Við eigum stórfína helgi að baki! Reyndar er Mörður enn í páskafríi að íslenskum sið, en ég má sætta mig við að vera með báða fætur í henni Ameríku og er því í vinnunni.

Við byrjuðum helgina á því að vakna klukkan sex á laugardagsmorguninn og koma okkur með leigubíl út á Randall's Island til þess að keppa í fimm kílómetra hlaupi. Það var heldur næðingslegt þarna úti á eyjunni, en útsýnið yfir skýjakjlúfa Manhattan var stórbrotið. Við bættum bæði tímann okkar, og unum því sátt við. Það er svo skrítið, því mér leið ekki beint vel í hlaupinu, sennilega af því að ég borðaði ekki nógu mikið daginn áður og skorti því glýkógen í vöðvana. Ég var sannfærð um að ég væri að hlaupa mun hægar en áður, en endaði með betri tíma en í fyrri hlaupunum tveimur.

Eftir hlaupið, snögga sturtu og beygluát fórum við svo yfir til New Jersey og leigðum okkur bílaleigubíl fyrir skíðaferð sunnudagsins og drifum okkur svo niður í bæ. Við ákváðum að fá okkur bröns á indverskum stað niðri í Midtown. Það var frekar næs, kannski ekki mjög ekta indverskur, en bragðgóður þó.

Síðan héldum við beina leið niður í bæ að leita að skíðaskóm fyrir mig. Ég var eiginlega alveg svakalega heppin því að í einni einustu búð voru til einir skór í réttu númeri og ég endaði náttúrulega á því að kaupa þá.

Um kvöldið fór ég svo á Sriprapai, besta tælenska veitingastað borgarinnar, en hann er úti í Queens. Það tekur fjörutíu mínútur að komast þangað með subway, en það er þess virði. Chai, fyrrverandi póstdokk á labbinu mínu, segir að maturinn þar sé svo ekta taílenskur að hann fái alltaf heimþrá þegar hann borði þar. Ég fór með Adelene, Chris og Emily, en þau hafði langað að fara á þennan stað lengi. Við rétt sluppum inn fyrir sjö, en fólk má oft bíða í klukkutíma eftir borði ef það mætir mikið seinna en það. Maturinn var hreint út sagt ÆÐI, svo sterkur að það reif þokkalega í, en samt alveg ótrúlega bragðgóður.

Á sunnudagsmorguninn var svo lagt af stað í skíðaleiðangur. Hrund kom til okkar með subway og við sóttum Sólveigu heim til hennar upp í Washington Heights og brunuðum svo sem leið lá upp í Hunter og vorum komin þangað um níu. Það var nokkuð ljóst að skíðatímabilið var að enda, því snjórinn var orðinn ansi þungur í lok dagsins. Það var samt lítið sem ekkert um ís í brekkunum og fátt fólk, þannig að það var frekar gaman bara! Ég byrjaði aðeins í grænu brekkunum til að mýkja skóna og testa skíðin, (ég leigði mér "intermediate" skíði í fyrsta skipti, 1.40 cm að lengd) og dreif mig svo bara í bláu brekkurnar og var að fíla þær í tætlur. Stóra bláa brekkan sem ég talaði um áður var alveg dúndur. Hún er svona þrisvar sinnum lengri en nokkur önnur brekka sem ég hef skíðað og ég var þokkalega búin á því eftir svona fimm ferðir niður hana.

Á næsta skíðatímabili er svo stefnt á að skíða svörtu tíglana. Ég er barasta nokkuð ánægð með mig að hafa farið sjö sinnum á skíði á ævinni og að vera farin að fara í erfiðustu bláu brekkurnar strax! Ég bara get varla beðið eftir næsta vetri og skíðaævintýrunum sem bíða okkar þá! En í millitíðinni verður farið í göngur og kajakferðir, það er þokkalega gaman líka.

Hann Mo á afmæli í dag. Sprækur sem lækur heyrðist mér á honum þegar hann fór í morgun eftir að ég var búin að muldra "tilhamingju með afmælið" og reyna að brosa í gegnum svefnrofana. Við stefnum á eitthvað kósí afmælisuppáhald í kvöld. Ekkert ákveðið enn.

Helgin sem að baki er var alveg frábær. Við drifum okkur til Íþöku eins og áður sagði, að heimsækja Hawai-Dísuna. Þar var mikið sungið og trallað (ehm.. ég meina drukkið og étið), og skíðað og spjallað. Það er langt síðan ég hef drukkið jafnmikið af jafngóðu kaffi og um helgina :)

Það var svo gaman á skíðum að ég er búin að ákveða að kaupa mér skíðaskó um helgina, fyrir peningana sem ég fékk í afmælisgjöf, sem ég er víst ekki enn búin að eyða. Þeir áttu að fara í bakpoka, en það bíður næsta árs, þar sem það eru svo góðar skíðaútsölur hér í borginni um þessar mundir.

Við ætlum á Hunter um næstu helgi, og þar ætla ég að sigrast á löngu bláu brekkunni sem ég datt í um daginn. Ég skal!

Við stefnum ennfremur á að keppa í fimm kílómetra hlaupi um helgina. Það er úti á Randall's Island, klukkan átta um morguninn. Það er svo mikil snilld að það séu alltaf einhverjar svona hlaupakeppnir í gangi hérna, þetta er bara eins og að fara í bíó! Manni dettur allt í einu í hug að það gæti nú verið gaman að skella sér í smá kapphlaup og ákveður að kíkja á netið á hlaupadagskránna og getur þar valið úr mismunandi hlaupum. Alger gargandi schnilld!

Sjiitttt... ég var að fatta að skilafrestur á skattframtölum heima á Íslandi er á morgun, 23. mars. Úff, hvað gerir maður ef maður veit ekki einu sinni veflykilinn sinn, þannig að maður getur ekki einu sinni loggað sig inn?

Ef það er eitthvað sem mér er meinilla við, þá er það að skila svona hlutum of seint. Það fer í mínar fínustu, það ætti að vera svo mikill óþarfi. Mér sýnist að morgunndagurinn fari í skattframtöl fjölskyldunnar.

Við erum á leiðinni í helgarfrí! Það er greinilega öruggast að koma sér út úr bænum til þess að slappa af þessa dagana, ef maður er heima lendir maður greinilega bara í einhverju pípulagningarveseni!

Ég þarf að klára nokkra hlutin hérna í vinnunni og svo er málið bara að skella sér til Íþöku að hitta Herdísi. Við ætlum að leigja bíl og keyra norðureftir í dag. Planið er að fara á skíði og bara gera eitthvað skemmtilegt í Íþöku Aðallega samt náttúrulega að hitta telemarkdrottninguna, hvað annað?

...að losa saman stífluna í baðkarinu.

Við hjónin skriðum seint á fætur í gær. Gönguskíðaferðinni sem við höfðum ætlað í var frestað, þannig að við ætluðum í staðinn að eiga bara kósí borgardag og fara á Náttúrusögusafnið.

En þau plön breyttust skjótt, þegar ég ætlaði að skella mér í sturtu um hádegisbilið. Baðkarið var fullt af vatni sem ekki vildi út. Ég reyndi eitthvað að losa um stífluna með drullusokknum okkar, en þær tilraunir voru helst til máttlausar. Mörður kom svo inn og ákvað að reyna við stífluna. Það var frekar áhugavert, því upp úr baðkarsniðurfallinu skilaði sér dágóður slatti af hrísgrjónum og kaffikorgur frá uppáhellingi undanfarinna mánaða. En ekki losnaði stíflan.

Nú var orðið augljóst að stíflan, eða að minnsta kosti efniviðurinn í hana, var upprunninn í eldhúsinu, þannig að ég fór þangað inn og hamaðist á eldhúsvaskinum og dældi þannig meiri hrísgrjónum og kaffi upp úr baðkarinu! Svona gekk þetta í smá tíma, fram og til baka. Ég er mjög fegin að það var ekki falin myndavél á svæðinu, því það hefur verið heldur afkáraleg sjón að sjá mann standa á nærbuxunum klofvega með fæturnar á sitthvorri baðkarsbríkinni að hamast með drullusokknum á niðurfallinu.

Á endanum mokaði ég allri drullunni upp úr baðkarinu yfir í klósettið (sem var blessunarlega óstíflað aldrei þessu vant) á meðan Mörður fór út í búð og keypti Draino, til að losa um stífluna.

Það er skemmst frá því að segja að Draino gerði sitt gagn, en þegar hér var komið í sögu var sólin að setjast og öll söfn orðin lokuð, þannig að við misstum af góðum og fallegum degi í borginni.

Niðurfallið í baðinu hefur samt aldrei virkað jafnvel, það liggur við að mann langi til að vera bara í sturtu allan daginn til þess að horfa á vatnið dansa dásamlega jafnóðum niður um niðurfallið. Ég ætti kannski líka að skola smá Draino ofaní klósettið. Þá þarf kannski ekki lengur að sturta niður tvisvar þegar maður er búinn að gera númer tvö....

Á ekki einhver auka þrjú þúsund dollara handa mér svo að ég geti gert Microarray tilraun fyrir verkefnið mitt? Það væri líka fínt að fá líka um þúsund dollara til þess að fá rafeindarsmásjármyndir af húðinni í músunum mínum. Áhugasamir hafi samband við mig í gegnum netfangið erna@ernaogmoddi.com.

Virðingarfyllst,
Frjársveltur doktorsnemi nískasta prófessors norðan Mexíkóflóa.

Það er svona um það bil það mest áhugaverða sem ég hef að segja þessa dagana. Ég er á fullu að undirbúa mig fyrir doktorsnefndarfundinn sem ég held á fimmtudaginn, og það hefur tekið á undanfarna daga. Ég er reyndar með alveg hrúgu af gögnum til að sýna, en ég er með ákveðna tilgátu um verkefnið mitt í huga sem ég er á fullu að reyna að prófa (prófar maður ekki tilgátur á íslensku?). Það væri svo gaman að geta verið með smá rúsínu í pylsuendanum fyrir liðið á þriðjudaginn.

Nefndarmeðlimirnir mínir eru hárnördar Kólumbíuháskóla, þau Andrey Panteleyev og Angela Christiano. Þau eru algerir snillbertar í öllu því sem tengis sameindalíffræði hárs og húðar, og ég hlakka frekar mikið til að sýna þeim gögnin mín og spekúlera í framhaldinu með þeim.

En fram að þeim tíma verður bara blóð sviti og tár í gangi, og sennilega eftir það líka, því að mig vantar bara herslumuninn upp á að geta birt rannsóknina í einhverju bitastæðu vísindatímariti.