Við eigum stórfína helgi að baki! Reyndar er Mörður enn í páskafríi að íslenskum sið, en ég má sætta mig við að vera með báða fætur í henni Ameríku og er því í vinnunni.

Við byrjuðum helgina á því að vakna klukkan sex á laugardagsmorguninn og koma okkur með leigubíl út á Randall's Island til þess að keppa í fimm kílómetra hlaupi. Það var heldur næðingslegt þarna úti á eyjunni, en útsýnið yfir skýjakjlúfa Manhattan var stórbrotið. Við bættum bæði tímann okkar, og unum því sátt við. Það er svo skrítið, því mér leið ekki beint vel í hlaupinu, sennilega af því að ég borðaði ekki nógu mikið daginn áður og skorti því glýkógen í vöðvana. Ég var sannfærð um að ég væri að hlaupa mun hægar en áður, en endaði með betri tíma en í fyrri hlaupunum tveimur.

Eftir hlaupið, snögga sturtu og beygluát fórum við svo yfir til New Jersey og leigðum okkur bílaleigubíl fyrir skíðaferð sunnudagsins og drifum okkur svo niður í bæ. Við ákváðum að fá okkur bröns á indverskum stað niðri í Midtown. Það var frekar næs, kannski ekki mjög ekta indverskur, en bragðgóður þó.

Síðan héldum við beina leið niður í bæ að leita að skíðaskóm fyrir mig. Ég var eiginlega alveg svakalega heppin því að í einni einustu búð voru til einir skór í réttu númeri og ég endaði náttúrulega á því að kaupa þá.

Um kvöldið fór ég svo á Sriprapai, besta tælenska veitingastað borgarinnar, en hann er úti í Queens. Það tekur fjörutíu mínútur að komast þangað með subway, en það er þess virði. Chai, fyrrverandi póstdokk á labbinu mínu, segir að maturinn þar sé svo ekta taílenskur að hann fái alltaf heimþrá þegar hann borði þar. Ég fór með Adelene, Chris og Emily, en þau hafði langað að fara á þennan stað lengi. Við rétt sluppum inn fyrir sjö, en fólk má oft bíða í klukkutíma eftir borði ef það mætir mikið seinna en það. Maturinn var hreint út sagt ÆÐI, svo sterkur að það reif þokkalega í, en samt alveg ótrúlega bragðgóður.

Á sunnudagsmorguninn var svo lagt af stað í skíðaleiðangur. Hrund kom til okkar með subway og við sóttum Sólveigu heim til hennar upp í Washington Heights og brunuðum svo sem leið lá upp í Hunter og vorum komin þangað um níu. Það var nokkuð ljóst að skíðatímabilið var að enda, því snjórinn var orðinn ansi þungur í lok dagsins. Það var samt lítið sem ekkert um ís í brekkunum og fátt fólk, þannig að það var frekar gaman bara! Ég byrjaði aðeins í grænu brekkunum til að mýkja skóna og testa skíðin, (ég leigði mér "intermediate" skíði í fyrsta skipti, 1.40 cm að lengd) og dreif mig svo bara í bláu brekkurnar og var að fíla þær í tætlur. Stóra bláa brekkan sem ég talaði um áður var alveg dúndur. Hún er svona þrisvar sinnum lengri en nokkur önnur brekka sem ég hef skíðað og ég var þokkalega búin á því eftir svona fimm ferðir niður hana.

Á næsta skíðatímabili er svo stefnt á að skíða svörtu tíglana. Ég er barasta nokkuð ánægð með mig að hafa farið sjö sinnum á skíði á ævinni og að vera farin að fara í erfiðustu bláu brekkurnar strax! Ég bara get varla beðið eftir næsta vetri og skíðaævintýrunum sem bíða okkar þá! En í millitíðinni verður farið í göngur og kajakferðir, það er þokkalega gaman líka.