Ætli það sé ekki kominn tími til þess að láta í sér. Það er stund á milli stríða hjá mér á labbinu, búin með tvær tilraunir og er að borða síðbúinn hádegismat áður en ég dríf mig í næstu tilraunir.

Undanfarin vika er búin að vera alveg ágæt. Við fórum á djammið niðri í bæ um síðustu helgi til þess að fagna afmæli Helen, breskrar vinkonu okkar. Við létum ekki gott heita þegar heim var komið, heldur sátum og drukkum grand og spjölluðum framundir morgun. Við fórum ekki í rúmið fyrr en klukkan sjö. Það var því kvalarfullt þegar síminn hringdi klukkan ellefu á sunnudagsmorguninn, við fengum því ekki meira en þriggja tíma svefn, og ástandið á okkur var eftir því á sunnudaginn. Ég þarf að hafa rænu á því næst að setja símann minn á sælent þegar ég ætla að sofa út, því einhvern veginn lukkast það alltaf þannig að í þau fáu skipti sem ég ákveð að sofa frameftir, hringir einhver og vekur mig. Sælent takkinn er náttúrulega kjörinn í þeim tilvikum!

Við fórum líka að skoða myndir hjá Marcellu kunningjakonu okkar, en hún fór til Íslands í sumar, við hjálpuðum henni að skipuleggja ferðina og það var gaman að skoða afraksturinn, myndirnar voru ekkert smá flottar. Hún fékk líka ótrúlega gott veður miðað við að hún var á ferð í sex daga um miðjan júní.

Ég var svo enn fremur framlág á mánudaginn, og vinkonur mínar á rannsóknarstofunni spöruðu ekki grínið. Vinnufélagar mínir halda að ég sé alger fyllibytta, kannski það sé bara rétt hjá þeim, ég veit það ekki. Ég drekk þó að minnsta kosti ekki oft, þannig að maður verður nú að vinna það upp og skvetta svolítið duglega í sig í staðinn, þegar tækifæri gefst. Ekki verra þegar eiginmaðurinn sér um að martíníarnir streymi af barnum til manns.

Í gær var svo þakkargjarðarhátíðin hér í nýja heiminum, og ég var því ein á labbinu, allir hinir tóku sér frí. Ég er bara í svo miklu tilraunastuði þessa dagana að ég varð bara að mæta. Ég skemmti mér því hérna ein með alveg eðalmússík á fóninum (eða í MP3 spilaranum, til að hafa þetta nú rétt). Hér dunaði Rammstein á fullu og svo enginn annar en Kim Larsen og svo náttúrulega Hindipoppmússík, svona til að kynda upp stemninguna. Ég kem svo svakalega miklu í verk þegar ég er ein á labbinu. Mörgum finnst það einmannalegt, en mér finnst það oftast bara gaman að vera hér ein.

Þegar ég kom heim upp úr tvö í gær tók ég til og dreif mig svo út að hlaupa. Þegar inn var komið eldaði ég forrétt fyrir þakkargjarðarmáltíð. Ég eldaði svona kartöfluklatta að hætti gyðinga (latkes), eitt sett með gulrófum, eitt sett með rauðrófum og það þriðja með dilli og steinselju.

Við fórum svo upp í mat til Josh og Melissu, en Josh eldaði skepnu nokkra sem kallast kalkún, upp á tólf pund, og tókst alveg svakalega vel til. Foreldrar Melissu voru líka í mat, og það var mjög gaman að hitta þau loksins.

Við Mörður bárum fram sýrðan rjóma, eplamauk og reyktan íslenskan lax sem tengdapabbi veiddi í sumar, með kartöfluklöttunum. Það féllu náttúrulega allir fyrir laxinum. Það er svo svakalega gaman að sjá hvað fólk verður impónerað þegar það fær að borða villibráð sem þeir feðgar hafa veitt sjálfir. (Er ekki annars alveg hægt að kalla silung og lax villibráð?)

Ég er líka alveg á því að næst þegar ég elda kalkún, þá ætla ég að fá upprskriftina hjá Josh, fuglinn var svo safaríkur hjá honum. Og svo gerði hann kirsuberjamauk sem var karrýkryddað... ohhh... þvílíkur unaður.

Í dar er svo frekar róleg stemning á labbinu, ég hef það næstum allt útaf fyrir mig sjálf og bara með meistara Cave á fóninum og dedúa þetta við tilraunamennskuna.

Í kvöld verðum við Mörður svo barnapíur, en vinafólk okkar ætlar að skilja börnin sín eftir hjá okkur í nokkra tíma. Ég er spennt, maður hittir svo sjaldan börn hérna....
Ekki slæmt þetta líf.....