Ég mætti klukkan hálfsex í gær niður í DTBH. Þar voru fyrir konur af öllum stærðum og gerðum að velja sér kajaka fyrir ferðina. Ég hafði fataskipti í hvelli, dreif mig í sundbol og svona, og kynnti mig fyrir Sandy, leiðangursstjóranum.

Við hjálpuðum hvor annarri um borð í bátana og rérum aðeins fram og til baka á meðan við biðum eftir að allir yrðu tilbúnir. Svo fór smá stund í að rifja upp með okkur róðratökin og líkamsstöðuna. Í hvert skipti sem ég tek þátt í svona "forward stroke clinic" tek ég eftir nýjum atriðum til þess að bæta í róðratökunum hjá mér. Í þetta skiptið ákvað ég að einbeita mér sérstaklega að því að snúa bolnum án þess að höfuðið fylgdi með.

Og svo var haldið af stað norður eftir Hudson ánni. Það var að falla að, svo við fengum blússandi straum með okkur upp ána. Við stöðvuðum á tuttugu mínútna fresti og athuguðum hvernig fólki liði. Nancy, sem var fararstjóri og leiðbeinandi sagði okkur frá sögu margra þeirra bygginga sem við rérum hjá og útskýrði fyrir okkur hvernig við ættum að bera okkur að við róður á fljóti eins og Hudson. Við þurftum til dæmis að stöðva einu sinni til þess að hleypa leigubát (Water Taxi) út úr höfn.

Veðrið var alveg yndislegt, sólin lágt á lofti og gyllti veggi Crysler og Empire State bygginganna. Það var rétt um 20 stiga hiti á selsíuskvarða og vatnið var volgt, þannig að þótt mörgum væri pínu kalt, leið mér alveg passlega.

Við rérum sem leið lá upp að tuttugasta og sjötta stræti, en þar er lítil bryggja sem leiðangursstjórar vildu sýna okkur, en að henni hver sem er leggja og fara í land. (e. public launch site). Þar er hópur kajakáhugamanna líka búinn að búa til eins konar kajakpólóhreiður, en þau eru búin að setja upp mörk til þess að nota þegar þau spila kajakpóló.

Ferðin til baka var aðeins erfiðari, að minnsta kosti til að byrja með, á meðan sjávarföllin voru að breytast, en svo fór að falla út og við vorum með strauminn með okkur aftur. Heimferðin var líka skemmtilegasti hluti ferðarinnar, sólin var að setjast yfir New Jersey og hún speglaðist appelsínugul á vatnsfletinum og á skýjakljúfunum niðri í bæ. Ég náði líka að fylgjast vel með róðratökum reynslumeira fólksins á leiðinni upp ána, þannig að ég gat nýtt mér það á bakaleiðinni og náði upp smá hraða (Ég legg áherslu á "smá" í þessu samhengi).

Eftir tveggja tíma kajakferð komum við svo þreytt og sæl í land, bárum inn kayakana og skoluðum af okkur sjávarseltuna og fórum í þurrt. Ég gekk með Lisu út á lestarstöð, og tók lestina aðeins áleiðis en gekk svo í hlýjunni og sumrinu í gegnum Greenwich Village, þar sem leið lá austur í bæ á barkvöld Íslendinga, þar sem var ansi glatt á hjalla.

Á meðan ég sit hér og rifja upp atburði gærdagsins tek ég eftir tvennu. Ég er bara með harðsperrur í bakinu, ekki höndunum, sem er gott, því að það þýðir að ég hafi verið að gera eitthvað rétt, og svo að ég er enn með alveg blússandi sjóriðu.