Nú er að baki stórgóð helgi og ég er mætt á labbið aftur og experímentera á fullu trukki. Við stelpurnar skelltum okkur á gönguskíði á laugardaginn. Við drifum okkur af stað klukkan átta um morguninn. Eftir að hafa mokað bílinn hennar Emily út úr snjóskafli (þar sem einu áhöldin til þess verks voru sópur og fægiskófla, þurfti Íslendingurinn á svæðinu að sýna stúlkukindunum hvernig harðfenni má brjóta með því að hoppa á því, og restin var barnaleikur...) keyrðum við sem leið lá upp í Fahnestock Winter Park og gönguskíðuðum í sex klukkustundir, hvorki meira né minna. Við byrjuðum á því að fara í gönguskíðakennslustund, þar sem grunnatriðin voru kennd, og græddi undirrituð þónokkuð á því. Það small allt saman í hausnum á mér við nokkrar ábendingar kennarans, og áhrifin voru dramatísk! Reyndar hélt kennarinn að skíðin mín væru nokkuð við aldur, honum fannst þau með svo gamaldags bindingar. Ég veit ekki alveg hvort að það sé nokkuð til í því. Að minnsta kosti mælti gaurinn í alpaklúbbnum sem kenndi mér að telemarka, (eða ehm, reyndi að kenna mér að telemarka) með þessum bindingum fyrir nokkrum árum síðan.

Þessi garður er nokkuð skemmtilegur, alveg ótrúlega margir troðnir stígar til þess að skíða á út um allt, bæði fyrir byrjendur og lengra komna =)

Í gær vöknuðum við gellurnar svo enn fyrr, og vorum mættar út í subway fyrir klukkan sex, en leiðin lá að Hunterfjalli, þar sem við skíðuðum allan daginn í þvílíku blíðskaparveðri, undir heiðbláum himni í brakandi púðri! Yndislegt.

Og þótt ótrúlegt megi virðast er ég ekkert eftir mig eftir átök helgarinnar, kannski bara pínu þyrst, það er það eina. Ég ætla sko þokkalega að skella mér aftur fljótlega og þá í miðri viku til þess að þurfa ekki að hafa áhyggjur af því að snjóbrettaliðið klessi mann niður.