Jæja, það er kannski kominn tími til þess að gera eitthvað í því bloggfalli sem staðið hefur yfir hér á þessu bloggi í rúma tíu daga. Sei, sei og svei.

Það er svo margt sem ég gæti hugsað mér að blogga um sem hefur gerst undanfarið. Mamma kom til dæmis í heimsókn í upphafi mánaðarins og við skemmtum okkur konunglega saman við að skoða borgina. Ég var mest hissa á því hvað henni fannst borgin hrein, ég hef eiginlega alls ekki pælt í því mikið áður, en borgin er náttúrulega mjög hrein af stórborg að vera. Mamma fékk alveg frábært veður þegar hún var hér, alveg besta veðrið á árinu verð ég eiginlega að halda fram. Það er nefnilega bara ein vika á ári sirka í þessari borg þar sem veðrið er alveg svona bara mátulegt. Alla hina dagana er sjóðandi heitt, ískalt eða bara rigning....

Svo héldum við upp á kanadísku þakkargjörðarhátíðina um þarsíðustu helgi, en eins og allir vita, halda Kanadamenn upp á þakkargjörðarhátiðina í byrjun október á hverju ári. Við erum svo heppin að eiga nokkra kanadíska vini, þannig að við fáum tækifæri til þess að vega þakklát um leið og við borðum kalkún og meððví, tvisvar á ári.

Ég er líka búin að vera ýkt dugleg að fara í spinning og líka að fara á kajaknámskeið, kann núna stefnisbjörgun (eða hvaðsemðaðnúheitir á íslensku, bow-rescue á ensku). Það felst í því að hvolfa kajaknum (maður er festur í hann í svuntu, þannig að maður dettur ekki úr honum) og svo bankar maður í botninn á honum þartil einhver kemur aðvífandi og bjargar manni með því að setja stefnið á sínum bát við hendurnar á manni. Þá grípur maður í stefnið og vippar sér upp með ákveðnum bolsveigjum og mjaðmahnykkjum.

Um síðustu helgi vann ég bara sem mest ég mátti og er enn að vinna og gengur bara vel.

Svo hef ég alltaf gleymt að benda á það að ég er víst orðin svokallaður Sellu-penni, og má sjá greinarnar tvær sem ég hef skrifað, hér.

Úha, best að fara að ljósmæla DNA bara svona að gamni....