Þegar Mörður ætlaði að fara að sofa í gærkvöldi blasti við honum athyglisvert ástand í svefnherberginu okkar. Fyrst hélt hann að hann hefði svitnað svona í svefni nóttina áður að sængin væri bara enn gegndrepa af bleytu, en svo áttaði hann sig á því að rúmið væri eiginlega of blautt til þess að það væri skýringin.

Það sem hafði gerst var að tveimur hæðum fyrir ofan okkur eru flatar svalir ofaná þaki hússins. Þar hafði þakrennan fyllst af snjó og krapa og því var veröndin full af snjó og krapa. Vatnið leitaði náttúrulega í þá átt sem aðdráttaraflið togaði það og það rann niður um raflögnina, framhjá svefnherbergi Josh og Melissu og ofaní ljósakrónuna á svefnherberginu okkar (sem var full af flugum og ógeði), og þaðan beint oní rúm til okkar.... Haldiði að það sé nú!

Mörður hringdi í húsvörðinn, hann Super Doug, sem hófst þegar handa við að moka snjónum ofan af blessaðri veröndinni og Mörður setti fötu undir lekann og færði rúmið til. Og í það ástand kom ég heim, eftir fjórtán stunda vinnudag, og ætlaði sko barast að henda mér beint upp í rúm.

Það varð úr að við bárum rúmdýnuna, (sem var að mestu þurr, þökk sé yfirdýnunni), fram í stofu og við sváfum þar í nótt. Eitthvað gekk það nú samt illa, ég hefði aldrei getað trúað því hvað það er mikill hávaði í stofunni hjá okkur. Það marraði í harða diskinum á DVR græunni okkar, það draup úr loftinu inni í herbergi og eldhúsklukkan tifaði af miklum móð. Ofan á allt bættist það svo að reykskynjarinn blikkar alltaf reglulega og að ísskápurinn okkar hefur jafnhátt og meðal frystihús. Það breytti því ekki miklu þegar Mörður upphóf miklar hrotur um miðja nótt. Þetta var hið mesta tónverk, sem ég vildi að ég hefði tekið upp og gefið nafnið, Hundraðogþrettándastrætissynfónían.