Jáh og hann fór ekki fyrir mikið. Ég var á labbinu í allan dag að klára nokkrar tilraunir, lesa greinar og fór í smá gagnagröft (e. data mining).

Það var víst 21°C í dag. Það var líka glampandi sól og ég naut hennar þó að minnsta kosti þar sem ég sat við skrifborðið mitt og horfði yfir Manhattan. Ég komst ekki út að hlaupa fyrr en upp úr klukkan átta, en grillaðist þá reyndar úr hita. Þrátt fyrir gjóluna.

Þetta er eiginlega í fyrsta skipti sem ég fæ svona almennilegan haustfílíng í ár. Við það að fá svalan vindinn í andlitið og vaða laufin í ökkla á skokkinu fann ég að það er farið að hausta.

Jæja, gott að það sé einhver flötur kominn á kennaradeiluna. Ég vona bara að þessi miðlunartillaga sé ásættanleg og að kennarar megi una sáttir við sitt.

Í öðrum orðum, þá er ég ánægð með kvennaatkvarfið, að jarða svona misréttið.

Í gær, þegar ég sat í makindum mínum við tölvuna og var að undirbúa Journal Club presentasjónina mína, heyrði ég í meðleigjendunum. Ég ætti kannski ekki að kalla þá meðleigjendur, því enga leigu borga þeir.

Ég var að hlusta á frekar háværa tónlist, og heyrði þá hávaða sem ég hélt að væri inni á baði. Til að trufla ekki meðleigjendurna, og til þess að eiga auðveldara með að finna þá og heilsa upp á þá, tiplaði ég á tánum að græjunum og lækkaði tónlistina. Ég var nokkuð viss um að þessir háværu meðleigjendur væru mýslur. Þegar ég kíkti inn í eldhús blasti blákaldur sannleikurinn við mér. Hávaðasami sambýlingurinn var eitt stykki tommulangur kakkalakki, sem lá afvelta á bakinu, alveg bjargarlaus, sveiflandi fálmurum og fálmandi með fótunum.

Ég virti hann fyrir mér í örlitla stund. Það tók huga minn svolitla stund að ná utan um þá hugmynd að hávaðinn sem stundum kemur undan eldavélinni og hættir þegar maður lýsir undir hana með höfuðljósi, sé frá kakkalökkum, ekki litlum húsamúsum. Eftir andartak áttaði ég mig þó og fór og sótti tólin sem ég nota til þess að eiga við blessaða meðleigjendurna: Art sandalana mína.

Ég tók líka tímarit til þess að hafa milligöngu á milli mín og kakkalakkans. Það má því segja að lakkinn sá hafi orðið undir snjófargi:

Pínu klesstur greyið:

Hann fór beint í ruslið, og vinir hans héldu áfram að leika sér undir eldavélinni, mér til skemmtunar og yndisauka. Ég er farin að halda að þeir séu að leika sér í amerískum fótbolta, svo mikill er fyrirgangurinn og eftir því eru lætin.

Ég ætlaði að vera svo dugleg að klára presentasjónina mína fyrir Journal Club í dag, en svo fór þó ekki.

Það er kona sem ég er að vinna með sem er að gera mig gráhærða. Hún truflaði mig svona milljón sinnum til þess að spurja mig heimskulegra spurninga. Ég er búin að prófa allt, vera með heddfóna til þess að látast ekki heyra í henni, segja henni að ég væri að undirbúa mig fyrir morgundaginn, en allt kom fyrir ekki, ég fékk engan frið. Og svo þurfti ég að fara á fund af því að það kom upp rótavírussýking í músahúsinu okkar og á milli þessa varð ég náttúrulega að vinna. Þ.e. vinna með höndunum, setja upp músahúðfrumurækt.

Og núna er ég þreytt og fúl og nenni engan veginn að búa til fyrirlestur. En ég á víst ekkert val. Svei mér fyrir að nýta tímann ekki betur um helgina.....

Kannski maður ætti að sækja um sem póstdokk hjá gaurnum sem skrifaði þessa vísindagrein? Neh.. segi nú bara svona. Og ekki heldur spurja mig hvernig ég fann þessa grein......

Æji, hvað ég er óskaplega ómótíveruð og löt núna.

Þessi vika var líka fáránleg. Ég hitti Mörð næstum því ekki neitt af því að hann er í skólanum á kvöldin og var svo í tveimur prófum á fimmtudaginn. Hann varði því auðvitað öllum kvöldum í að lesa. Þar að auki fór móðurborðið í heimilistölvunni okkar á þriðjudaginn, þannig að ég er búin að verja töluverðum tíma í þann pakka, var í símanum við Dell í tvo tíma á þriðjudagskvöldið við að sjúkdómsgreina gripinn og varði svo miklum tíma á eBAY við að finna og bjóða í tölvur með eins móðurborði, þannig að við gætum bara sameinað hana við okkar. Fékk reyndar svipaða tölvu og okkar, á 290 dollara, sem er bara ágætis díll held ég. Vegna bágrar lausafjárstöðu tókst okkur ekki að borga tölvuna á fimmtudaginn, þannig að nýja tölvan kemur ekki fyrr en í næstu viku. Það verður reyndar gaman, því að þá verðum við komin með tölvu sem er með 2.8 GHz örgjörva, tveimur 80GB hörðum diskum, og 1.25GB vinnsluminni =).

Svo asnaðist ég til þess að vera allt of góð í mér í vikunni. Þannig er að ein samstarfskona mín er ólétt og er að fara að verja doktorsritgerðina sína eftir tvær vikur. Yfirmaður okkar hefur þrátt fyrir það ekkert hlíft henni og bað hana til dæmis að halda fyrirlestur á ráðstefnu í NYU í vikunni af því að hún var sjálf ekki í bænum. Grey stelpan er alveg að fara á límingunum af því að hún er að deyja úr morgunógleði og var ofan á allt að flytja í leiguíbúð í vikunni af því að hún var að selja sína íbúð. Þessa stundina er hún í annarri stórborg hér í landi að leita sér að íbúð til þess að kaupa og ofaná allt bað yfirmaður okkar hana um að halda Journal Club fyrirlestur á þriðjudaginn. Og þar sem ég er svo góðhjörtuð, bauðst ég til þess að halda Journal Club fyrir hana. Sem var eiginlega alger bjánaskapur í mér því að efnisvalið verður að vera um þroskunarferli eitilfruma. Það vinna allir á labbinu mínu, nema ég, við rannsóknir á þroskunarferli eitilfruma, á meðan ég vinn að þroskunarferli húðfruma. Þannig að nú þarf ég að gera svo vel að setja mig aftur inn í ónæmisfræði, og helgin fer öll í það. Reyndar er greinin sem ég valdi svo fjandi góð, að það er alger unaður að lesa hana. Best að horfa á björtu hliðarnar.

Svo kom ég einhvern vegin engu í verk á labbinu út af þessu öllu saman. Eða ég ætti kannski að segja að það liggur ekki neitt eftir mig þessa vikuna, nema vinnan frá því í gær. Þetta var bara ein af þessum vikum þar sem ekkert gekk upp. Ég var eiginlega frekar á bömmer yfir þessu á fimmtudaginn. Svo fór ég að hugsa málið og uppgötvaði að ég var eiginlega að ætlast til of mikils af sjálfri mér. Málið er bara að það er allt búið að ganga svo vel undanfarið, að ég var hreinlega búin að gleyma því hvernig það er þegar allt gengur á afturfótunum. Þannig að nú er bara málið að sjúga upp í nefið, bíta á jaxlinn og keyra áfram rannsóknina í næstu viku.

En fyrst þarf ég að halda Journal Club....

Haldið þið ekki bara að mín hafi verið mætt klukkan tuttugu mínútur í átta í morgun. Ég er mest hissa á sjálfri mér að ég geti þetta enn... (OK, ég veit alveg að þetta er ekkert svakalegt afrek, en ég er samt ánægð með sjálfa mig).

Og nú er klukkan ekki einu sinni orðin níu, og Real Time PCRið mitt er að malla. Niðurstöðurnar verða til klukkan ellefu og þá get ég sett um næstu keyrslu. Á meðan ég bíð ætla ég að finna mér sitthvað skemmtilegt mér til dundurs, til dæmis að fara að leggja grunninn að labbfundinum sem ég á að halda eftir þrjár vikur (ég gæti reyndar lesið greinina sem ég á að presentera á þriðjudaginn í Journal Club, en ég nenniðíekki...).

Vá, ég bara trúi því ekki að ég sé búin að eiga Abbatoir Blues með Nick Cave í þrjár vikur án þess að blogga um diskana.

Ég verð nú bara að segja að ég er ansi impóneruð yfir diskunum. Í fyrstu var ég pínu vonsvikin, af því að mér fannst vanta rokkið og rólið af Nocturama. En nú eru diskarnir búnir að fá slatta mikla hlustun og ég er að fíla þá í strimla. Ég er ánægð með Cave að hafa breytt til tvisvar, fyrst með Nocturama og nú með Abbatoir Blues, en ég varð á sínum tíma fyrir miklum vonbrigðum með No More Shall We Part, þar sem hann var eiginlega eins og endurtekning á The Boatmans Call. Síðastnefndi diskurinn var lengi vel í spilaranum hjá mér, en er nú orðinn ansi úr sér genginn og mér finnst hann eiginlega bara pínu væminn orðinn. Þess vegna var Nocturama kærkomin tilbreyting þegar hann kom út.

Og enn hefur Cave breytt aðeins til og sett inn bakraddir og svona sem eru að virka mjög vel í mörgum laganna, en í öðrum kannski ekki eins vel. Diskurinn er melódískari en nokkur annar Cave diskur sem ég hef heyrt (held ég hafi heyrt þá alla, en er ekki viss). Ég er mest að fíla lögin Let The Bells Ring og svo náttúrulega Get Ready for Love.

Diskarnir eru ekki einu sinni komnir út í Ameríku, en mamma gaf mér þá þegar hún kom í heimsókn. Vinir mínir hér sem eru Cave-arar vissu til dæmis ekki að það væri komin út nýr diskur með honum í Evrópu fyrr en ég sagði þeim það. Ég er þokkalega í skýjunum að hafa fengið forskot á sæluna og notið diskanna í sinni evrópsku útgáfu.

Hann Einar Mar á alveg hreint snilldargrein á Sellunni í dag. Ég hafði ekki hugmynd um þennan hæstaréttadóm og er núna rétt í þessu froðufellandi af hneykslun. Ég bara trúi þessu varla. Að manninum hafi talist til refsilækkunar að konan hans hafi reitt hann til reiði. Hver er það sem stjórnar skapi mannsins, hann eða konan hans? Og ef það má beita aðra manneskju ofbeldi ef hún storkar manni, má þá nauðga manneskju sem æsir mann upp? Hvar endar svona?

Og það er náttúrulega huggun harmi gegn að ríkisstjórnin skuli vera svona framsýn í jafnréttismálum að kalla þau gervimál. Það er greinilega allt í góðum höndum þarna heima, ha! Er ekki bara tími kominn á vinstristjórn? Ég held það nú bara.

Í dag er þriðji í úlpu hér í borg. Eða svona næstumþví, því það var eiginlega of heitt til að vera í úlpu í morgun. Að mati íslendings. Allir aðrir mættu í vinnuna skjálfandi á beinunum. Greyin.

Jæja, það er kannski kominn tími til þess að gera eitthvað í því bloggfalli sem staðið hefur yfir hér á þessu bloggi í rúma tíu daga. Sei, sei og svei.

Það er svo margt sem ég gæti hugsað mér að blogga um sem hefur gerst undanfarið. Mamma kom til dæmis í heimsókn í upphafi mánaðarins og við skemmtum okkur konunglega saman við að skoða borgina. Ég var mest hissa á því hvað henni fannst borgin hrein, ég hef eiginlega alls ekki pælt í því mikið áður, en borgin er náttúrulega mjög hrein af stórborg að vera. Mamma fékk alveg frábært veður þegar hún var hér, alveg besta veðrið á árinu verð ég eiginlega að halda fram. Það er nefnilega bara ein vika á ári sirka í þessari borg þar sem veðrið er alveg svona bara mátulegt. Alla hina dagana er sjóðandi heitt, ískalt eða bara rigning....

Svo héldum við upp á kanadísku þakkargjörðarhátíðina um þarsíðustu helgi, en eins og allir vita, halda Kanadamenn upp á þakkargjörðarhátiðina í byrjun október á hverju ári. Við erum svo heppin að eiga nokkra kanadíska vini, þannig að við fáum tækifæri til þess að vega þakklát um leið og við borðum kalkún og meððví, tvisvar á ári.

Ég er líka búin að vera ýkt dugleg að fara í spinning og líka að fara á kajaknámskeið, kann núna stefnisbjörgun (eða hvaðsemðaðnúheitir á íslensku, bow-rescue á ensku). Það felst í því að hvolfa kajaknum (maður er festur í hann í svuntu, þannig að maður dettur ekki úr honum) og svo bankar maður í botninn á honum þartil einhver kemur aðvífandi og bjargar manni með því að setja stefnið á sínum bát við hendurnar á manni. Þá grípur maður í stefnið og vippar sér upp með ákveðnum bolsveigjum og mjaðmahnykkjum.

Um síðustu helgi vann ég bara sem mest ég mátti og er enn að vinna og gengur bara vel.

Svo hef ég alltaf gleymt að benda á það að ég er víst orðin svokallaður Sellu-penni, og má sjá greinarnar tvær sem ég hef skrifað, hér.

Úha, best að fara að ljósmæla DNA bara svona að gamni....

Kappræður númer tvö eru í gangi núna. Ég verð að segja það, Bush hefur tekið sig saman í andlitinu síðan síðast, hann er mun betri en þá. Hann virðist öruggari og mælskari, reytir meira að segja af sér brandarana og svona...

Kerry höfðar náttúrulega betur til manns en Bush, en það er náttúrulega ekki að marka það.

Það er líka mjög erfitt að trúa því að fóstureyðingar skuli virkilega vera kosningamál í þessu landi árið 2004.

Ég náði ekkert að blogga um það í gær, en einn af líffræðiprófessorunum okkar hér í Kólumbíuháskóla fékk Nóbelsverðlaunin í ár.

Richard Axel og fyrrverandi póstdokkinn hans Linda B. Buck, sem í raun og veru gerði uppgötvunina, fengu Nóbelinn fyrir að uppgötva frumuviðtaka sem ráða lyktarskyni og fyrir að hafa í kjölfar þess verið brautryðjendur í sameindafræðilegum rannsóknum á lyktarskyni.

Það er víst líka alkunna í líffræðinni að hún vann alla þessa vinnu og átti upphaflegu uppgötvunina, hann hafi ekki mikið skipt sér af henni og ekki verið mjög hrifinn af vinnu hennar fyrr en einn daginn þegar hún gekk inn á skrifstofu til hans og sagði honum að hún væri búin að klóna lyktarskynsviðtaka.

Það er líka alkunna að venjulega séu þeir sem fá Nóbelinn ekki þeir sem unnu sjálfa vinnuna á bakvið verðlaunin. Þess vegna er líffræðiheimurinn svo glaður yfir því að Linda fékk verðlaunin með Richard þrátt fyrir að hún hafi "bara" verið póstdokk á þessum tíma.

Þegar ég kom úr kajaktíma í gærkvöld var verið að endursýna kappræður Kerry og Bush. Auðvitað fannst mér Kerry koma betur út og Bush líta út eins og smákrakki, en gallinn er bara að mörgum Bandaríkjamönnum finnst það vera svo sjarmerandi við Bush. Það er náttúrulega erfitt fyrir Kerry að tala um Íraksstríðið og hryðjuverkastríðið án þess að vera mikið í "Bush-bashing" pakkanum, og þess vegna einmitt held ég að þessar kappræður hafi ekki komið nógu vel út fyrir hann. Fólk var þegar orðið þreytt á Bush-blammeringum hans.

Ég vona bara að hann verði jákvæðari í næstu kappræðum.