Það er bara alveg hreint ágætt að vera komin heim úr fríinu. Mörður er enn í sumarfríi, en ég kom heim í gær. Og ég hef sjaldan verið eins fegin að komast heim.
Flugið frá Bozeman var frekar tíðindalaust, fyrir utan hálftíma seinkun (á tveggja tíma flugi), vegna ókyrrðar í lofti. Seinkunin olli því þó að ég náði að klára bókina sem ég var að lesa í einum rykk. Ég sá þó á eftir því, ég hefði glöð viljað hafa eitthvað gott að lesa í vélinni frá Minneappolis til New York. Það vildi nefnilega svo til að ég sat í miðjusæti á milli tveggja votta Jehóva. Nú er þannig fólk kannski oftast alveg eins og við öll hin, en annar þessara votta, kona af suður amerísku bergi brotin, var pínu spes, svo ég orði það nú varfærnislega.
Það byrjaði allt á því að hún sat við gluggann og var eitthvað að tuldra við sjálfa sig þegar ég gerði mig líklega til þess að setjast í miðjusætið. Hún stóð þá upp og hóf að hamast við að setja töskuna sína í handfarangurshilluna. Ég beið þolinmóð og settist svo niður þegar hún var sest. Hún sat samt einhvern veginn á ská í sætinu sínu, þannig að áður en ég spennti á mig beltið spurði ég hana hvort að hún þyrfti að standa upp. "Nei, nei, þetta er allt í lagi". Ég spennti því sætisólina kyrfilega um mig miðja og tók upp tímarit. Þá heyrðist allt í einu í minni: "Æ, jú, annars, viltu ekki leyfa mér að fara á klósettið, ég drakk eitthvað svo mikið vatn". Ég losaði því sætisólina og stóð upp fyrir konunni. Hún kom aftur að vörmu spori og við settumst niður og ég starði inn í tímaritið mitt mjög einbeitt á svip, því að hún hallaði sér áfram og horfði framan í mig staðráðin í því að ná augnsambandi. Í þeirri svipan kemur maður aðvífandi og sest í sætið við ganginn við hliðina á mér og tekur upp tímarít og fer að lesa. Þá segir konan, (sem á veikan föður í New York, ólst upp í Brooklyn og á amerískan eiginmann), stundarhátt við manninn: "Hi, how are you! I noticed what you were reading, are you also a Jehova's Witness?????".
Ég er viss um að ég fölnaði, og það má jafnvel vera að ég hafi blánað. Þau hófu svo með sér samræður um það hvað þau væru spennt yfir að fá að sjá höfuðstöðvar votta Jehóva í New York, og whatnot, og blablabla... ég veit meira um þetta fólk, að minnsta kosti konuna, en ég kæri mig um að vita.
Ég bölvaði sjálfri mér í huganum fyrir vinstra-heilahvels-hegðunina sem olli því að ég kláraði áðurnefnda bók á leiðinni til Minneappolis og reyndi að treina mér blaðið sem ég var að lesa. Á meðan hófst flugvélin á loft og ég tók eftir því að Mrs. Stevenson var eitthvað stressuð. Stuttu seinna var mikil ókyrrð í lofti og vélin hristist duglega einu sinni. Það olli miklum stunum meðal farþeganna, en Mrs. Stevenson átti samt metið, þar sem hún gargaði upp yfir sig og fór að grenja og spýtti slefi yfir sjálfa sig og mig. Úff. Ég vissi ekki hvernig ég átti að bregðast við, svo að ég lét bara sem ekkert væri.
Ég hlustaði á tónlist alla leiðina, en frú Stevenson lét sér ekki segjast og var alltaf að pota í mig til þess að reyna að brydda upp á samræðum. Segja mér hvað kaffið væri gott, hvað pabbi hennar væri veikur ogégveitekki hvað. Þegar flugið var hálfnað dró hún upp risa plastbakka af illa lyktandi sallati, daunninn var af túnfiskinum held ég, og hóf að kjamsa á því. Enn lét ég bara sem ekkert væri og starði einbeitt fram fyrir mig á meðan KK hjómaði í eyrum mér: "Bein leið, og gatan liggur greið..." Þetta hljómaði eins og mantra í mínum eyrum, leiddi huga minn frá því sem var að gerast í sætinu við hliðina á mér. Maðurinn sem sat mér á hægri hönd hafði sig hins vegar lítið í frammi. Allt í einu fann ég svo hvar kaldur vökvi skvettist yfir mig. Ég leit upp og sá að Frú Stevenson var búin að gusa balsamik-ediks sallatdressingu yfir mig alla. Hún óaði og æjaði og sussaði og endurtók milljón sinnum "sorrý sweetie, sorry sweetie, sorry sweetie", en þess má geta að hún ávarpaði líka flugfreyjurnar og þjónana með "sweetie". Mér tókst að verka það mesta af sósunni af mér og ákvað að bregða mér á klósettið. Bara svona til þess að losna undan þeirri streitu sem fylgdi því að sitja við hlið Mrs. Stevenson.
Rétt í þann mund sem ég var að hugleiða alvarlega að dvelja í smá stund á salerni vélarinnar, svona fyrst að það væri engin röð, skipaði kapteinninn farþegum og flugfreyjum í sætin vegna ókyrrðar í lofti og ég dreif mig til baka í sætið mitt.
Mr. U og Mrs. Stevenson höfðu þá hafið hrókasamræður og ég settist á milli þeirra og einbeitti mér í þetta skipti að pöntunarlista vélarinnar. Ég er ekki viss um að undir öðrum kringumstæðum hefði ég skoðað heima-sjálfsalann svona vel, hvað þá turbo-rafmagnsnuddstólinn
En allt tekur að lokum enda og loksins lenti vélin eftir að ég var orðin margs fróðari um fjölskylduhagi samferðamanna minna, en ég slapp alveg við frekari líkamsvessasturtur frá þeim.
Ég bjóst alveg eins við því að fá ekki farangurinn minn vegna þess hversu naumur tími var á milli fluga hjá mér, en svo virðist sem ég hafi lent í lukkupottinn og ég fékk bakpoka og tösku bæði í góðu ásigkomulagi. Ég kom mér því upp í leigubíl sem brunaði með mig áleiðis heim. Eitthvað var hann þó æstur, leigubílstjórinn, yfir yfirvofandi samkomu Repúblikana í borginni og hélt yfir mér ræðu alla leiðina um samsæriskenningar og ellefta september og slökkviliðsmenn og svo framvegis og svo framvegis. Það er samt merkilegt að skuggi þessa dags er oft ekki langt undan í þessarri borg, en umræðan er allt önnur meðal borgarbúa en hún er í hinum stóru fjölmiðlum. Ég reyni sjálf sem minnst að hugsa um árásirnar og allt það, og ég mátti ekki alveg við því í gær að vera minnt á þær í langri ræðu á leiðinni heim eftir samverustundir við Mrs. Stevenson.
Kallinn tók meira að segja vitlausa beygju, sem varð til þess að lenga bæði bílferðina og reiðilestur bílstjórans.
Ég komst þó heim að lokum og það kom mér skemmtilega á óvart hvað það var auðvelt að labba upp stigann inn til okkar með risa ferðatösku í höndunum og tvo bakpoka á öxlunum. Skemmtilegar afleiðingar fjallganga í þrjúþúsundmetra hæð yfir sjávarmáli. En það, vinir góðir, er efni í aðra, mun jákvæðari ferðasögu.