Bleh, nú er stund milli stríða, ég þarf að bíða í tíu mínútur í viðbót eftir gelkeyrslunni minni áður en ég held áfram með það sem ég var að gera. Ég er með þrjár tilraunir í gangi og ætla að reyna að klára allt fyrir klukkan sjö svo að ég komist í gymmið. (Yeah, I've got a one track mind).

Ég finn tilfinnanlega fyrir því að ég er komin með fjórðaársnemablúsinn. Sem felst í því að verkefnið mitt er komið vel á skrið en enn er langt í að það sjáist fyrir endann á því. Tímamót eins og að klára kúrsa og annað eru langt að baki og framundan bara vinna og meiri vinna. Og svo er bara að vona að enginn sé að gera það sama og ég og nái að birta á undan mér, skúbbi mér eins og við köllum það. Og hluti af blúsnum felst náttúrulega í því hvað þetta blessaða nám er svo opið í endann. Flestir þurfa sex ár í að "klára", margir sjö og sumir átta. Ég er ekki viss um að ég geti hugsað það til enda að vera hér í fjögur ár í viðbót. Og svo er það náttúrulega misjafnt hvað felst í því að klára. Doktorsgráða er nefnilega alls ekki það sama og doktorsgráða, jafnvel úr sama skólanum, heldur er maður metinn af því hversu góðar greinar maður birtir.

Þrátt fyrir skúbbhræðslu finnst mér tilfinnanlega erfitt að koma mér í vinnuna á morgnana og allt of auðvelt bara að láta mig hverfa snemma.

Mig vantar innblástur.