Við ætlum að skella okkur til Washington DC um helgina. Sem verður eflaust ljúft, fullt af góðu veðri og djass og söfnum og öðrum yndislegheitum.

Það er hins vegar einn galli á gjöf njarðar. Í hvert einasta skipti sem við förum út úr bænum ákveða mýsnar mínar að halda í sér ungunum og eiga þá ekki fyrr en ég er farin úr bænum. Sem setur allt úr skorðum hjá mér.

Núna er sett af músum sem ég er með (ekki þessar sem ég er að reyna að hvetja til eðlunar) sem hefði átt að eignast unga í upphaf vikunnar. En neibbseríbab, þær eru allar að springa úr óléttu, en ekkert á þeim skónum að unga þessu dóti út!

Ég fór svona sirka tíu sinnum upp í músahús að tékka hvort þær væru komnar af stað, en allt kom fyrir ekki. Ég fór meira að segja heim og fór út að hlaupa og borðaði kvöldmat og fór svo aftur hingað milli tíu og ellefu, með vasaljós upp í músahús að tékka á þeim.

Ég held að ég verði að spara mér ferðalög á næstunni, bara vera heima að passa mýslurnar mínar.