Djísús kræst maður hvað ég er þreytt. Það er líka eins og staðalástand mitt þessa dagana sé sjóriða. Það var gaman í morgun, já, alveg stórfínt, en það voru greinilega mistök að leggja sig eftir heimkomu.

Mér brá vart blundur á brá í nótt, ég var svo stressuð yfir því að sofa yfir mig. Klukkan á slaginu fjögur, hentist ég fram úr rúmin og lagaði mér kaffi, fór í einhverja fataleppa, fann höfuðljósið mitt, setti á mig sólarvörn (það var sannarlega furðuleg tilfinning að gera það á meðan það var enn dimmt úti), borðaði kornflex og endasentist út til að hitta Adelene. Við tókum leigubíl niður að bátahöfn, þar sem við fundum bátana okkar og drifum þá niður að bryggju. Við fórum og hittum restina af kayakfólkinu og fengum fyrirmæli og hlustuðum á hvernig skipulagið átti að vera. Við vorum of fá til þess að hægt væri að halda fyrra plani um að við myndum bara vera kyrr í bátunum okkar og gætum bara horft á sundfólkið synda framhjá á meðan við fylgdumst með að allir væru innan marka sundbrautarinnar. Þannig að það var ljóst að við þyrftum eitthvað að róa fram og til baka.

Klukkan háfsex vorum við komin í bátana, sólin var að rísa og áin var spegilslétt og kyrrlát, með örlitlum straumi í suðurátt. Við héldum sem leið lá norður eftir sundbrautinni, í átt að ráslínu og staðsettum okkur með jöfnu millibili eftir henni. Það var notalegt að bíða í kajaknum og njóta morgunsvalans, róa hægt á móti straumi til þess að halda sér í stað og virða fyrir sér morgungyllta New Jersey, sem enn lá sofandi handan árinnar.

Þegar keppnin var ræst varð sko aldeilis handagangur í öskjunni. Keppendur hentust út í ánna og syntu sem mest þeir máttu þessa eins og hálfskílómetraleið. Það var gaman að sjá skvetturnar og hamaganginn í þeim langar leiðir. Það var alltaf einn og einn keppandi sem virtist ekki getað synt beint, og við beindum þeim á rétta braut. Ég var frekar langt frá marklínunni, þannig að ég þurfti ekki að draga neinn, en nokkrir gáfust upp og það fólk var dregið á kajak að strandgæslubáti sem hífði þau uppúr ánni.

Eftir um eins og háfls tíma törn fór síðasta sundfólkið af 1500 manns í almennum flokki af stað og við fylgdum eftir þeim niður eftir ánni og rérum svo til baka til þess að bíða eftir því að atvinnu-íþróttakonurnar yrðu ræstar. Þær vonu nú ekki eins margar og það þurfti lítið fyrir þeim að fara þar sem þær þeystust áfram í ánni á ótrúlegum hraða.

Eftir að konurnar komu í mark fengum við kærkomna hvíld, en fyrst var það að róa upp að ráslínunni, sem reyndist ekki auðvelt, því að straumurinn var í hámarki og var um 4 mílur á klukkustund á móti okkur. Það hófst þó og þar beið okkar fólk með morgunkaffi, kleinuhringi, möffins og banana og við gátum landað til þess að komast á klósettið.

Upp úr níu fórum við svo aftur í bátana og biðum við ráslínu eftir að atvinnuíþróttamennirnir yrðu ræstir. Það var pínu skondið að fylgjast með þeim, þar sem þeir gengu niður að vatninu með aðstoðarmönnum sínum, hópur af hávöxnum ljóshærðum karlmönnum, og smeygðu sér í blautbúningana sína, á meðan heill floti af myndatökufólki ljósmyndaði og filmaði þá í bak og fyrir. Þeir skutluðu sér svo út í ánna og hituðu upp með því að synda kyrrstæðir á móti straumnum.

Ég hef aldrei séð annan eins sundhraða og á þessum mönnum. Við þurftum að róa á fullu til þess að halda í við þá og sá fyrsti kom í mark á rúmum tólf mínútum. Ég er ansi hrædd um að ég ætti efitt með að þessa vegalengd (sundbrautin var reyndar staðsett meðfram hlaupahringnum mínum), hvað þá synda hana.

Það var ljúft að vera leyst undan skyldum í morgun og róa niður að sjötugasta og öðru stræti til þess að skila bátnum. Ég hékk þar svo í smá stund og spjallaði og rölti svo heim á leið og lét fötin og skóna þorna utan á mér í morgunblíðunni.