Það er allt að gerast á labbinu í augnablikinu. Ég er að bíða eftir því að komast heim, en gelið mitt er að transferast í augnablikinu.

Svo er ég að frostþurrka próteinsýni. Það var alger snilld. Ég var búin að labba út um allan kampus að spurjast fyrir um græju til að frostþurrka sýni, svokallaðan lyophilizer, en enginn virtist eiga slíka vél. Ég neyddist til að byrja á tilrauninni í gær án þess að vera komin með aðferð til frostþurrkunar.

Í morgun var ég orðin frekar örvæntingarfull, og þar sannast að neyðin kennir naktri konu að spinna, eða að minnsta kosti að impróvísera lyophilizer úr dóti sem er til á labbinu hennar. Að forskrift þeirrar snilldarbókar eftir þá Harris og Angal: Protein Purification, A Practical Approach, sem virðist ófáanleg í Ameríku, en við notuðum í Lífefnafræði 3, fann ég flatbotna suðuflösku og tengdi hana við vakúmpumpu sem við notum venjulega við spídvakkinn á labbinu. Ég skelfrysti fyrst próteinlausnina utan í flöskuna með því að velta henni í fljótandi köfnunarefni og tengdi hana svo við pumpuna. Jerry, tæknimaðurinn okkar á labbinu, kom að mér við þetta og bætti nokkrum hlutum við eins og klemmu á slönguna í kæligildruna til þess að koma í veg fyrir að lofttæmið fari of hratt af þegar frostþurrkun er lokið og allt prótínið mitt lendi ofaní gildrunni. Karlinn hafði víst frostþurrkanir að aðalstarfa fyrir áratug síðan og var alveg í skýjunum að geta hjálpað mér við þetta. Hann hafði svo áhyggjur af því að dælan bræddi úr sér ef ég léti hana ganga yfir nótt, þannig að hann dró aðra dælu, sem er svona fimm sinnum stærri en þær sem við notum venjulega, út úr skáp. Hann lumar á ýmsu karlinn.
Og núna, átta klukkustundum eftir að við settum dótið af stað blasir við mér stórfögur sjón: próteinhimna efst á veggjum flöskunnar, þar sem vatnið er gufað af (eh.. þetta gætu nú alveg líka verið sölt úr böffernum, en ég er að láta mig dreyma).

----

Þegar við Luisa vorum orðnar einar eftir klukkan átta í kvöld á labbinu, labbaði músarungi (ca þriggja vikna gamall miðað við stærð), út á mitt gólf hjá okkur. Eftir smá vangaveltur ákváðum við að veiða hann í músabúr sem var til aflögu eftir músafórnir dagsins. Við króuðum hann af úti í horni og ég skellti búrloki yfir hann og setti hann í búrið. Ég fór svo og sótti mat úr öðru búri handa honum, og veslingurinn litli er búinn að standa upp á afturfærturnar nær stöðugt í tvo klukkutíma og éta. Hann hefur verið orðinn svona svangur greyið. Við verðum víst að lóga honum á morgun áður en það verður allt brjálað hérna, en við megum alls ekki vera með mýs eða önnur gæludýr á labbinu vegna smithættu. Það er áratugavinna á bak við allar erfðabreyttu mýsnar í músahúsinu okkar, og þær eru margar með veiklað ónæmiskerfi, og ekki á það hættandi að missa þær í einhverjum smitfaraldri. En Lilli litili klifurmús fær þá að minnsta kosti sína síðustu kvöldmáltíð og fær að deyja saddur í fyrramálið.