Og nú vilja Bandaríkjamenn að við bætum við "lífkennum" í vegabréfin okkar. Nú hentar það BNA stjórn að hafa fingraför og égveitekkihvað í vegabréfum fólks sem er af erlendu bergi brotið, til þess að þeir geti sagst geta greint á milli vina og óvina í heilagri trúarstyrjöld sinni.

Þeir koma heiminum í uppnám, búa til neyðarástand, og svo eiga allir að hlaupa upp til handa og fóta til þess að þóknast þeim. Beygja sig eftir nýjum reglum sem eru búnar til eftir að neyðarástandi er komið á.

Og auðvitað er Björn Bjarnason ekki lengi að taka það upp. Hann er greinilega mjög hlynntur lífkenna- og lífsýnafasisma hvers konar.

Af hverju þurfa strjórnvöld að lepja allt upp eftir Bandaríkjamönnum? Af hverju er komið svo á Íslandi að stjórnvöld haga sér eins og einvaldar sem þurfa að hafa vit fyrir lýðnum, frekar en fulltrúar í okkar þjónustu?

Mjá, ég er syfjuð.... Og það er rakt í dag. Það er alveg svakalega rakt í dag. Sumarið er loksins komið í New York, en hitinn undanfarna mánuði er búinn að vera algerlega innan marka þess bærilega fyrir litla Íslendinga. Viku eftir viku er hitastigið búið að hanga í kringum tuttuguogsjögráðurnar, með einstaka viku þar sem hitinn hefur dottið niður í tuttugu og þrjár, og meira að segja nokkra daga með aðeins átján stiga hita. Sem er heimskautakuldi á kvarða New Yorkera í júlí.

En ég örvænti ekki, því það hvíslaði að mér lítil fluga að haustið væri væntanlegt eftir mánuð eða svo. Og svo er spáð þrumuveðri í kvöld, þannig að þetta lagast kannski...

Það ríkir ólga í borginni þessa dagana. Það marar óróleiki undir niðri sem brátt fær útrás. Við vitum alveg af hverju. Á mannamótum er talað um fátt annað: Ætlarðu að vera í bænum þegar flokksþing Repúblikana fer fram?

Þessa vikuna munum við Manhattanítar deila eyjunni með um 50 þúsund repúblikönum og 200 lögregluhundum til viðbótar við þá sem fyrir eru í borginni. Flokksþingið byrjar á morgun en mótmæli eru víða hafin, og fyrstu handtökurnar voru gerðar í gær, þegar 250 manns sem voru að mótmæla Bush forseta í mótmælahjólreiðum voru handtekin. Ballið er sumsé byrjað.

Ég fór í kajakferð á Hudsonánni í gær og tók eftir því að yfir okkur sveimuðu allan tímann þyrlur. (Og Fuji-blimpið, en það er bara venjulegt). Ég minntist á þetta við Sandy, og hún sagði mér að þetta væri sko ekki neitt. Hún hafi skellt sér með vinum sínum á kajak norður til Edgewater á miðvikudaginn að fá sér sushi. Að máltíð lokinni hafi þau kajakað til baka í myrkri með höfuðljós á hausnum, og strandgæslunni var ekki sama. Þá tvo þrjá tíma sem tók þau að róa til baka fylgd þeim flokkur af þyrlum og lýstu á þau með flóðljósum, svona bara til að vera viss um að þau myndu ekki springa í tætlur.

Það þarf heldur ekki að láta mikið fara fyrir sér á kajak þessa dagana til þess að lenda í orðaskiptum við strandgæsluna, það liggur við að maður þurfi bara að sitja í kajak á ánni og horfa í áttina til frelsisstyttunnar til að allt fari í vitleysu. Menn eru eitthvað svo svakalega tens.

Það er heldur varla talað um annað en flokksþingið í fjölmiðlum. Til að mynda voru útlistanir á því hvernig mat maður fengi í djeilinu, ef maður yrði handtekinn við mótmæli, ekki fögur lýsing það og hvernig maður ætti að komast hjá handtöku í The Village Voice og Time Out var með svona "survival guide" fyrir okkur sem ekki komumst út í sveit á meðan ósköpin dynja yfir.

Maður ætti kannski að fara og bretta upp ermarnar og marséra á morgun...

Jæja, þá er ég að byrja fjórða árið mitt í doktorsnámi. Ég er núna orðin ABD, eða "all but dissertation". Það mætti eigin lega taka þetta "but" út úr hugtakinu, því að vinna doktorsverkefnið er náttúrulega þungamiðjan í náminu. Þetta hugtak þýðir að ég sé búin með alla kúrsa og alla kennslu, búin að standa bæði hæfnisprófin (qualifier I og qualifier II), komin með tvær meistaragráður í rassvasann og get því einbeitt mér að sjálfu aðalatriðinu; doktorsverkefninu.

Mér finnst skrýtið að við séum búin að eiga heima hér í þrjú ár og það fjórða sé farið að tifa. Tíminn líður hratt og því kannski best að koma sér að verki.

Það er bara alveg hreint ágætt að vera komin heim úr fríinu. Mörður er enn í sumarfríi, en ég kom heim í gær. Og ég hef sjaldan verið eins fegin að komast heim.

Flugið frá Bozeman var frekar tíðindalaust, fyrir utan hálftíma seinkun (á tveggja tíma flugi), vegna ókyrrðar í lofti. Seinkunin olli því þó að ég náði að klára bókina sem ég var að lesa í einum rykk. Ég sá þó á eftir því, ég hefði glöð viljað hafa eitthvað gott að lesa í vélinni frá Minneappolis til New York. Það vildi nefnilega svo til að ég sat í miðjusæti á milli tveggja votta Jehóva. Nú er þannig fólk kannski oftast alveg eins og við öll hin, en annar þessara votta, kona af suður amerísku bergi brotin, var pínu spes, svo ég orði það nú varfærnislega.

Það byrjaði allt á því að hún sat við gluggann og var eitthvað að tuldra við sjálfa sig þegar ég gerði mig líklega til þess að setjast í miðjusætið. Hún stóð þá upp og hóf að hamast við að setja töskuna sína í handfarangurshilluna. Ég beið þolinmóð og settist svo niður þegar hún var sest. Hún sat samt einhvern veginn á ská í sætinu sínu, þannig að áður en ég spennti á mig beltið spurði ég hana hvort að hún þyrfti að standa upp. "Nei, nei, þetta er allt í lagi". Ég spennti því sætisólina kyrfilega um mig miðja og tók upp tímarit. Þá heyrðist allt í einu í minni: "Æ, jú, annars, viltu ekki leyfa mér að fara á klósettið, ég drakk eitthvað svo mikið vatn". Ég losaði því sætisólina og stóð upp fyrir konunni. Hún kom aftur að vörmu spori og við settumst niður og ég starði inn í tímaritið mitt mjög einbeitt á svip, því að hún hallaði sér áfram og horfði framan í mig staðráðin í því að ná augnsambandi. Í þeirri svipan kemur maður aðvífandi og sest í sætið við ganginn við hliðina á mér og tekur upp tímarít og fer að lesa. Þá segir konan, (sem á veikan föður í New York, ólst upp í Brooklyn og á amerískan eiginmann), stundarhátt við manninn: "Hi, how are you! I noticed what you were reading, are you also a Jehova's Witness?????".

Ég er viss um að ég fölnaði, og það má jafnvel vera að ég hafi blánað. Þau hófu svo með sér samræður um það hvað þau væru spennt yfir að fá að sjá höfuðstöðvar votta Jehóva í New York, og whatnot, og blablabla... ég veit meira um þetta fólk, að minnsta kosti konuna, en ég kæri mig um að vita.

Ég bölvaði sjálfri mér í huganum fyrir vinstra-heilahvels-hegðunina sem olli því að ég kláraði áðurnefnda bók á leiðinni til Minneappolis og reyndi að treina mér blaðið sem ég var að lesa. Á meðan hófst flugvélin á loft og ég tók eftir því að Mrs. Stevenson var eitthvað stressuð. Stuttu seinna var mikil ókyrrð í lofti og vélin hristist duglega einu sinni. Það olli miklum stunum meðal farþeganna, en Mrs. Stevenson átti samt metið, þar sem hún gargaði upp yfir sig og fór að grenja og spýtti slefi yfir sjálfa sig og mig. Úff. Ég vissi ekki hvernig ég átti að bregðast við, svo að ég lét bara sem ekkert væri.

Ég hlustaði á tónlist alla leiðina, en frú Stevenson lét sér ekki segjast og var alltaf að pota í mig til þess að reyna að brydda upp á samræðum. Segja mér hvað kaffið væri gott, hvað pabbi hennar væri veikur ogégveitekki hvað. Þegar flugið var hálfnað dró hún upp risa plastbakka af illa lyktandi sallati, daunninn var af túnfiskinum held ég, og hóf að kjamsa á því. Enn lét ég bara sem ekkert væri og starði einbeitt fram fyrir mig á meðan KK hjómaði í eyrum mér: "Bein leið, og gatan liggur greið..." Þetta hljómaði eins og mantra í mínum eyrum, leiddi huga minn frá því sem var að gerast í sætinu við hliðina á mér. Maðurinn sem sat mér á hægri hönd hafði sig hins vegar lítið í frammi. Allt í einu fann ég svo hvar kaldur vökvi skvettist yfir mig. Ég leit upp og sá að Frú Stevenson var búin að gusa balsamik-ediks sallatdressingu yfir mig alla. Hún óaði og æjaði og sussaði og endurtók milljón sinnum "sorrý sweetie, sorry sweetie, sorry sweetie", en þess má geta að hún ávarpaði líka flugfreyjurnar og þjónana með "sweetie". Mér tókst að verka það mesta af sósunni af mér og ákvað að bregða mér á klósettið. Bara svona til þess að losna undan þeirri streitu sem fylgdi því að sitja við hlið Mrs. Stevenson.

Rétt í þann mund sem ég var að hugleiða alvarlega að dvelja í smá stund á salerni vélarinnar, svona fyrst að það væri engin röð, skipaði kapteinninn farþegum og flugfreyjum í sætin vegna ókyrrðar í lofti og ég dreif mig til baka í sætið mitt.

Mr. U og Mrs. Stevenson höfðu þá hafið hrókasamræður og ég settist á milli þeirra og einbeitti mér í þetta skipti að pöntunarlista vélarinnar. Ég er ekki viss um að undir öðrum kringumstæðum hefði ég skoðað heima-sjálfsalann svona vel, hvað þá turbo-rafmagnsnuddstólinn

En allt tekur að lokum enda og loksins lenti vélin eftir að ég var orðin margs fróðari um fjölskylduhagi samferðamanna minna, en ég slapp alveg við frekari líkamsvessasturtur frá þeim.

Ég bjóst alveg eins við því að fá ekki farangurinn minn vegna þess hversu naumur tími var á milli fluga hjá mér, en svo virðist sem ég hafi lent í lukkupottinn og ég fékk bakpoka og tösku bæði í góðu ásigkomulagi. Ég kom mér því upp í leigubíl sem brunaði með mig áleiðis heim. Eitthvað var hann þó æstur, leigubílstjórinn, yfir yfirvofandi samkomu Repúblikana í borginni og hélt yfir mér ræðu alla leiðina um samsæriskenningar og ellefta september og slökkviliðsmenn og svo framvegis og svo framvegis. Það er samt merkilegt að skuggi þessa dags er oft ekki langt undan í þessarri borg, en umræðan er allt önnur meðal borgarbúa en hún er í hinum stóru fjölmiðlum. Ég reyni sjálf sem minnst að hugsa um árásirnar og allt það, og ég mátti ekki alveg við því í gær að vera minnt á þær í langri ræðu á leiðinni heim eftir samverustundir við Mrs. Stevenson.

Kallinn tók meira að segja vitlausa beygju, sem varð til þess að lenga bæði bílferðina og reiðilestur bílstjórans.

Ég komst þó heim að lokum og það kom mér skemmtilega á óvart hvað það var auðvelt að labba upp stigann inn til okkar með risa ferðatösku í höndunum og tvo bakpoka á öxlunum. Skemmtilegar afleiðingar fjallganga í þrjúþúsundmetra hæð yfir sjávarmáli. En það, vinir góðir, er efni í aðra, mun jákvæðari ferðasögu.

Ég er enn í vinnunni klukkan rétt fyrir níu, og ég á eftir að vera hér í klukkutíma í viðbót. Úff. Ég sem ætlaði út að hlaupa. Mér hættir til að vanmeta hvað frumulitun fyrir frumusortun tekur langan tíma, en ég er að lita fimmtíu sýni, hvorki meira né minna.

Ég var að tala við kallinn (mamma, þessi var spes fyrir þig....), og var hann bara hress. Hann ku hafa veitt vel heima á klakanum, að minnsta kosti varið góðum stundum í bongóblíðu við Elliðaárnar. Haldiði að það sé lúxus að þurfa ekki lengra en það til þess að komast í mokveiði.

Ég var mjög glöð að heyra í Merðinum í kvöld, enda er ég farin að sakna hans mikið. Það verða því fagnaðarfundir þegar við hittumst á ný annað kvöld.

Váááá... ég held ég hafi endanlega sannað fyrir sjálfri mér núna að ég er ekki morgunmanneskja.

Það var eitthvað vesen á mér í morgun þegar ég var niðri að vinna við frumusortarann, mér fannst alltaf eins og að nærbuxurnar mínar væru að krumpast saman rétt fyrir neðan strenginn og skildi ekkert í fyrirferðinni á þeim. Svo núna rétt áðan fór ég á klósettið og pissaði og tók ekki eftir neinu sérstöku þegar ég girti upp um mig aftur og þvoði mér svo um hendurnar. En arg.. þá voru nærbuxurnar aftur komnar allar í krumpu svo að ég smeygði hendinni niðurfyrir strenginn, og viti menn! Upp komu eitt stykki nærbuxur í viðbót! Ég var semsé búin að gaga um í allan dag með aukanærbuxur ofaní nærbuxunum. Geri aðrir betur.

Mbl fær prik fyrir að kalla Jöklu Jöklu og Jökulsá á Brú í dag, eins og venja er fyrir austan. Skyldi Mogginn hafa lesið bloggið mitt í dag?

Ég held sko með Jöklu í þessari baráttu. Ég vona að hún flæði yfir þennan stífluskratta og sýni virkjunarmönnum í tvo heimana.

Annars er pínu erfitt að átta sig á þessari frétt. Heldur Moggafólk virkilega að það sé bara ein brú á Jökulsá á Brú? Að minnsta kosti í fréttinni er talað um "brúnna á Jökulsá", sem er alltaf kölluð "á Dal" í fréttunum.

Ég kalla Jöklu bara Jöklu eða Jökulsá á Brú, ég heyrði mjög sjaldan talað um hana sem Jökulsá á Dal sem krakki þegar ég bjó á Jökuldal. Oftast var hún nú bara Jökla, en á Brú þegar meira lá við...

Mig langar til þess að vita við hvaða brú er átt í fréttinni, þó ég geti nú alveg giskað á að þetta sé einhver nýtilgerð brú uppi við stífluframkvæmdirnar. Ég sé það ekki alveg fyrir mér að Jökla flæði yfir bakka sína á Neðra Dal..

Sem minnir mig allt í einu á verkefnið sem ég gerði þegar ég var í áttunda bekk, um sögu brúanna yfir Jöklu. Ég var meira að segja í svæðisútvarpi Austurlands og allt, að tala um verkefnið, og var ekkert smá montin af því.

Ég var að koma heim úr pottalukkupartíi helguðu Canada. Glenn, vinur okkar og nú kærasti einnar okkar, bauð í partí og steikti Kanadískt beikon og við horfðum á myndina Canadian Bacon. Það er alger snilldarmynd sem Michael Moore gerði snemma á tíunda áratugnum. Hún fjallar um Bandaríkjaforseta í krísu eftir að kalda stríðinu lauk, því hann vantar tilfinnanlega óvin til þess að sameina þjóðina. Mæli með þessarri mynd.

Em, Adel og Glenn fóru líka alla leiðina norður í Conneticut í dag til þess að kaupa kanadíska kleinuhringi í tilefni kvöldsins og þeir runnu ljúflega niður ásamt bláberjaböku, sem gerð var úr bláberjum sem voru týnd í Montreal... geri aðrir betur!

En núna er mér bara allt, allt of heitt, því að ei síjið á svæðinu hafði ekkert undan....