Það ætti að setja mig á hæli. Eða eitthvað. Ég fylltist svo miklu stórmennskubrjálæði eftir velgengi helgarinnar að ég planaði allt of mikið fyrir daginn í dag. Fattaði ekki að faktora inn fólk sem þarf að láta hjálpa sér við minnstu ákvarðanir. Og ég endaði á því að sleppa helmingnum af því sem ég ætlaði að gera og klúðra rest. Meira að segja tilrauninni sem ég svaf ekki yfir...

En ojæja. Ég veit að minnsta kosti að mótefnin virka og að það borgar sig að framkalla í þrjár mínútur frekar en tvær. Þvílík speki.

Ég varð fyrir alveg ótrúlegu mótefnaláni á labbinu í dag. Ég vissi að við áttum mótefni gegn ákveðnu próteini sem mig hefur lengi langað að skoða en verið að draga pínu á eftir mér. Í gær voru svo allir mættir á svæðið eftir hátíðahöld, þannig að ég ætlaði að byrja á umræddri tilraun. En svo kom bara í ljós að túpan með mótefninu var týnd og tröllum gefiin og ný túpa kostar þrjú hundruð dollara. Sumsé ekkert gefins.

Ég þrjóskaðist við og fór í gegnum heila tuttugu sýnakassa í 4°C kælinum okkar til þess að sjá hvort mótefnið væri ekki í kassa frá einhverjum gömlum nemanda eða póstdokk. Og þar kom algerlega mitt lífsmottó skínandi í gegn. Það fylgir nefnilega lán hverju óláni. Ég fann hvorki meira né minna en þrjár túpur stútfullar af mótefnum gegn þremur prótínum sem ég var að ákveða að kíkja betur á fyrir bara nokkrum dögum síðan. Ég var bara réttsvo nýbúin að panta prímera fyrir genin og finn ég þá bara ekki mótefni fyrir þúsund dollara inn í ísskáp, sem ég hefði aldrei fengið að kaupa sjálf, eða að minnsta kosti ekki fyrr en eftir mjög vel ígrundaðar genatjáningartilraunir.

Þannig að núna, í þessum töluðu orðum eru þessi mótefni að kitla húðsýnin mín uppi á labbi. Ég er svo svakalega spennt að ég ræð varla við mig. Þrjár nýjar tilraunir spretta ekki upp úr engu á hverjum degi.

Sem minnir mig á annað. Ég er ekki viss um að það sé gott fyrir litla hjartað í mér að vinna í þessari vinnu minni. Ég verð nefnilega svo ótrúlega spennt yfir tilraunum mínum að ég fæ endalaust kitl í magan og öran hjartslátt og get bara varla sofið fyrir spenningi þegar ég er að gera eitthvað nýtt. Þegar ég skoða ný kandidat gen með qPCR þarf ég alltaf að taka nokkra djúpa andardrætti og róa sjálfa mig niður áður en ég kveiki á UV-lampanum og skoða niðurstöðuna. Ég er ekki viss um að þetta sé heilbrigt, að vera alltaf í svona tilfinningalegu uppnámi í vinnunni. En það er bara svo ógeðslega spennó að uppgötva eitthvað nýtt....

Það má með sanni segja að það sé nostalgía í gangi hér á labbinu núna. Við Luisa, erum að spila Standing on the Beach með The Cure, og erum alveg að farast úr endurminningum frá táningsárunum. Í anda þakkargjörðarhátíðar er ég þakklát fyrir góða vinnufélaga og góða tónlist.

Ég er líka þakklát fyrir góðan laugardag. Ég var búin að vinna af mér daginn, þannig að ég þyrfti ekki að mæta í dag, þess vegna var þetta stress í mig að rífa mig upp á fimmtudaginn og mæta ein á labbið og svona. En svo breyttust plönin með stuttum fyrirvara og ég gat ekki byrjað nýjar tilraunir í gær, af því að fólkið sem ég þurfti að fá mótefni og tilraunaskilyrði hjá, var allt heima hjá sér. Ég dreif mig því bara á fætur í morgun og fór út í Fairway að versla fyrir vikuna og skellti mér svo í klippingu og plokkaði á mér augabrýrnar og svona. Þannig að nú er ég mega pæja og algerlega til í tjúttið, því það var verið að bjóða mér í partý í kvöld.

Og núna sit ég á labbinu og bíð eftir að sýnin mín afvatnist og les spennandi vísindagreinar á meða. Það er allt að gerast í verkefninu mínu þessa stundina, þess vegna er svona brjálað að gera hjá mér. Og líka gaman. Ég er svo forfallin að ég fæ svona kitl í magann í hvert skipti sem ég sé fyrirsögn á nýrri vísindagrein sem gæti gefið mér vísbendingu um hvað sé að gerast í tilraununum mínum.

Og svo er ég bara að fara að drífa mig í ræktina. Ég er frekar lauslát þessa dagana þegar kemur að líkamsræktarstöðvum. Ég keypti mér kort í NYSC sem gefur mér aðgang að öllum stöðvunum þeirra, sem hefur komið sér vel nú yfir hátíðarnar, því ég hef getað farið út um allan bæ, á stöðvar sem eru með spinningtíma á kvöldin, en kvöldtímunum var frestað á flestum stöðvunum.

Og svo þegar ég er búin í ræktinni ætla ég heim að elda handa okkur Merði og svo beint í partay!

Ætli það sé ekki kominn tími til þess að láta í sér. Það er stund á milli stríða hjá mér á labbinu, búin með tvær tilraunir og er að borða síðbúinn hádegismat áður en ég dríf mig í næstu tilraunir.

Undanfarin vika er búin að vera alveg ágæt. Við fórum á djammið niðri í bæ um síðustu helgi til þess að fagna afmæli Helen, breskrar vinkonu okkar. Við létum ekki gott heita þegar heim var komið, heldur sátum og drukkum grand og spjölluðum framundir morgun. Við fórum ekki í rúmið fyrr en klukkan sjö. Það var því kvalarfullt þegar síminn hringdi klukkan ellefu á sunnudagsmorguninn, við fengum því ekki meira en þriggja tíma svefn, og ástandið á okkur var eftir því á sunnudaginn. Ég þarf að hafa rænu á því næst að setja símann minn á sælent þegar ég ætla að sofa út, því einhvern veginn lukkast það alltaf þannig að í þau fáu skipti sem ég ákveð að sofa frameftir, hringir einhver og vekur mig. Sælent takkinn er náttúrulega kjörinn í þeim tilvikum!

Við fórum líka að skoða myndir hjá Marcellu kunningjakonu okkar, en hún fór til Íslands í sumar, við hjálpuðum henni að skipuleggja ferðina og það var gaman að skoða afraksturinn, myndirnar voru ekkert smá flottar. Hún fékk líka ótrúlega gott veður miðað við að hún var á ferð í sex daga um miðjan júní.

Ég var svo enn fremur framlág á mánudaginn, og vinkonur mínar á rannsóknarstofunni spöruðu ekki grínið. Vinnufélagar mínir halda að ég sé alger fyllibytta, kannski það sé bara rétt hjá þeim, ég veit það ekki. Ég drekk þó að minnsta kosti ekki oft, þannig að maður verður nú að vinna það upp og skvetta svolítið duglega í sig í staðinn, þegar tækifæri gefst. Ekki verra þegar eiginmaðurinn sér um að martíníarnir streymi af barnum til manns.

Í gær var svo þakkargjarðarhátíðin hér í nýja heiminum, og ég var því ein á labbinu, allir hinir tóku sér frí. Ég er bara í svo miklu tilraunastuði þessa dagana að ég varð bara að mæta. Ég skemmti mér því hérna ein með alveg eðalmússík á fóninum (eða í MP3 spilaranum, til að hafa þetta nú rétt). Hér dunaði Rammstein á fullu og svo enginn annar en Kim Larsen og svo náttúrulega Hindipoppmússík, svona til að kynda upp stemninguna. Ég kem svo svakalega miklu í verk þegar ég er ein á labbinu. Mörgum finnst það einmannalegt, en mér finnst það oftast bara gaman að vera hér ein.

Þegar ég kom heim upp úr tvö í gær tók ég til og dreif mig svo út að hlaupa. Þegar inn var komið eldaði ég forrétt fyrir þakkargjarðarmáltíð. Ég eldaði svona kartöfluklatta að hætti gyðinga (latkes), eitt sett með gulrófum, eitt sett með rauðrófum og það þriðja með dilli og steinselju.

Við fórum svo upp í mat til Josh og Melissu, en Josh eldaði skepnu nokkra sem kallast kalkún, upp á tólf pund, og tókst alveg svakalega vel til. Foreldrar Melissu voru líka í mat, og það var mjög gaman að hitta þau loksins.

Við Mörður bárum fram sýrðan rjóma, eplamauk og reyktan íslenskan lax sem tengdapabbi veiddi í sumar, með kartöfluklöttunum. Það féllu náttúrulega allir fyrir laxinum. Það er svo svakalega gaman að sjá hvað fólk verður impónerað þegar það fær að borða villibráð sem þeir feðgar hafa veitt sjálfir. (Er ekki annars alveg hægt að kalla silung og lax villibráð?)

Ég er líka alveg á því að næst þegar ég elda kalkún, þá ætla ég að fá upprskriftina hjá Josh, fuglinn var svo safaríkur hjá honum. Og svo gerði hann kirsuberjamauk sem var karrýkryddað... ohhh... þvílíkur unaður.

Í dar er svo frekar róleg stemning á labbinu, ég hef það næstum allt útaf fyrir mig sjálf og bara með meistara Cave á fóninum og dedúa þetta við tilraunamennskuna.

Í kvöld verðum við Mörður svo barnapíur, en vinafólk okkar ætlar að skilja börnin sín eftir hjá okkur í nokkra tíma. Ég er spennt, maður hittir svo sjaldan börn hérna....
Ekki slæmt þetta líf.....

Ég held ég ætti bara að stefna á að blogga einu sinni í viku á næstunni, það virðist ekki alveg vera að gera sig að blogga oftar.

Ekki stóð ég við stóru orðin og skrifaði sellupistil síðasta fimmtudag, heldur endaði ég í kajakpartíi niðri í bæ og svo á barnum með stelpunum. Enda hafði ég ekkert að skrfa um eftir að hafa ekki litið upp frá vinnunni í langan tíma... Sveitattan samt, maður á ekki að svíkjast svona um, sama hversu góða afsökun maður hefur.

Um helgina tók ég því svo bara ofur rólega, las vísindagreinar og þreif íbúðina, eldaði mat og keypti inn og svona. Afskaplega húsleg helgi semsagt. Mörður var hinsvegar mest í boltapælingum og að lesa fyrir próf sem hann tók í gær. Við sjáumst lítið þessa dagana þar sem hann er á kvöldin í skólanum og vinnur venjulega frameftir á föstudögum.

Sumsé, allt með kyrrum kjörum á vesturvígstöðvunum....

Jammedí, það er víst kominn tími til að blogga smá. Lífið er búið að vera ansi skemmtilegt undanfarið. Til dæmis, þá fór ég í white water kajakferð um síðustu helgi og lifið hana af, sem telja má afrek út af fyrir sig.

Og svo á mánudagsmorgun mætti ég í vinnuna upp úr sjö og vann í sautjá tíma, fór heim á miðnætti, og var mætt aftur klukkan átta á þriðjudaginn og vann til tíu. Í gær var ég svo aftur mætt um átta og vann til hálftólf. Þetta gera um fjörutíu og fjóra tíma á þremur sólarhringum og telst mér að þetta sé persónulegt vinnutímafjöldamet.

Þegar ég kom heim á miðnætti í gærkvöld stillti ég mér upp við eldavélina og útbjó tuttugu quesedillas fyrir veislu sem labbið mitt heldur í dag til heiðurs labbfélaga sem akkúrat í þessu er að verja doktorsritgerðina sína. Það verður hlaðborð og bjór og dæmi á eftir þegar hún er búin og ég ætla sko að sturta í mig nokkrum bjórum og fara svo heim og skrifa sellugrein. Veit samt ekki alveg um hvað, en það er síðari tíma vandamál. Ég var svo skipulögð að meila fyrir þremur vikum síðan á alla Sellupennana og biðja um að einhver skipti við mig, en enginn svaraði, þannig að málið er bara að bretta upp ermarnar og láta þvæluna leka út um puttana inn í tölvuna.

Og svo er stefnt á langan vinnudag á morgun, enda er föstudagur og þá er Möddi í vinnunni og ekkert gaman að koma heim hvort sem er. Hvað er svosem eins og ein áttatíu tíma vinnuvika á milli vina?

Fyndið, öll þessi íslensku blogg sem lýsa Bush yfir sem sigurvegara. Ég viðurkenni reyndar að það er líklegt að hann verði kjörinn aftur, en stemningin hér í Ameríku er aðeins öðruvísi. Það þorir enginn að lýsa neinu yfir fyrr en búið er að telja öll atkvæði.

Demókratar eru samt ekki bjartsýnir, en vilja bara ekki viðurkenna ósigur alveg strax...

Segi ekki meira...

Úffidúff... fyrstu tölur... Bush 43, Kerry 3... en bara komnar niðurstöður úr þremur til fjórum fylkjum. Og þetta eru náttúrulega líka bara útgönguspár. Þetta verður spennó!

Þetta kosningakerfi hérna er alveg fáránlega flókið og ógegnsætt að mörgu leyti. Ég rak augun í það að Tómas var að velta fyrir sér kjörmannakerfinu. Það sem fólk verður að hafa í huga í sambandi við Bandaríkin er að þau eru BandaRÍKI. Þess vegna er það komið undir hverju fylki hvernig kjörmannareglurnar eru útfærðar. Þannig eru flest fylkin með "winner takes all" kerfi, þar sem sigurvegari kosninganna í fylkinu fær alla kjörmenn fylkisins. Hins vegar eru Nebraska og Main ekki þannig, en ég verð reyndar að játa að ég skil ekki alveg hvernig þau fylki reikna út kjörmannahlutfall forsetaframbjóðenda. Svo er einnig nokkuð athyglisvert að íbúar Colorado greiða einnig í dag atkvæði um það hvort það eigi að breyta aðferðum við kjörmannaval í fylkinu á þann hátt að hvor frambjóðandi fái fjölda kjörmanna í hlutfalli við atkvæðafjölda sem þeir fá í kosningunum. Þetta er svolítið loðið, af því að niðurstöður þessarar kosningar getur haft áhrif á það hversu marga kjörmenn frambjóðendurnir fá frá fylkinu í þessum kosningum.

Þar að auki er kjörmaður ekki bundinn af því að kjósa þann frambjóðanda sem hann hefur svarið eið. Í síðustu kosningum var til dæmis ein kjörkona sem ákvað að sleppa því að kjósa Gore og var atkvæði hennar talið sem "ógreitt atvkæði". Mér skilst að í ár sé einn kjörmaður frá Flórída nú þegar búinn að lýsa því yfir að hann ætli ekki að kjósa Bush þrátt fyrir að hann sé þess eiðsvarinn.

Jæja, ég er farin í þrítugsafmæli, sjáum til hvað gerist í kvöld!

Er mætt í vinnuna á þessum heilaga degi lýðræðisins hér í Bandaríkjunum. Prófessorinn minn er hérna líka, en hún er búin að kjósa, og svo er Brasilísk samstarfskona mín mætt. Hinir eru einhvers staðar að kjósa vona ég.

Þau undur og stórmerki gerðust að ég mætti fyrst af öllum í dag. Áður en ykkur svelgist á kaffinu af undrun, þá á þetta sér sínar eðlilegu útskýringar. Í dag er svona hálfgildingsfrídagur, út af kosningunum, og sýnist mér vinnufélagarnir ætla að fara með hann eins og sunnudag; mæta aðeins seinna en á virkum dögum. Og þar að auki var besti dagur ársins síðasta sunnudag, þannig að við græddum heilan klukkutíma. Þannig að þó að ég hafi verið mætt klukkan hálf níu í vinnuna, þá var hún í raun hálf tíu miðað við tímatal síðustu viku...

Repúblikanar virðast vera orðnir ansi örvæntingafullir. Það er ekki gott í þeim hljóðið. Sem dæmi um það, þá hafa þeir hópast saman á kjörstaði til þess að véfengja kosningarétt þeirra sem eru líklegir til þess að kjósa Kerry. Þegar einhver véfengir kosningarétt manns, þá er það starfsfólksins á kjörstað að ákvarða hvort maður fái að kjósa. Oseisei... og ég se, hélt að Dubbja væri að reyna að dreifa lýðræðinu um allan heim.

Þessi helgi var nokkuð pródúktíf. Ég var í vinnunni mestalla helgina. Á laugardaginn fór ég yfir niðurstöður undanfarinna vikna og fékk heildarmynd á gögnin mín, á meðan ég setti upp eitt stykki Southern blot, og svo í gær las ég hrúgu af vísindagreinum á meðan ég gerði cytospin og hélt áfram með Southern blettunina. Það er komin meiri reiða á hausinn á mér eftir allt þetta grúsk.

Það versta er að vélin sem ég ætlaði að nota í dag er biluð. ABI 7700 rauntíma PCR tækið á þessari stofnun er alltaf að bila og það er nett pirrandi af því að ég næ ekki að vinna það upp um helgina þar sem ég er að fara í kajakferðalag. HMUUUUU......

Annars þá fórum við Mörðurinn á nokkuð góða bíómynd um helgina. Ég mæli með Diarios de motocicleta. Þó ekki væri nema fyrir fallegt landslag og myndarlega karlmenn ;)

Já, það á greinilega að þvinga kennara til þess að samþykkja miðlunartillöguna. Þvílíkt og annað eins! Býst fólk við því að kennarar sætti sig við svona vinnuaðferðir?