hvað ég ætla að elda í matinn næstu daga svo ég geti farið út í búð að versla.

Planið í kvöld er svo að elda pasta og karbó-lóda fyrir 4 mílna hlaupið í fyrramálið. (Eh.. góð afsökun fyrir að borða duglega er það ekki!) og hangsa svo bara og lesa vísindagreinar og skipuleggja tilraunir.

Mörður hleypur ekki á morgun af því að hann er með beinhimnubólgu, en ef hann verður ekki of þunnur ætlar hann að mæta á svæðið og hvetja/reka mig áfram.

Ég er ekkert svakalega mótíveruð fyrir þetta hlaup, hef varla hreyft mig í tvær vikur, rétt farið tvisvar út að hlaupa. Ég stefni samt á að gera ekki verr en í síðasta fjögurra mílna hlaupi og drullast þetta á fjörutíu mínútum. Ég held samt að ég þurfi að fara að taka þessar hlaupaæfingar meira alvarlega, sérstaklega ef ég ætla að hlaupa tíu kílómetra í maí.

Ó, ég gleymdi að segja frá hápunkti dagsins: Ég fékk mér skyr sem við erum víst búin að eiga í margar vikur (það gleymdist bara að segja mér frá því), og flatbrauð (sem mamma kom með í haust og ég hef ekki tímt að klára, bara nartað í eina og eina flatköku annað slagið) og oná var reyktur lax frá tengdapabba sem við erum líka búin að eiga slatta lengi inni í frysti. Namm, ég segi ekki annað!

DC var ljúf. Tjúllað veður og annað eftir því. Góður matur og seværdigheder. Margir hamborgararassar líka. Hittum ekki Bush, en sáum húsið hans. Smithsonian Air and Space Museum var megakúl. Jazz á laugardagskvöldið var líka kúl. Blómstrandi kirsuberjatré rokka feitt. Sérstaklega að borða undir einu slíku á laugardagskvöldið. Rjómó aldarinnar.

Tjáh, ég er orðin alger músakvensjúkdómalæknir. Get orðið greint með annað augað lokað hvar í hormónahringnum þær eru, sko hvort þær séu "lóða" eða ekki. Ég var líka farin að fylgjast svo með músagreyinu í gær að ég var farin að greina fósturhreyfingar inn í henni.

Músin mín eignaðist sjö litla unga í gær, og þess vegna er ég á leiðinni upp á labb núna klukkan sex að morgni að tékka á þeim greyjunum.

Svo tekur bara við ljúft helgarfrí í DC, and all that jazz. I'm excited!!!

Við ætlum að skella okkur til Washington DC um helgina. Sem verður eflaust ljúft, fullt af góðu veðri og djass og söfnum og öðrum yndislegheitum.

Það er hins vegar einn galli á gjöf njarðar. Í hvert einasta skipti sem við förum út úr bænum ákveða mýsnar mínar að halda í sér ungunum og eiga þá ekki fyrr en ég er farin úr bænum. Sem setur allt úr skorðum hjá mér.

Núna er sett af músum sem ég er með (ekki þessar sem ég er að reyna að hvetja til eðlunar) sem hefði átt að eignast unga í upphaf vikunnar. En neibbseríbab, þær eru allar að springa úr óléttu, en ekkert á þeim skónum að unga þessu dóti út!

Ég fór svona sirka tíu sinnum upp í músahús að tékka hvort þær væru komnar af stað, en allt kom fyrir ekki. Ég fór meira að segja heim og fór út að hlaupa og borðaði kvöldmat og fór svo aftur hingað milli tíu og ellefu, með vasaljós upp í músahús að tékka á þeim.

Ég held að ég verði að spara mér ferðalög á næstunni, bara vera heima að passa mýslurnar mínar.

Það er að koma vor hérna hjá okkur. Í gær var að minnsta kosti algert vorveður. Mjög þægilegt eftir rigningar helgarinnar. Ég fór niður á aðal kampusinn í klippingu í gær og settist svo bara út á College Walk fyrir framan Low Library og las tvær vísindagreinar. Það var bara alveg óttalega næs að sitja þarna og sleikja sólina og fylgjast með krökkunum út um annað.
Það er líka klikkað veður í dag, spáð 21°C og flottheitum, sól og sumaryl, þannig að ég stefni á að hætta aftur snemma og fara út að hlaupa í góða veðrinu.

Það er hér með kominn vorfiðringur í mig. Ætli maður fari ekki að draga fram línuskautana og svona.

Ég á í sálarstríði í augnablikinu. Ég get ekki ákveðið hvort að ég eigi að fara í sandölum í vinnuna. (Berfætt "nóta bene" hér er það alveg svakalegt faux pas að vera í sokkum og sandölum. Ekki vill maður láta stimpla sig sem skandinavískan túrista ha!).
Það er spáð átján stiga hita hér í dag (jamm, á kvarðanum hans Selsíus). Það er hins vegar bara níu stiga hiti úti í augnablikinu, og því ekki alveg sandalafært!

Sondre Lerche bjargar deginum í dag. Ég er í massa tölvuvinnslu á smásjármyndum, ekki það skemmtilegasta í heimi. En hann Sondre kallinn heldur mér í góðu skapi.

Ég er með svokallaðan "4th year grad student blues" þessa dagana. Ég nenni ekki verkefninu mínu og er allskostar ómótíveruð. Mæti seint og fer snemma í gymmið. Má reyndar hafa mig alla við að vinna þegar ég er þó í vinnunni (nema þegar ég er að blogga). Það er svona þegar framgangur verkefnisins byggist á vilja nagdýra til mökunar. Sérstaklega erfitt þegar þessar elskur eru ekkert í neinu svakalegu stuði. Ég er farinn að beita á þær allskonar kúnstum. Karlmúsapiss á víst að virka sem hinn besti afródísíak á kvenmýs. Það kemur í ljós eftir nokkra daga hvort það sé satt. Svo virkar oft vel að setja reynda kvenmús í búrið hjá kvenmús sem er alls óreynd og er ekkert að þýðast við karlinn sinn. Svona til að kenna henni handbrögðin. Það kallast "harem-breeding" upp á vísindaensku. Þ.e. þegar það eru fleiri en ein kvenmús með einum karli í búri. Það má hafa þrjár kvensur með einum karli. Úha.

Hefur einhver séð mýs í sleik? Það er frekar fyndið.
Welcome to my life.