Er rönkuð við mér úr næturrotinu og er að láta hafragrautinn sjatna í maga mér á meðan ég blogga. Eftir fimm mínútur ætla ég svo að þjóta af stað á hjólinu mínu trygga og góða, sem leið liggur upp að 168 stræti og sjá hvort að mér takist ekki að vinna smá í dag.

Í dag verður svona dæmigerður næn tú fæf dagur, þar sem ég er að fara í kajaktíma lengst suður í bæ klukkan sex. Þar ætla ég að læra "wet exit" og "assisted rescue". Það ku víst vera best að læra losun úr kajak í lygnri sundlaug, en það verður að bíða betri tíma. Fyrstu losunaræfingarnar verða framkvæmdar á Hudson í kvöld. Ég vona bara að ég verði ekki bitin af fiski eða marfló í nefið þar sem ég verð staðsett á hvolfi í kajak að reyna að ná áttum =)

Dagurinn í dag er búinn að vera ansi pródúktífur. Ég er búin að vera á fullu síðan klukkan hálftíu og bara búin að koma ansi hreint mörgu í verk. Og nú hangsa ég bara og bíð eftir að mega setja DNA á gel, en það verður til eftir tíu mínútur og því smá stundi milli stríða til að blogga.

Ég ætla svo að drífa mig heim að gelhlaðningu lokinni og spretta úr spori niðri í Riverside Park. Jafnvel fara lengri hringinn ef sá gállinn verður á mér. Þetta er ansi ljúft sko, að getað farið hálfnakin út að hlaupa, annað en í kuldanum í vetur.

Hvað er þetta með gulrætur? Ég get aldrei borðað þær án þess að fá gulrótarbita upp í nefholið á mér og standa svo á hnerrinu í hálftíma á eftir, þangað til að gulrótarbitinn endasendist út um nefið á mér.

Too much info? I'm sorry about that....

Jeminn! Ég var að lesa færsluna frá því í gær, það kemur kannski ekki á óvart miðað við að ég var vart talandi, ég var svo þreytt, að hún er stútfull af villum og mismælum.... Heh.. en ég nenni ekki að laga það..

Djísús kræst maður hvað ég er þreytt. Það er líka eins og staðalástand mitt þessa dagana sé sjóriða. Það var gaman í morgun, já, alveg stórfínt, en það voru greinilega mistök að leggja sig eftir heimkomu.

Mér brá vart blundur á brá í nótt, ég var svo stressuð yfir því að sofa yfir mig. Klukkan á slaginu fjögur, hentist ég fram úr rúmin og lagaði mér kaffi, fór í einhverja fataleppa, fann höfuðljósið mitt, setti á mig sólarvörn (það var sannarlega furðuleg tilfinning að gera það á meðan það var enn dimmt úti), borðaði kornflex og endasentist út til að hitta Adelene. Við tókum leigubíl niður að bátahöfn, þar sem við fundum bátana okkar og drifum þá niður að bryggju. Við fórum og hittum restina af kayakfólkinu og fengum fyrirmæli og hlustuðum á hvernig skipulagið átti að vera. Við vorum of fá til þess að hægt væri að halda fyrra plani um að við myndum bara vera kyrr í bátunum okkar og gætum bara horft á sundfólkið synda framhjá á meðan við fylgdumst með að allir væru innan marka sundbrautarinnar. Þannig að það var ljóst að við þyrftum eitthvað að róa fram og til baka.

Klukkan háfsex vorum við komin í bátana, sólin var að rísa og áin var spegilslétt og kyrrlát, með örlitlum straumi í suðurátt. Við héldum sem leið lá norður eftir sundbrautinni, í átt að ráslínu og staðsettum okkur með jöfnu millibili eftir henni. Það var notalegt að bíða í kajaknum og njóta morgunsvalans, róa hægt á móti straumi til þess að halda sér í stað og virða fyrir sér morgungyllta New Jersey, sem enn lá sofandi handan árinnar.

Þegar keppnin var ræst varð sko aldeilis handagangur í öskjunni. Keppendur hentust út í ánna og syntu sem mest þeir máttu þessa eins og hálfskílómetraleið. Það var gaman að sjá skvetturnar og hamaganginn í þeim langar leiðir. Það var alltaf einn og einn keppandi sem virtist ekki getað synt beint, og við beindum þeim á rétta braut. Ég var frekar langt frá marklínunni, þannig að ég þurfti ekki að draga neinn, en nokkrir gáfust upp og það fólk var dregið á kajak að strandgæslubáti sem hífði þau uppúr ánni.

Eftir um eins og háfls tíma törn fór síðasta sundfólkið af 1500 manns í almennum flokki af stað og við fylgdum eftir þeim niður eftir ánni og rérum svo til baka til þess að bíða eftir því að atvinnu-íþróttakonurnar yrðu ræstar. Þær vonu nú ekki eins margar og það þurfti lítið fyrir þeim að fara þar sem þær þeystust áfram í ánni á ótrúlegum hraða.

Eftir að konurnar komu í mark fengum við kærkomna hvíld, en fyrst var það að róa upp að ráslínunni, sem reyndist ekki auðvelt, því að straumurinn var í hámarki og var um 4 mílur á klukkustund á móti okkur. Það hófst þó og þar beið okkar fólk með morgunkaffi, kleinuhringi, möffins og banana og við gátum landað til þess að komast á klósettið.

Upp úr níu fórum við svo aftur í bátana og biðum við ráslínu eftir að atvinnuíþróttamennirnir yrðu ræstir. Það var pínu skondið að fylgjast með þeim, þar sem þeir gengu niður að vatninu með aðstoðarmönnum sínum, hópur af hávöxnum ljóshærðum karlmönnum, og smeygðu sér í blautbúningana sína, á meðan heill floti af myndatökufólki ljósmyndaði og filmaði þá í bak og fyrir. Þeir skutluðu sér svo út í ánna og hituðu upp með því að synda kyrrstæðir á móti straumnum.

Ég hef aldrei séð annan eins sundhraða og á þessum mönnum. Við þurftum að róa á fullu til þess að halda í við þá og sá fyrsti kom í mark á rúmum tólf mínútum. Ég er ansi hrædd um að ég ætti efitt með að þessa vegalengd (sundbrautin var reyndar staðsett meðfram hlaupahringnum mínum), hvað þá synda hana.

Það var ljúft að vera leyst undan skyldum í morgun og róa niður að sjötugasta og öðru stræti til þess að skila bátnum. Ég hékk þar svo í smá stund og spjallaði og rölti svo heim á leið og lét fötin og skóna þorna utan á mér í morgunblíðunni.

Ég stend í ströngu við að elda miðsumarsrísottó handa okkur Adelene. Mörður er úti í New Jersey einhversstaðar í fótboltaerindum og því er ég ein í kotinu, en Adelene á leiðinni til mín. Við ætlum að snæða saman og fara svo í teiti sem vinur okkar úr gönguklúbbnum heldur í kvöld.

Ég fór niður að bátabryggju í dag til að hljálpa til og kajakaði smá, fór með bát upp nokkrar blokkir, en á morgun er New York Þríþrautin margfræga og fólk frá Bátahúsinu ætlar að vera með stuðning við sundfólkið. Við stöllurnar ætlum því að vakna klukkan fjögur í fyrramálið og drífa okkur niður að bryggjunni á sjötugasta og níunda stræti og róa út á á, þar sem við verðum til halds og trausts til klukkan tíu um morguninn, þegar síðasta sundfólkið verður komið leiðar sinnar. Þetta starf felst mest í því að vísa fólki rétta leið, og svo ef einhver gefst upp verðum við að draga viðkomandi í land....

Æji, ég er eitthvað að bauka hér við að reyna að púsla saman páverpojnt til þess að sýna Proffanum mínum á eftir. Ég bara er ekki alveg að nenna því, mig langar meira til þess að verja tímanum í að gera TUNEL assay og Western Blot, ég er ekki alveg týpan til þess að vinna mikið fyrir framan tölvur.

Ég er eiginlega alveg að krepera á þessu. En á móti kemur að ég fæ skemmtilegar frumur sendar frá Þýskalandi í næstu viku. Svokallaðar fiturkirtlafrumur. Hverjum hefði dottið í hug að ég ætti eftir að velta fyrir mér fræðilegum forsendum unglingabólna í náminu?

Eftir tvö ár mun heimurinn þakka mér, því ég verð búin að lækna unglinga- (og fullorðins-) bólur. Neh, ég segi nú bara svona...

Það var svakalega rómó hjá okkur hjónunum í gær. Við fórum á ótrúlega góðan Cajun stað niðri í bæ og sátum og borðuðum og spjölluðum langt frameftir. Heilsan er svosem eftir því í dag. Þessi Benziger flaska rann ótrúlega ljúft niður.

En nú er bara harkan sex sem blívur, þrjár tilraunir sem bíða þess að ég klári þær, og eins gott að haska sér í vinnuna.

Við erum búin að vera gift í þrjú ár í dag! Það er pínu gaman að sjá að færslurnar hér til hliðar frá sama degi fyrir ári og tveimur árum síðan séu báðar um blóm sem Mörður færði mér. Hann er svo mikið krútt þessi elska.

Þriggja ára brúðkaupsafmæli er leðurafmæli, úje! Hvað ætli fjögurra ára sé? Latex?

Nú er frábær helgi að baki og framundan erilsöm vinnuvika. Við Mörður vorum ekkert smá dugleg á laugardaginn og þrifum íbúðina hátt og lágt, þannig að nú væri hægt að nota hana í Ajaxauglýsingu. Ég ætti kannski ekkert að vera að monta mig, því það var orðið ansi, ansi langt síðan við þrifum síðast.

Nú bar líka svo við að í fyrsta skipti síðan við fluttum inn að við þurftum ekki að skúra á fjórum fótum, því að ég mundi loksins eftir því að kaupa skúringaskrúbb þegar ég var heima á Íslandi. Ég sætti mig við að tala um tommur og Farenheitgráður, pund og mílur, og svei mér þá ef að ég er ekki líka bara farin að venjast únsum og gallonum. En ég mun aldrei nokkurn tíman sætta mig við að skúra híbýli mín með hárkollukústi. Þess vegna höfum við hingað til kosið að krjúpa með skúringartusku við gólfþvott.

Í gærmorgun vorum við svo árrisul og drifum okkur lengst niður í bæ og fengum okkur brunch á dæner á West Broadway og héldum svo sem leið lá inn í Bátahúsið. Þar stóð mikið til, en það þurfti að flytja kajaka yfir ána til Hoboeken og leyfa fólki sem býr í New Jersey að prófa bátana yfir daginn. Við vorum ellefu sem kajökuðum yfir ána, við Mörður í tveggjamannakajak. Það er pínu ævintýri að róa þvert yfir ána, því það er mikil traffík á henni og mikið aksjón í gangi. Það er líka svakalega gaman að sörfa á kajökunum í öldunum sem myndast í kjöldraginu á hraðbátum sem fara framhjá.

Við vörðum svo deginum í Hoboeken, kynntumst nýju fólki og kynntum kajaksportið fyrir gestum og gangandi. Þetta er alveg ótrúlega gefandi iðja. Fólkljómar upp þegar við segjum því að það geti kajakað ókeypis í höfninni, það þurfi bara að kunna að synda, og svo þegar fólk kemur á land aftur, ljómar það alveg hreint af ánægju. Svo er svo mikið af mismunandi fólki sem kemur til að vera sjálfboðaliðar og allir svo glaðir og ánægðir.

Um fimmleytið rérum við svo aftur yfir til Manhattan og komum við á barnum og fengum okkur nokkra kalda með krökkum sem við kynntumst um daginn.

Stórfín helgi sumsé!

Ég er búin að sitja hérna inni í stofu í klukkutíma og horfa á Food Network. Þegar ég horfi á kokkana þar elda hverja girnilegu máltíðina á eftir annarri langar mig bara til þess að eiga stórt hús með heimilislegu eldhúsi þar sem ég gæti varið öllum helgum í að elda fyrir ómótstæðileg matarboð fyrir vini og fjölskyldu.

Ef ég gefst einhvern tíman upp á vísindunum ætla ég að verða kokkur....

Getur ein lítil Erna farið út að hlaupa í þrjátíuogþriggjastigahita á selsíuskvarða? Ég held að það verði á það að reyna, en ég held að afköstin verði í lægri kantinum. Við sjáum til. Ég er að minnsta kosti búin að drekka nokkra lítra af vatni í dag, þannig að vatnsbúskapurinn ætti að vera í lagi.

Lífið er bara ljúft þessa dagana. Sumar og sól upp á hvern dag og ævintýri hversdagsins eru eftir því. Við fórum með labbinu mínu í gær á tælenskan veitingastað í Jackson Heights, þar sem við sátum úti í bakgarði og spjölluðum og nutum undursamlegrar eldamennsku. Chai segir að hann fái heimþrá af því að borða þarna, svo ekta tælenskur sé maturinn. Þetta var líka besti tælenski matur sem ég hef smakkað.

Ég var svo núna rétt í þessu að koma heim af kayaknámskeiði, en ég naut veðurblíðunnar og hjólaði sem leið lá meðfram Hudson ánni alla leiðina úr vinnunni niður að DTBH, en það eru um tólf mílur, sem gerir tuttugu kílómetra. Þar niðrifrá var kennslustund í staðháttum á Hudson ánni og nágrenni, farið í gegnum sjávarföll og strauma, en Hudson áin er mjög sérstök að því leiti að í henni gætir sjávarfalla margar mílur inni í landi.

Hér er mynd frá námskeiðinu:

Það var óttalega næs að sitja í kvöldsólinni og hlusta á fyrirlesturinn og bara slappa af. Nú er bara málið að fá sér almanak og fara að fylgjast með flóði og fjöru!

Haldið þið ekki bara að vísindamenn séu búnir að komast að því að lausnin við umferðarteppum í stórborgum sé að fólk aki eins og fantar. Þannig gætum við kannski sparað allar þessar milljónir sem fara í mislæg gatnamót og færslu umferðaræða hægri og vinstri. Bara að kenna fólki að keyra nógu glannalega. Það virkar að minnsta kosti í Bogotá.

Þá er enn ein helgin senn á enda. Stórfín að vanda. Við vorum ofurlítið slöpp í gær eftir skemmtilegt bjórkvöld og fórum seinni partinn með teppi út í Riverside Park og lágum og slöppuðum af og lásum. Ég æfði mig líka pínulítið á línuskautum, æfði T-stoppið aðeins í smá brekku, og fór nokkrar ferðir eftir endilöngum garðinum.

Svo kíkti Siggi í mat til okkar í gærkvöld, í Ýsu-Elegant a' la Rúnar Marvinsson og sjérrífrómas, ásamt tilheyrandi guðaveigum. Það var ferlega fínt að sitja bara fram eftir og spjalla og hafa það gott.

Í dag fór ég svo aftur niður í DTBH og hjálpaði fólki út í kayaka og kynntist fullt af nýju fólki og naut veðurblíðunnar, áður en ég hjólaði í vinnuna að gefa frumunum mínum að borða. Mörður fór hins vegar á pitsustað niður í bæ að horfa á England-Frakkland í sjónvarpinu.

Og nú vorum við að enda við að kynngja síðustu munnbitunum af afgangs ýsu og frómas, Mörður er að horfa á körfubolta og ég, eins og oft áður, er að reyna að mennta mig aðeins um virkni húðarinnar.

ps. Ég er aftur komin með alveg klikkaða sjóriðu...

Ég mætti klukkan hálfsex í gær niður í DTBH. Þar voru fyrir konur af öllum stærðum og gerðum að velja sér kajaka fyrir ferðina. Ég hafði fataskipti í hvelli, dreif mig í sundbol og svona, og kynnti mig fyrir Sandy, leiðangursstjóranum.

Við hjálpuðum hvor annarri um borð í bátana og rérum aðeins fram og til baka á meðan við biðum eftir að allir yrðu tilbúnir. Svo fór smá stund í að rifja upp með okkur róðratökin og líkamsstöðuna. Í hvert skipti sem ég tek þátt í svona "forward stroke clinic" tek ég eftir nýjum atriðum til þess að bæta í róðratökunum hjá mér. Í þetta skiptið ákvað ég að einbeita mér sérstaklega að því að snúa bolnum án þess að höfuðið fylgdi með.

Og svo var haldið af stað norður eftir Hudson ánni. Það var að falla að, svo við fengum blússandi straum með okkur upp ána. Við stöðvuðum á tuttugu mínútna fresti og athuguðum hvernig fólki liði. Nancy, sem var fararstjóri og leiðbeinandi sagði okkur frá sögu margra þeirra bygginga sem við rérum hjá og útskýrði fyrir okkur hvernig við ættum að bera okkur að við róður á fljóti eins og Hudson. Við þurftum til dæmis að stöðva einu sinni til þess að hleypa leigubát (Water Taxi) út úr höfn.

Veðrið var alveg yndislegt, sólin lágt á lofti og gyllti veggi Crysler og Empire State bygginganna. Það var rétt um 20 stiga hiti á selsíuskvarða og vatnið var volgt, þannig að þótt mörgum væri pínu kalt, leið mér alveg passlega.

Við rérum sem leið lá upp að tuttugasta og sjötta stræti, en þar er lítil bryggja sem leiðangursstjórar vildu sýna okkur, en að henni hver sem er leggja og fara í land. (e. public launch site). Þar er hópur kajakáhugamanna líka búinn að búa til eins konar kajakpólóhreiður, en þau eru búin að setja upp mörk til þess að nota þegar þau spila kajakpóló.

Ferðin til baka var aðeins erfiðari, að minnsta kosti til að byrja með, á meðan sjávarföllin voru að breytast, en svo fór að falla út og við vorum með strauminn með okkur aftur. Heimferðin var líka skemmtilegasti hluti ferðarinnar, sólin var að setjast yfir New Jersey og hún speglaðist appelsínugul á vatnsfletinum og á skýjakljúfunum niðri í bæ. Ég náði líka að fylgjast vel með róðratökum reynslumeira fólksins á leiðinni upp ána, þannig að ég gat nýtt mér það á bakaleiðinni og náði upp smá hraða (Ég legg áherslu á "smá" í þessu samhengi).

Eftir tveggja tíma kajakferð komum við svo þreytt og sæl í land, bárum inn kayakana og skoluðum af okkur sjávarseltuna og fórum í þurrt. Ég gekk með Lisu út á lestarstöð, og tók lestina aðeins áleiðis en gekk svo í hlýjunni og sumrinu í gegnum Greenwich Village, þar sem leið lá austur í bæ á barkvöld Íslendinga, þar sem var ansi glatt á hjalla.

Á meðan ég sit hér og rifja upp atburði gærdagsins tek ég eftir tvennu. Ég er bara með harðsperrur í bakinu, ekki höndunum, sem er gott, því að það þýðir að ég hafi verið að gera eitthvað rétt, og svo að ég er enn með alveg blússandi sjóriðu.

Vá, mín var ekkert smá dugleg og fór á fætur klukkan hálfátta í dag. Það er líka góð ástæða að baki. Ég þarf að vera komin niður að Downtown Boathouse klukkan hálfsex, þannig að ég þarf að vera búin að vinna helst klukkan hálffimm. Þannig að í dag var annað hvort að duga eða drepast, mæta snemma eða að missa af kajakferð á Hudson ánni.

Svo er stefnt á barkvöld Íslendinga á Telephone Bar, eftir buslið. Vonandi að maður verði ekki eins og hundur dreginn af sundi, því ég kemst ekki heim á milli....

Í dag er góður dagur í vísindunum, allavegana mínum vísindum. Það er svo ótrúlegt með líffræðina, hvað hún er svakalega óútreiknanleg. Ég byrjaði á verkefninu mínu og bjóst við að annað hvort myndi X, Y eða Z gerast, eða kannski bara ekki neitt og að ég myndi þurfa að byrja upp á nýtt. Og haldið þið þá ekki að það hafi bara verið Æ sem gerðist. Algerlega óvænt.

Það er ekkert sem jafnast á við að fá óvænta niðurstöðu og finna hjartað taka kipp og blóðið streyma á milljón mílum á klukkustund, finna heilann næstumþví umpólast af undrun. Það er búið að vera svolítið af því þessa dagana. Spennó, spennó, spennó!

Nú sit ég ein og yfirgefin í tölvustofu líffræðideildar Kólumbíuháskóla og bíð. Ég hangsa hérna við tölvuna á meðan prentarinn spýtir út úr sér svosem eins og fimmtíu síðum í lit.

Málið er nebblega að ég er búin að taka svo mikið af smásjármyndum undanfarið og langar að hafa nokkur eintök í bókinni sem ég skrifa niðurstöðurnar mínar í (eh.. hvað kallast lab-notebook á íslensku?). Þannig að ég er búin svona jafnt og þétt að setja allar niðurstöður upp í Power Point, en loksins núna kom ég mér út í líffræðideild að prenta herlegheitin út í leiser litaprentaranum hérna (sem er á stærð við jarðýtu og hefur líka álíka hátt og ein slík).

Ég ætlaði náttúrulega að vera löngu, löngu, löngu farin að sofa. Alla vegana lofaði ég sjálfri mér að fara snemma að sofa þegar ég dróst á fætur upp úr klukkan átta í morgun.

Ég velti því oft fyrir mér hvernig ég fór að því að vakna klukkan sjö og oft jafnvel fyrr, þegar ég átti enn heima á landi kenndu við ís og klaka. Það er eins og það gildi önnur náttúrulögmál hér í Ameríku, og vinnufélagarnir bara hreinlega trúa mér ekki þegar ég segi þeim að ég hafi iðullega verið mætt um áttaleitið í vinnuna í heimalandinu.

Kann einhver góð ráð til að vakna á morgnana, sérstaklega svona fyrir konu sem má alveg ráða því hvenær hún mætir í vinnu og tekst alltaf að sannfæra sjálfa sig um að það verði ekki mikið að gera í rannsóknunum þann daginn, þegar til stendur að rísa úr rekkju?

Jæja, ætli maður fari þá nokkuð meira í föt í sumar. Ehhh.. eða svona næstumþví. Ég held alla vegana að það verði takmörkuð notkun á sokkum og skóm næstu mánuði á þessum bæ.

Tölvan mín var að tilkynna mér að það verði um þrjátíuogfimmstiga hiti á selsíuskvarða í dag og á morgun. Aftur hugsa ég til þess hvað það er lítil tilviluna að loftkælingin var upp fundin í þessarri borg. Ég hugsa að ég njóti góða veðursins á hlaupum og kannski á kajak, vonandi, ef að vinnudagurinn verður ekki of langur í dag....

**Merriam Websters orðabókin hefur m.a. þetta að segja um orðið scorching:
Etymology: Middle English; akin to Middle English scorcnen, probably of Scandinavian origin; akin to Old Norse skorpna to shrivel up

Æjæjajæjahjæ! Svona fer fyrir konum sem komast varla framúr á morgnana. Ég var að borða kvöldmat hérna við skrifborðið mitt í vinnunni, svona rétt á meðan ég próba vesturblettunina mína með annars stigs mótefninu (úff þetta hljómar furðulega svona á Íslensku.)

Dagurinn er nú samt búinn að vera með eindæmum pródúktífur, sérstaklega með tilliti til þess að ég mætti ekki fyrr en uppundir hádegi. Ég fíla pródúktífa daga. Jamm.

Ahh.. þetta er nú aldeilis búin að vera hin fínasta helgi. Ég tók þvílíkt afslappelsi í gær, svaf til hálftíu og las tvær greinar á milli þess sem ég slæptist frameftir degi. Ég fór í smá göngutúr og svona, en hékk eiginlega bara heima og boraði í nefið. Mörður var hins vegar hraustari og fór í vinnuna um sjöleitið og var ekki kominn heim fyrr en eftir miðnætti.

Ég fór líka í partý til Emily og Adelene. Það var stórfínt eins og venjulega og ég hitti mikið af nýju fólki og gömlum vinum.. Þær stelpurnar eru alveg meistarar í að halda veislur og partý.

Í dag vöknuðum við heldur seint, en drifum okkur niður í Downtown Boathouse, þar sem við ætluðum að hjálpa fólki út í kajaka í dag. Það var hins vegar svo svakalega kalt, varla hundi út sigandi (bara fimmtán stiga hiti á selsíus kvarða, og svo rigndi af og til, það er náttúrulega alveg hræðilegt) þannig að það voru frekar fáir sem mættu til þess að taka smá kajaksprett.

Við erum svo mikil hörkutól og ýmsu vön, þannig að við treystum okkur alveg út á kajak í þessu *hundfúla* veðri og skemmtum okkur konunglega við að æfa ýmis áratök úti á ánni í dágóða stund.

Ég verð nú bara að segja það að þessir blessuðu Njúf Jorkerar eru hinar mestu skræfur og druslur að vera svona hræddir við blíðskaparveður. Ég lýsti því yfir við nýsjálending sem þarna var við stjórn, að mér þætti borgarbúar missa af miklu að vilja ekki kajaka nema í steikjandi hita. Hann glotti nú bara við og benti mér á það að ég væri með allt annan veðurkvarða en aðrir borgarbúar og spurði mig svo hvort að þetta þætti ekki bara góður sumardagur á Íslandi. Ég sá mig neydda til að viðurkenna það.

Eitt af því skemmtilega við Downtown Boathouse, er líka að maður hittir svo mikið af flólki frá öllum stigum samfélagsins þar. (Og náttúrulega allstaðar að úr heiminum, en það er bara New York). Maður fær bara svo allt annan fílíng fyrir borginni og svona.

Ég hjólaði svo sem leið lá frá bryggju 26 í vinnuna og vann í nokkra tíma og hjólaði svo heim. Ég bætti því aðgerðarleysi gærdagsins algerlega upp, þar sem ég hjólaði um 24 kílómetra auk þess að róa kajak. Og þar að auki sit ég hér (með þokkalega sjóriðu) og bíð eftir kvöldmatnum og blogga, en það gerist nú ekki oft þessa dagana.

Jæja, kominn tími til að drífa sig í vinnuna. Stundum er bara of gott að vera stúdent og að enginn skipti sér af því hvenær maður mæti. Þá er oft freistandi (eins og í dag) að hangsa smá heima og vorkenna sér yfir harðsperrum, lesa öll íslensku bloggin og spjalla við eiginmanninn og, og.... Bleh.. og í staðinn fæ ég að vera lengur í vinnunni og að mæta um helgina. Þetta er ekki hægt sko!

Það er stefnt á þrususkemmtilega helgi. Vinna smá báða dagana sennilega, og fara svo á smá kajak, sangríapartý hjá Adel og Em, út að hlaupa og bara njóta lífsins svona yfirleitt!

Oh.. ég er að hlusta á Dabba kóng og eins og venjulega fæ ég klígju. Hrokinn svoleiðis lekur af honum og hann talar svo niður til viðmælenda sinna að það er fáránlegt. Og af hverju í ósköpunum er hann alltaf einn í svona viðtölum. Er það satt að hann neiti að rökræða opinberlega við andstæðinga sína? Þetta er eitt stórt yfirdrull á allt og alla, eins og hann talar maðurinn. Pereat Davíð Oddsson.

Oh.. það er svo gaman að fylgjast með umræðunni um forsetann og undirskriftarneitunina svona úr fjarska. Við Þyrí og Einar Mar ræddum einmitt málið af miklum ákafa og spekúleruðum þegar ég fór í heimsókn til þeirra fyrir um tveimur vikum síðan. Þyrí kom með góðar lögfræðipælingar inn í dæmið og Einar Mar sá um stjórnmálafræðihliðina.

Og svo vann ég veðmál, en á mig var skorað að veðja um það hvort að Óli myndi kvitta eða ekki. Verst að ég man ekki hvað ég græddi, var það kannski bjór?

Það er bara tími kominn til að láta reyna á þetta ákvæði númer tuttuguogsex í stjórnarskránni. Ákveða hvort að við viljum hafa það inni. Og náttúrulega semja kannski reglu eða tvær um það hvernig á að framkvæma þennan lið hennar.

Mér finnst líka ansi spaugilegt þegar ríkisstrórnarfólk kemur fram fyrir skjöldu og lýsi því að það ríki sundrung í samfélaginu og að forsetinn eigi að vera sameiningartákn þjóðarinnar. Nú er það eitt hiðvitlausasta sem stjórnvöld geta gert og reyndar hið besta ráð til að valda einmitt sundrung og óreiðu; að lýsa því yfir að óreiða og sundrung séu við völd.

Þar að auki var ríkisstjórnin ansi dugleg við að valda sundrungu í þjóðfélaginu áður en að Ólafur blandaði sér í málið. Fólk er líka komið með svo upp í kok af valdhroka stjórnarmanna, að ég heyrði meira að segja harðasta Sjálfstæðisfólk lýsa því yfir að það væri kominn tími til að skipta aðeins út þar á bæ.

Og þetta sýnir barasta líka að það getur verið alveg hreint ágætt að hafa pólitískan forseta við völd. Ekki einhverja Viggu sem bara talar um skógrækt og fer í teboð hjá Þórhildi vinkonu sinni, heldur einhver með aðeins meiri kjark, sem þorir að láta að sér kveða.

Mér finnst þetta barasta allt hið besta mál, gott fyrir þjóðarsálina og lýðræðistilfinninguna. Gott fyrir okkur að ræða þessi mál. Ákveða hvort forsetinn eigi að hafa þessi völd, og ef ekki, hvort að við eigum yfirleitt að vera að hafa einhvern forseta yfir höfuð. Það er eins og það hafi verið mikil pólitísk vakning á Íslandi undanfarin misseri, þannig að þetta kemur á besta tíma.

Nú verður spennandi að sjá hvað gerist....

Æhjjj.. það er svo góð tilfinning eitthvað að það sé heilt sumar framundan með sínum ævintýrum og uppákomum. Það er líka alveg hreint óstjórnlega gaman að vera búin með alla kúrsa. Kennslunni lauk í fyrra og því eru rannsóknir og aftur rannsóknir og ekkert annað á döfinni hjá mér í skólanum næstu árin. Ég er strax farin að finna fyrir því hvað það er gott að þurfa ekki að skila inn verkefnum í hverri viku og því var helgin mjög ljúf. Það skipuleggst líka öll vinna á labbinu mikið betur þar sem nú get ég byrjað á stóru tilraununum á mánudögum í stað miðvikudaga.

Og svo eru göngur framundan og kajaksport og reiðhjólatúrar og línuskautaskemmtilegheit, útilegur ogégveiekkihvaðoghvað....