Ég varð fyrir alveg ótrúlegu mótefnaláni á labbinu í dag. Ég vissi að við áttum mótefni gegn ákveðnu próteini sem mig hefur lengi langað að skoða en verið að draga pínu á eftir mér. Í gær voru svo allir mættir á svæðið eftir hátíðahöld, þannig að ég ætlaði að byrja á umræddri tilraun. En svo kom bara í ljós að túpan með mótefninu var týnd og tröllum gefiin og ný túpa kostar þrjú hundruð dollara. Sumsé ekkert gefins.

Ég þrjóskaðist við og fór í gegnum heila tuttugu sýnakassa í 4°C kælinum okkar til þess að sjá hvort mótefnið væri ekki í kassa frá einhverjum gömlum nemanda eða póstdokk. Og þar kom algerlega mitt lífsmottó skínandi í gegn. Það fylgir nefnilega lán hverju óláni. Ég fann hvorki meira né minna en þrjár túpur stútfullar af mótefnum gegn þremur prótínum sem ég var að ákveða að kíkja betur á fyrir bara nokkrum dögum síðan. Ég var bara réttsvo nýbúin að panta prímera fyrir genin og finn ég þá bara ekki mótefni fyrir þúsund dollara inn í ísskáp, sem ég hefði aldrei fengið að kaupa sjálf, eða að minnsta kosti ekki fyrr en eftir mjög vel ígrundaðar genatjáningartilraunir.

Þannig að núna, í þessum töluðu orðum eru þessi mótefni að kitla húðsýnin mín uppi á labbi. Ég er svo svakalega spennt að ég ræð varla við mig. Þrjár nýjar tilraunir spretta ekki upp úr engu á hverjum degi.

Sem minnir mig á annað. Ég er ekki viss um að það sé gott fyrir litla hjartað í mér að vinna í þessari vinnu minni. Ég verð nefnilega svo ótrúlega spennt yfir tilraunum mínum að ég fæ endalaust kitl í magan og öran hjartslátt og get bara varla sofið fyrir spenningi þegar ég er að gera eitthvað nýtt. Þegar ég skoða ný kandidat gen með qPCR þarf ég alltaf að taka nokkra djúpa andardrætti og róa sjálfa mig niður áður en ég kveiki á UV-lampanum og skoða niðurstöðuna. Ég er ekki viss um að þetta sé heilbrigt, að vera alltaf í svona tilfinningalegu uppnámi í vinnunni. En það er bara svo ógeðslega spennó að uppgötva eitthvað nýtt....