Nú er að baki stórgóð helgi og ég er mætt á labbið aftur og experímentera á fullu trukki. Við stelpurnar skelltum okkur á gönguskíði á laugardaginn. Við drifum okkur af stað klukkan átta um morguninn. Eftir að hafa mokað bílinn hennar Emily út úr snjóskafli (þar sem einu áhöldin til þess verks voru sópur og fægiskófla, þurfti Íslendingurinn á svæðinu að sýna stúlkukindunum hvernig harðfenni má brjóta með því að hoppa á því, og restin var barnaleikur...) keyrðum við sem leið lá upp í Fahnestock Winter Park og gönguskíðuðum í sex klukkustundir, hvorki meira né minna. Við byrjuðum á því að fara í gönguskíðakennslustund, þar sem grunnatriðin voru kennd, og græddi undirrituð þónokkuð á því. Það small allt saman í hausnum á mér við nokkrar ábendingar kennarans, og áhrifin voru dramatísk! Reyndar hélt kennarinn að skíðin mín væru nokkuð við aldur, honum fannst þau með svo gamaldags bindingar. Ég veit ekki alveg hvort að það sé nokkuð til í því. Að minnsta kosti mælti gaurinn í alpaklúbbnum sem kenndi mér að telemarka, (eða ehm, reyndi að kenna mér að telemarka) með þessum bindingum fyrir nokkrum árum síðan.

Þessi garður er nokkuð skemmtilegur, alveg ótrúlega margir troðnir stígar til þess að skíða á út um allt, bæði fyrir byrjendur og lengra komna =)

Í gær vöknuðum við gellurnar svo enn fyrr, og vorum mættar út í subway fyrir klukkan sex, en leiðin lá að Hunterfjalli, þar sem við skíðuðum allan daginn í þvílíku blíðskaparveðri, undir heiðbláum himni í brakandi púðri! Yndislegt.

Og þótt ótrúlegt megi virðast er ég ekkert eftir mig eftir átök helgarinnar, kannski bara pínu þyrst, það er það eina. Ég ætla sko þokkalega að skella mér aftur fljótlega og þá í miðri viku til þess að þurfa ekki að hafa áhyggjur af því að snjóbrettaliðið klessi mann niður.

Dagurinn í dag er svona tölvudagur. Ekkert mikið spennó í gangi í tilraunabissnissnum, bara eitt western og eitt qPCR. Það er vegna þess að ég er að búa til fyrirlestur sem ég held fyrir deildina mína þarnæsta föstudag, um leið og ég fer yfir öll gögnin mín og geri samantekt, því við erum víst alveg að fara að skrifa grein. Einhvern tíman á þessu vormisseri alla vegana. Þannig að samantektin mikla sem fram fer í dag mun vonandi leiða í ljós hvaða holur eru í gögnunum mínum. Og svo get ég stoppað upp í holurnar á næstu vikum um leið og ég undirbý mig fyrir "thesis-committe-meeting", (sem sennilega útlegst bara doktorsnefndarfundur á íslensku).

Gallinn er bara að mér leiðast tölvudagar. Mér finnst OK að verja klukkutíma eða tveimur hér og þar í að vinna úr hinum og þessum gögnum, en mér finnst ekki gaman að sitja of lengi fyrir framan skjáinn. Og þess vegna er ég líka nú þegar búin að kíkja sjöhundruð sinnum í tölvupósthólfið mitt, og náttúrulega blogga og skoða öll blogg í heiminum... og mér lángar í nammi... Gvöð hvað ég væri barasta til í þrist eða hraun núna. Af hverju er ekki til neitt alminnilegt nammi á amríku?

Þegar Mörður ætlaði að fara að sofa í gærkvöldi blasti við honum athyglisvert ástand í svefnherberginu okkar. Fyrst hélt hann að hann hefði svitnað svona í svefni nóttina áður að sængin væri bara enn gegndrepa af bleytu, en svo áttaði hann sig á því að rúmið væri eiginlega of blautt til þess að það væri skýringin.

Það sem hafði gerst var að tveimur hæðum fyrir ofan okkur eru flatar svalir ofaná þaki hússins. Þar hafði þakrennan fyllst af snjó og krapa og því var veröndin full af snjó og krapa. Vatnið leitaði náttúrulega í þá átt sem aðdráttaraflið togaði það og það rann niður um raflögnina, framhjá svefnherbergi Josh og Melissu og ofaní ljósakrónuna á svefnherberginu okkar (sem var full af flugum og ógeði), og þaðan beint oní rúm til okkar.... Haldiði að það sé nú!

Mörður hringdi í húsvörðinn, hann Super Doug, sem hófst þegar handa við að moka snjónum ofan af blessaðri veröndinni og Mörður setti fötu undir lekann og færði rúmið til. Og í það ástand kom ég heim, eftir fjórtán stunda vinnudag, og ætlaði sko barast að henda mér beint upp í rúm.

Það varð úr að við bárum rúmdýnuna, (sem var að mestu þurr, þökk sé yfirdýnunni), fram í stofu og við sváfum þar í nótt. Eitthvað gekk það nú samt illa, ég hefði aldrei getað trúað því hvað það er mikill hávaði í stofunni hjá okkur. Það marraði í harða diskinum á DVR græunni okkar, það draup úr loftinu inni í herbergi og eldhúsklukkan tifaði af miklum móð. Ofan á allt bættist það svo að reykskynjarinn blikkar alltaf reglulega og að ísskápurinn okkar hefur jafnhátt og meðal frystihús. Það breytti því ekki miklu þegar Mörður upphóf miklar hrotur um miðja nótt. Þetta var hið mesta tónverk, sem ég vildi að ég hefði tekið upp og gefið nafnið, Hundraðogþrettándastrætissynfónían.

Ég er að springa úr ánægju með sjálfa mig núna. Ég fór á fætur klukkan korter yfir sex í morgun, rétt eftir að Mörður fór í vinnuna.

Það er ekkert smá næs að klukkan sé orðin korter í tíu og ég sé nú þegar búin að einangra RNA úr tólf sýnum og þurrka eitt coomassie gel...

Ég var svo búin á því eftir gönguskíðin í gær að ég rotaðist fyrir klukkan ellefu og ég var handviss um að ég myndi fá harðsperrur dauðans í dag. En þær hafa ekki enn látið á sér kræla... Ég vona að þær komi ekki á morgun, ugh...

Það var víst blindbylur á svæðinu í nótt og allt ófært og því varð ekkert úr skíðaferð okkar Marðar. Hins vegar var ótrúlega gott veður í borginni í dag, sól og kalt og þrjátíu sentímetra jafnfallinn snjór þakti jörðina.

Við skelltum okkur því barasta á gönguskíði. Við drifum okkur í kuldagallann upp úr hádegi og spenntum á okkur skíðin og brunuðum sem leið lá suður eftir Riverside Park, niður að Hudson og alla leið niður á sjötugasta og níunda stræti. Þar tókum við af okkur skíðin og töltum sem leið lá út í Central Park, þar sem skíðin rötuðu aftur á tær okkar og við þeystust um snjóbreiðuna innan um aðra borgarbúa.

Það var ótrúleg stemning í görðunum í dag, allir sem vetlingi gátu valdið voru mættir á svæðið með snjóþotur, eða jafnvel bara plastpoka eða pappaspjald, til þess að renna sér salíbunu. Svo var líka töluvert um gönguskíðafólk í essinu sínu. Það er ekki oft sem það snjóar svona duglega hér um slóðir.

Eftir um tveggja og hálfs tíma þramm um garða borgarinnar komum við svo aftur heim og ég setti rúsínuna í pylsuendann með því að fá mér heitt kakó og ostabrauð. Er til eitthvað betra, ég bara spyr?

Ég er svo spennt, það er spáð tuttugu tommu snjófalli í borginni í dag. Í augnablikinu er samt ellefu stiga frost, þannig að ég sé það ekki alveg gerast.

Það er áhugavert að horfa út um gluggan á labbinu á svona köldum morgnum, því að það stíga gufubólstrar upp af svo mörgum háhýsum í borginni, þannig að það standa hvítir bólstrar upp í himinn yfir allri Manhattan.

Ég mætti í vinnuna klukkan hálfníu og gaf frumunum mínum kalsíum, klukkan eitt fá þær aftur kalsíum og svo er fjögurra tíma bið. Ég ætla að hitta Mörð niðri í bæ, en við ætlum í útivistarbúð að kaupa okkur vetlinga og ég ætla kannski að kaupa mér nýjan bakpoka fyrir peninginn sem ég fékk í afmælisgjöf.

Heilinn í mér er steiktur núna, þokkalega! Ég svaf illa í nótt, en var samt mætt klukkan sjö á labbið. Ég er svo stolt af sjálfri mér að hafa vaknað milli klukkan sex og sjö alla vikuna. Ástæðan fyrir því að ég fór á fætur klukkan sex í morgun var þó önnur en aðra daga.

Ég var nefnilega svo sniðug í gær, þegar ég var að klæða mig í spriklfötin í gymminu, að stinga upp í mig MP3 spilaranum mínum, þar sem aðrir útlimir voru uppteknir af púlsmæli, vatnsflösku og handklæði. Það fór ekki betur en svo, þegar ég tók spilarann út úr kjaftinum á mér, að fjórðungur úr annarri framtönninni á mér fylgdi með. Þetta var sko ekki sárt, því tönnin er rótfyllt, en ég hef oft verið sætari en einmitt í gærkvöld í gymminu. Þetta var eiginlega kjánalegt, því að ég stóð sjálfa mig að því að reyna að brosa ekki, sem var pínu erfitt, svona þegar fólk sagði hæ og var að tala við mig. Mér brá líka svo mikið við tannbrotið að mér féll allur ketill í eld, og ætlaði næstumþví bara heim aftur, en lét mig hafa það að púla almennilega, fyrst ég var nú mætt á svæðið.

Í morgun vaknaði ég svo klukkan sex og lét mitt fyrsta verk vera að hringja í hann Gunna Tann og spurja hann ráða. Það róaði mig nú að hann sagðist halda að bráðabirgðaviðgerð hlyti að duga fram á sumarið.

Ég var því mætt á labbið skömmu seinna og kom eins miklu í verk og ég gat fyrir klukkan tíu og fór svo á tannlæknastofuna á Morningside kampusnum, en ég fékk svokallaðan neyðartíma þar strax. Daman sem gerði við tönnina í mér var afar vandvirk og það skemmdi ekki fyrir þegar ég fattaði að sjúkratryggingin mín nær yfir neyðartilvik í tannlækningum (ekki venjulegt tannviðhald samt) svo að ég þurfti bara að borga $20 fyrir viðgerðina. (Jámm, það gera tólfhundruð íslenskar krónur. Sirka nóg fyrir einum martini á barnum ha!)

Og nú lít ég út eins og nýsleginn túskildingur, eða þannig, því ég er heldur framlág eftir svefnleysi næturinnar. En hvað er það svosem á milli vina?

Já, það er sko alltaf annað hvort í ökkla eða eyra í þessarri borg. Í síðustu viku fór hitinn upp í 14°C. Í dag er hins vegar rok og ellefu stiga frost, sem væri kannski ekki kalt ef það væri ekki 33% loftraki, sem gerir útslagið. Brrrr! En sólin skín í heiði og það er bara hressandi að láta kuldabola bíta í kinnarnar á sér svona til tilbreytingar...

Jámm, fjórðaársblúsinn stóð ekki lengi yfir, það er allt komið aftur á gersamlega milljón hjá mér aftur í dag. Nú er stund á milli stríða, en ég er búin að vera á labbinu frá því klukkan korter í átta. Ég vaknaði meira að segja klukkan hálfsjö og mér til mikillar ánægju fékk ég snjókomu í afmælisgjöf. Þannig að núna er sautjánda janúarfílíngurinn í algleymi. Snjór á jörð og glaðasólskin og bjart. Í takt við snjókomuna kom Mörður mér á óvart í morgun og gaf mér vetrarsvefnpoka í afmælisgjöf. Hann á að duga alveg niður í -25F. Og ég er ekkert smá hamingjusöm, þetta var akkúrat það sem mig langaði í!

Það ráku allir upp stór augu á labbinu yfir því að ég væri komin svona snemma og að ég væri svo þögul, en ég var að einbeita mér sem mest ég mátti að því sem ég var að gera, því að ég ætla að fara í spinning klukkan korter yfir sex. Svei mér þá ef ég legg það ekki bara í vana minn að mæta svona snemma.

Ég keypti mér líka hjólaskó í gær, eða réttara sagt skilaði þeim gömlu, af því að þeir meiddu mig svo mikið. Ég fékk mér í staðin barasta alvöru hjólaskó með SPD smellum und alles. Nú mega spinningfélagarnir passa sig.. hahahaha...

En nú þarf ég að halda áfram, er að klára RNA einangrun og að búa til cDNA úr því, og því næst ætla ég að venja mýs af spena, skoða PCRið sem ég gerði í morgun og svo ætla ég að setja upp nýtt PCR..... Ýkt gaman =)

Bleh, nú er stund milli stríða, ég þarf að bíða í tíu mínútur í viðbót eftir gelkeyrslunni minni áður en ég held áfram með það sem ég var að gera. Ég er með þrjár tilraunir í gangi og ætla að reyna að klára allt fyrir klukkan sjö svo að ég komist í gymmið. (Yeah, I've got a one track mind).

Ég finn tilfinnanlega fyrir því að ég er komin með fjórðaársnemablúsinn. Sem felst í því að verkefnið mitt er komið vel á skrið en enn er langt í að það sjáist fyrir endann á því. Tímamót eins og að klára kúrsa og annað eru langt að baki og framundan bara vinna og meiri vinna. Og svo er bara að vona að enginn sé að gera það sama og ég og nái að birta á undan mér, skúbbi mér eins og við köllum það. Og hluti af blúsnum felst náttúrulega í því hvað þetta blessaða nám er svo opið í endann. Flestir þurfa sex ár í að "klára", margir sjö og sumir átta. Ég er ekki viss um að ég geti hugsað það til enda að vera hér í fjögur ár í viðbót. Og svo er það náttúrulega misjafnt hvað felst í því að klára. Doktorsgráða er nefnilega alls ekki það sama og doktorsgráða, jafnvel úr sama skólanum, heldur er maður metinn af því hversu góðar greinar maður birtir.

Þrátt fyrir skúbbhræðslu finnst mér tilfinnanlega erfitt að koma mér í vinnuna á morgnana og allt of auðvelt bara að láta mig hverfa snemma.

Mig vantar innblástur.

Ég er í ósköp litlu bloggstuði þessa dagana. Það er eiginlega bara svo mikið að gera að þegar ég loksins hef auka tíma hef ég ekki einu sinni rænu á því að blogga. Ástæða annríkisins er aldrei þessu vant ekki bara rannsóknarstörf, heldur líka að ég er að koma mér aftur inn í rútínu með að stunda líkamsrækt fimm sinnum í viku og að endurreisa lyftingaprógrammið mitt. Til þess að þetta gagni upp þarf ég að vera ansi vel skipulögð og það gengur bara svona upp og ofan. Og einhvern vegin fær líkamsræktin alltaf forgang framyfir vinnuna þessa dagana. Það er reyndar ágætis bónus sem fylgir þessu sprikli mínu. Málið er að ég ver meiri tíma í neðanjarðarlestunum, og þá aðallega A og C línunum, þar sem eru færri farþegar og lítill troðningur. Þessum tíma ver ég svo til lesturs alls annars en vísindagreina og nýt þess í botn. Það stefnir því allt í það að ég verði komin í ýkt form bráðum um leið og ég verð víðlesnari en áður. Ekki slæmt það.

Vil bara endilega benda þeim vísindamönnum og öðru menntafólki sem les þetta blogg á snilldina sem Google-Scholar er. Þetta er sérhæfð leitarvél sem leitar í vísindatextum og raðar þeim eftir því hversu mikið er vitnað í þá. Efst kemur textinn sem mest er vitnað í og svo framvegis. Og fjöldi tilvitnana kemur fram í textanum sem kemur upp á Google. Ég er nú þegar búin að nota þetta slatta og er bara búin að vita af þessu í nokkra daga.

ps. Ég er búin að opna aftur fyrir kommentakerfið, frá og með þessari færslu.

Ég sit hér og sötra kaffi fyrir framan tölvuna og ber saman stutt yfirlit yfir niðurstöðurnar mínar. Við erum nefnilega að fara að sækja um styrk til þess að fjármagna hluta af rannsókninni minni. Það er bara ansi kósí stemning í gangi, ljúf tónlist í spilaranum og sólin skín inn um gluggann. Mörður dvelur þessa stundina niðri í þvottahúsi með bók í hönd, en það var svo mikil traffík þar niðri að hann ákvað að bíða þar og sæta lagi að koma þvottinum okkar í vélarnar.

Við erum búin að ákveða að fresta Bostonferð um eina viku, þar sem við uppgötvuðum að næsta helgi er löng helgi hjá sumum af því að Martin Luther King day er á mánudeginum. Þess vegna verður örugglega mikil traffík og miklar líkur á því að við munum sitja í föst í umferðinni. Það hentar líka vel upp á tilranirnar sem ég er að gera.

Jammedíjæja. Um hvað á maður að blogga þegar lífið bara gengur sinn ljómandi vanagang? Kannski bara um það sem framundan er? Til dæmis að eftir rúmlega viku verð ég 29b ára gömul. Í raunheimi þýðir það að ég sé að fara að hefja annað ár mitt á fertugsaldrinum. Og er enn í skóla. Fyndið. Ég fæ þó að minnsta kosti borgað fyrir að vera í skóla og þarf ekki að mæta í neina tíma, þannig að það gæti verið verra!

Í tilefni þessarar aldursaukningar ætlum við Mörður að skella okkur til Boston í helgarferð um næstu helgi. Ekki slæmt. Við ætlum að taka svokallaða kínabæjarrútu. Þetta mun vera um fjögurra tíma rútuferð á fimmtán dollara hvora leið. Ódýrari gerast helgarferðirnar varla!

Mörður er líka í skýjunum þessa dagana af því að sem vinnandi maður hefur hann nú efni á að vera áskrfiandi að sjónvarpsstöðvum sem sýna enska boltann. Það er náttúrulega alger hamingja.

Gleðilegt ár, kæru vinir, til sjávar og sveita, eða hvar sem þið eruð nú stödd. Og takk kærlega fyrir þau gömlu. Mange tack.

Í dag svífur áramótaheitaandinn yfir vötnum. Ég setti mér milljón áramótaheit, á hinum ýmsu sviðum lífsins. Og er nú þegar búin að ná að brjóta þau öll. Ég sór þess heit að fara að drífa mig á lappir klukkan sex á morgnana með Merði. Ég er nefnilega sannfærð um það að ef mér tekst að fara að mæta snemma í vinnuna, þá á allt annað eftir að ganga upp í lífi mínu. Eða að minnsta kosti nokkrir hlutir. Þetta hangir nebblega allt á sömu spýtunni. Sko, sjáiði til. Ef mér tekst að vera mætt snemma, þá get ég líka hætt snemma, sem þýðir að ég get verið mætt í gymmið á sama tíma og annað vinnandi fólk. Og ef ég mæti í reglulega í líkamsrækt, þá kemst ég aftur í form. Mér er nefnilega farið að líða meira svona eins og ég sé fertug frekar en þrítug. Og ef ég kem mér aftur í form, þá á mér eftir að líða mikið betur, sem svo aftur gerir mig að mun þolanlegri manneskju fyrir aðra í umgengni. Ergó: Ég verð að fara að vakna snemma á morgnana.

Í gærkvöldi bað ég því Mörð að vekja mig þegar hann vaknaði. Og að vekja mig aftur þegar hann væri búinn í sturtu. Og segja mér hvað ég verði glöð þegar ég verð komin á fætur, að það væri spennandi dagur framundan.

En hlutirnir eru ekki alveg jafnauðveldir svona í praksís, eins og þeir eru í áramótaheitalandi. Í morgun vakti Mörður mig fyrst klukkan rúmlega sex. Ég snéri mér yfir á hina hliðina og beið eftir því að hann vekti mig aftur. Klukkan korter í sjö vakti hann mig með mjög fallegum og mótíverandi orðum um daginn framundan. En, ég bað hann vinsamlegast að slökkva öll ljós í íbúðinni þegar hann færi, mér væri kalt og að ég væri með hálsríg. Og ég svaf til klukkan hálf tíu.

Vinnudagurinn var því allknappur, þar sem ég staulaðist um með hálsríg og sammara yfir því að hafa brotið áramótaheit allra áramótaheita. En þá er það afgreitt fyrir þetta árið. Sko, að rjúfa áramótaheitin