Gleðilegt ár, kæru vinir, til sjávar og sveita, eða hvar sem þið eruð nú stödd. Og takk kærlega fyrir þau gömlu. Mange tack.

Í dag svífur áramótaheitaandinn yfir vötnum. Ég setti mér milljón áramótaheit, á hinum ýmsu sviðum lífsins. Og er nú þegar búin að ná að brjóta þau öll. Ég sór þess heit að fara að drífa mig á lappir klukkan sex á morgnana með Merði. Ég er nefnilega sannfærð um það að ef mér tekst að fara að mæta snemma í vinnuna, þá á allt annað eftir að ganga upp í lífi mínu. Eða að minnsta kosti nokkrir hlutir. Þetta hangir nebblega allt á sömu spýtunni. Sko, sjáiði til. Ef mér tekst að vera mætt snemma, þá get ég líka hætt snemma, sem þýðir að ég get verið mætt í gymmið á sama tíma og annað vinnandi fólk. Og ef ég mæti í reglulega í líkamsrækt, þá kemst ég aftur í form. Mér er nefnilega farið að líða meira svona eins og ég sé fertug frekar en þrítug. Og ef ég kem mér aftur í form, þá á mér eftir að líða mikið betur, sem svo aftur gerir mig að mun þolanlegri manneskju fyrir aðra í umgengni. Ergó: Ég verð að fara að vakna snemma á morgnana.

Í gærkvöldi bað ég því Mörð að vekja mig þegar hann vaknaði. Og að vekja mig aftur þegar hann væri búinn í sturtu. Og segja mér hvað ég verði glöð þegar ég verð komin á fætur, að það væri spennandi dagur framundan.

En hlutirnir eru ekki alveg jafnauðveldir svona í praksís, eins og þeir eru í áramótaheitalandi. Í morgun vakti Mörður mig fyrst klukkan rúmlega sex. Ég snéri mér yfir á hina hliðina og beið eftir því að hann vekti mig aftur. Klukkan korter í sjö vakti hann mig með mjög fallegum og mótíverandi orðum um daginn framundan. En, ég bað hann vinsamlegast að slökkva öll ljós í íbúðinni þegar hann færi, mér væri kalt og að ég væri með hálsríg. Og ég svaf til klukkan hálf tíu.

Vinnudagurinn var því allknappur, þar sem ég staulaðist um með hálsríg og sammara yfir því að hafa brotið áramótaheit allra áramótaheita. En þá er það afgreitt fyrir þetta árið. Sko, að rjúfa áramótaheitin