...að losa saman stífluna í baðkarinu.

Við hjónin skriðum seint á fætur í gær. Gönguskíðaferðinni sem við höfðum ætlað í var frestað, þannig að við ætluðum í staðinn að eiga bara kósí borgardag og fara á Náttúrusögusafnið.

En þau plön breyttust skjótt, þegar ég ætlaði að skella mér í sturtu um hádegisbilið. Baðkarið var fullt af vatni sem ekki vildi út. Ég reyndi eitthvað að losa um stífluna með drullusokknum okkar, en þær tilraunir voru helst til máttlausar. Mörður kom svo inn og ákvað að reyna við stífluna. Það var frekar áhugavert, því upp úr baðkarsniðurfallinu skilaði sér dágóður slatti af hrísgrjónum og kaffikorgur frá uppáhellingi undanfarinna mánaða. En ekki losnaði stíflan.

Nú var orðið augljóst að stíflan, eða að minnsta kosti efniviðurinn í hana, var upprunninn í eldhúsinu, þannig að ég fór þangað inn og hamaðist á eldhúsvaskinum og dældi þannig meiri hrísgrjónum og kaffi upp úr baðkarinu! Svona gekk þetta í smá tíma, fram og til baka. Ég er mjög fegin að það var ekki falin myndavél á svæðinu, því það hefur verið heldur afkáraleg sjón að sjá mann standa á nærbuxunum klofvega með fæturnar á sitthvorri baðkarsbríkinni að hamast með drullusokknum á niðurfallinu.

Á endanum mokaði ég allri drullunni upp úr baðkarinu yfir í klósettið (sem var blessunarlega óstíflað aldrei þessu vant) á meðan Mörður fór út í búð og keypti Draino, til að losa um stífluna.

Það er skemmst frá því að segja að Draino gerði sitt gagn, en þegar hér var komið í sögu var sólin að setjast og öll söfn orðin lokuð, þannig að við misstum af góðum og fallegum degi í borginni.

Niðurfallið í baðinu hefur samt aldrei virkað jafnvel, það liggur við að mann langi til að vera bara í sturtu allan daginn til þess að horfa á vatnið dansa dásamlega jafnóðum niður um niðurfallið. Ég ætti kannski líka að skola smá Draino ofaní klósettið. Þá þarf kannski ekki lengur að sturta niður tvisvar þegar maður er búinn að gera númer tvö....