Nú er frábær helgi að baki og framundan erilsöm vinnuvika. Við Mörður vorum ekkert smá dugleg á laugardaginn og þrifum íbúðina hátt og lágt, þannig að nú væri hægt að nota hana í Ajaxauglýsingu. Ég ætti kannski ekkert að vera að monta mig, því það var orðið ansi, ansi langt síðan við þrifum síðast.

Nú bar líka svo við að í fyrsta skipti síðan við fluttum inn að við þurftum ekki að skúra á fjórum fótum, því að ég mundi loksins eftir því að kaupa skúringaskrúbb þegar ég var heima á Íslandi. Ég sætti mig við að tala um tommur og Farenheitgráður, pund og mílur, og svei mér þá ef að ég er ekki líka bara farin að venjast únsum og gallonum. En ég mun aldrei nokkurn tíman sætta mig við að skúra híbýli mín með hárkollukústi. Þess vegna höfum við hingað til kosið að krjúpa með skúringartusku við gólfþvott.

Í gærmorgun vorum við svo árrisul og drifum okkur lengst niður í bæ og fengum okkur brunch á dæner á West Broadway og héldum svo sem leið lá inn í Bátahúsið. Þar stóð mikið til, en það þurfti að flytja kajaka yfir ána til Hoboeken og leyfa fólki sem býr í New Jersey að prófa bátana yfir daginn. Við vorum ellefu sem kajökuðum yfir ána, við Mörður í tveggjamannakajak. Það er pínu ævintýri að róa þvert yfir ána, því það er mikil traffík á henni og mikið aksjón í gangi. Það er líka svakalega gaman að sörfa á kajökunum í öldunum sem myndast í kjöldraginu á hraðbátum sem fara framhjá.

Við vörðum svo deginum í Hoboeken, kynntumst nýju fólki og kynntum kajaksportið fyrir gestum og gangandi. Þetta er alveg ótrúlega gefandi iðja. Fólkljómar upp þegar við segjum því að það geti kajakað ókeypis í höfninni, það þurfi bara að kunna að synda, og svo þegar fólk kemur á land aftur, ljómar það alveg hreint af ánægju. Svo er svo mikið af mismunandi fólki sem kemur til að vera sjálfboðaliðar og allir svo glaðir og ánægðir.

Um fimmleytið rérum við svo aftur yfir til Manhattan og komum við á barnum og fengum okkur nokkra kalda með krökkum sem við kynntumst um daginn.

Stórfín helgi sumsé!