Ætli að sé ekki best að framkvæma smá helgarblogg. Í dag er Memorial Day og miklar skrúðgöngur og húllumhæ í borginni. Ég skil reyndar ekki alveg hverjir mæta í þessar skrúðgöngur, því það er svona verslunarmannahelgarstemning á Manhattan. Það er bara eins og borgin hafi tæmst, þegar íbúar hennar lögðu af stað, allir sem einn í helgarferðalag út úr bænum á föstudaginn. Svo fluttu undergrad nemarnir út fyrir tveimur vikum, þannig að kampus-hverfið var rólegt fyrir, en er næstum eins og draugabær núna.

Samt var nú alveg slæðingur af fólki eftir í borginni, alla veganna niðri í Riverside Park, en við Mörður fórum þangað í gær. Nánar tiltekið niður að bryggjunni við 72. Stræti, en þar hjálpuðum við fólki um borð í kajaka í tvo tíma seinni partinn og fórum svo og fengum okkur öllara með öðrum sjálfboðaliðum eftir að búið var að ganga frá kajökunum inn í skúr. Það var hressandi að fá smá sjávarseltu á tærnar og rassinn og kynnast nýju fólki í leiðinni.

Kajakdæmið er á vegum Downtown Boathouse. Nokkuð sniðugt apparat það og ég stefni á að verja slatta af tíma þar í sumar.

Garðálfurinn er bara með alveg frábæran tónlistarsmekk!

Ég er að elda ofnbakaða ýsu a' la Jóhanna Sveinsdóttir. Þetta er fyrsta máltíðin sem ég elda í um það bil tvo mánuði, kominn tími til! Við hjónin vorum heldur framlág í morgun og sváfum framyfir hádegi, enda fórum við í dúndur kveðjupartý til Binnu í gærkvöld. Við misstum nú samt ekki alveg af góða veðrinu, heldur fórum í göngutúr í Riverside Park, en það var of hvasst til að fara á sjókajak.

Nú er Mörður myndalegi að brjóta saman þvott á meðan hann bíður eftir matnum, en þegar við erum búin að borða er stefnt í bíó á myndina Coffee and Cigarettes.

Ég er svona að öll að koma til eftir spanið á Íslandi í síðustu viku. Það var alveg frábært að koma heim, en kannski því miður voru of margir praktískir hlutir sem ég þurfti að vesenast í, þannig að ég náði ekki að hitt alla sem mig langaði. Ég svaf heldur ekkert svakalega mikið, ekki getur maður verið að eyða fríinu sínu í svefn, þannig að ég er búin að sofa 10-12 tíma á hverri nóttu þessa vikuna. Alger lúxus =)

Það var alveg frábært að komast tvisvar í göngu heima og svo náttúrulega var stúdentaríjúníjón svo eitthvað sé nefnt. Fimm gráður og rigning mestallan tíman en svo rættist úr veðrinu á sunnudaginn. Fínt að taka svona púlsinn á Fróni og hitta sína nánustu.

Hér er svo búið að vera alveg yndislegt veður, í gær var það akkúrat passlegt fyrir lítinn Íslending, tuttugu og þrjár gráður og sól og blíða. Í dag er rigning, en spáin fyrir helgina er sko heiðskírt og rúmlega 70 gráður sem kenndar eru við Farenheit. Það munu vera um tuttugu til tuttugu og fimm Selsíusgráður.

Ég ætla lítið að vinna og njóta lífsins þeim mun meira með honum Merði, sem var að klára prófin og er frelsinu feginn.

Hver man ekki eftir Beba bandinu? Þeir eru nú ansi þokkafullir í kirtlunum, strákarnir ha!

Já, þá virðist það loksins orðið ljóst að pródjektið mitt blívur. Það rokkar feitt, þokkalega! Ég dró prófessorinn minn á fund með tveimur öðrum prófessorum í gær og hún trúði því loksins að það sem ég segði væri satt og rétt og var alveg í skýjunum yfir verkefninu mínu. Loksins. Og ég var líka mjög ánægð að vita að húð og hárprófessorarnir Angela Christiano og Andrei Panteleyev voru alveg sammála mér og komust að sömu niðurstöðum og ég við að skoða gögnin mín.

Og nú er ég kominn með lista jafnlangan sögunni endalausu, yfir tilraunir til þess að gera næstu tvo til þrjá mánuðina.

En fyrst ætla ég heim í nokkra daga. Mýsnar geta bara beðið á meðan.

Nú væri sko gott ef það mætti fílíböstera á Alþingi. Fyrst þótti mér það fáránlegur siður, en nú þætti mér sko gott að sjá einhvern góðan stjórnarandstæðing taka gott fjölmiðlafrumvarpsfilíböst. Össur kæmi vel út í því held ég....

Í dag komst ég að því að ég get ekki bara hætt að vera þreytt með því að ákveða að hætta að vera þreytt. Ég fór á fætur um átta, kyssti Mörð bless og.... fór svo aftur upp í rúm, bara svona aaaðeins til þess að lesa smá.. eh. Og svaf í tvo tíma í viðbót. Ég fór í vinnuna og þóttist vera bissí í fjóra tíma, en gerði lítið annað en að blogga og prenta út greinar til að lesa. Svo fór ég á alþjóðaskrifstofuna til þess að græja heimför og svo beint heim... að sofa! Þvílíkt og annað eins hefur nú ekki komið fyrir lengi, en það er kannski heldur ekkert skrítið, ég hef ekkert náð að slappa af svo lengi. Það var líka ferlega notalegt að liggja uppi í rúmi um miðjan dag og rumska við þrumurnar dynja úti og heyra regnið svo skella á jörðinni. Það var ansi heitt og rakt í dag, 32°C og 74% raki, úff.

Og núna er ég búin að borða upphitaða kjúklinganúðlusúpu af Ollie's frá því í gær, horfa á Law and Order og sjæna íbúðina til.

Ég hugsa að ég verði að gera það að markmiði mínu næstu misserin að ná að stunda rannsóknarstörf en jafnframt halda smá ballans í lífinu. Ég á það svo til bara að sökkva mér á kaf, taka enga pásu og bara keyra hlutina áfram. Það náttúrulega gengur ekki til lengdar. Fólk spyr mig oft hvort það sé ekki erfitt að vinna fyrir svona kröfuharðan prófessor. Mitt svar við því er nú oftast það að ég þurfi engann prófessor til þess að keyra mig áfram, þetta var líka svona á gamla labbinu mínu, þar sem ég hefði bara getað mætt og unnið eins og mér hentaði án þess að nokkur tæki eftir. Ég vann eiginlega bara meira þar ef eitthvað var. Ætli þetta kallist ekki bara að vera vinnusjúklingur? En þetta er bara svo vanabindandi. Og gaman. Að vera sjálfs sín herra og að allur afrakstur erfiðisins sé manns eigin og hlutirnir að mestu gerðir á mínum eigin forsendum. Það er svo ótrúlega gaman að fá nýjar niðurstöður, að komast að einhverri vitneskju sem enginn vissi áður. Að vera fyrsta manneskjan til þess að vita eitthvað. Þá er svo stutt í að ég verði gráðug og vilji meira og meira og meira... Þangað til að blaðran springur og ég sef í heilan dag.

Og það veit sá sem allt veit, að það er ekkert hollt og ekkert gott heldur.

Jæja, ætli það sé ekki kominn tími á smá normalblogg aftur. Hætta setja pásu á naflaskoðun og hætta að kvarta yfir því hvað ég sé bissí. Málið er nefnilega að það eru allir bissí. Það er stress hjá öllum. Ekki bara fólki eins og mér sem vælir yfir því.

Helgin var annars bara alveg hreint frábær. Pabbi og Björg mættu á svæðið á föstudagskvöldið og við drifum þau út að borða og svona og sýndum þeim Kólumbíukampusinn. Svo á laugardaginn var farið í ferð niður í batterípark og svo í sússí á hinum stórgóða veitingastað Aki. Vá maður, ég hef sjaldan smakkað jafngott sússí. Á sunnudaginn var það svo Litla Ítalía og Kínabær, Union Square og Grískur matur á Symposium.

Í gær eftir að Pabbi og Björg fóru, dreif ég mig í fyrstu línuskautaferð sumarsins í góða veðrinu. Ég fór reyndar ekki langt, æfði mig bara svona að mestu á jafnsléttu í Riverside Park, þar sem ég rifjaði upp æfingar síðasta sumar, fór afturábak og áfram og fram og til baka, skautaði í hringi og lyfti upp fótunum og æfði svo T-stoppið aftur og aftur. Bara svona til að fá fílínginn. Nú verður sko sumarið tekið með trukki!

Annars er búið að vera svo frábært veður hér í nokkrar vikur að það er engu lagi líkt. Það mætti halda að það væri miður júní en ekki maí. Í dag er samt svakalega rakt og í gær sofnuðum við út frá þrumuveðri. Það verða viðbrigði að lenda í íslensku maíveðri á laugardaginn eftir sól og sumar í heilan mánuð. En ætli birtan bæti nú ekki upp fyrir það!

Annað varðandi þetta blessaða doktorsnám....

Ég var að útskýra fyrir góðri vinkonu um daginn, hvernig það væri að vera doktorsnemi: Námið er svo krefjandi að það tekur á öllum manns persónueiginleikum. Bæði sterku hliðunum sem fá að njóta sín, en það tekur líka á öllum veikleikum manns. Þeir dúkka allir upp á yfirborðið og það getur oft verið mikil áskorun að sigrast á þeim. Þess vegna finnst mér námið líka hjálpa mér persónulega, að sigrast á veikleikum og maður styrkist smám saman og sjálfstraustið eykst.

Vinkona mín svaraði mér á svolítið merkilegan hátt. Hún sagði að þetta hljómaði eins og að doktorsnámið væri alveg eins og "long term relationship" af því að það neyddi mann til þess að horfast í augu við sjálfan sig með öllum manns kostum og göllum, og þroska með sér sterku hliðarnar og vinna á veikleikunum.

Svei mér þá ef doktorsnám og hjónaband eru ekki bara ansi keimlík að þessu leyti.

Þetta er skrýtinn bissniss þetta doktorsnám. Svo allt öðruvísi heldur en BS námið. Maður tekur hérna nokkra misgóða kúrsa með slatta af lesefni og heldur fyrirlestra og svona, en þessir kúrsar eru eiginlega bara aukaatriði í stað þess að vera aðal málið eins og maður átti áður að venjast.

Eftir uppeldi í íslensku skólakerfi er minnsta mál í heimi að taka kúrsa, læra eitthvað dót utanaðbókar og hripa niður á blað, læra einhver lögmál til þess að leysa tilbúin dæmi og svo framvegis. En í doktorsnáminu er loksins kominn tími til að nota alla þessa vitneskju sem maður er búinn að afla sér.

Þannig að hérna virkar þetta þannig að maður talar við prófessor sem manni líst vel á og finnst gott að vinna hjá, spjallar um nokkur verkefni, velur eitt eða tvö og svo fer restin eftir manni sjálfum, hvað maður er duglegur, útsjónasamur, hugmyndaríkur og fljótur að læra. Fyrir ári síðan ákvað ég að vinna verkefni sem tengist virkni ákveðins gens í húð. Og síðan þá hefur ekki nokkur manneskja sagt mér hvað ég á að lesa eða hvað ég á að gera. Manni er bara hent út í djúpu laugina og annað hvort kennir maður sjálfum sér að synda í hvellli, eða drukknar.

Ég áttaði mig á því eftir labbfundinn á fimmtudaginn hvað ég er búin að gera mikið og læra mikið undanfarið ár. Og það fylgir því virkilega góð tilfinning að hafa fengið verkefni sem er að miklu leyti ótengt því sem aðrir eru að gera á labbinu, og að hafa startað því upp á eigin spýtur. Og ég fann það líka að ég hækkaði aðeins upp í goggunarröðinni hér á labbinu, þegar fólk sá vinnuna mína svona svart á hvítu.

Þetta nám er líka þannig að það er enginn fastur endapunktur, bara alltaf mikil rannsóknarvinna framundan "og svo sér maður bara til". Ekkert konkret eins og áður þegar maður var búinn með próf, búinn að taka visst margar einingar. Þess vegna verður maður að halda upp á smásigrana.

Þessi færsla var þannig uppáhald!

6. maí er greinilega erfiður dagur fyrir mig. Frekar fyndið að titill færslunnar þann dag í fyrra hafi verið "Búin áðí", miðað við efni færslunnar hér áðan... Á Íslandi ætla ég í nudd. En líka til tannlæknis og augnlæknis og heimilislæknis og kannski sjúkraþjálfara og ónæmislæknis og svo til löggunnar að fá ökuskírteini, sýslumanns að fá vegabréf og sendiráðs að fá vísa... úff... Eins gott að ég sé líka að fara að hitta vini og vandamenn til að endurnæra sálina aðeins. Svo er líka algert möst að fara í svosem eins og eina fjallgöngu og náttúrulega líka að ógleymdu stúdentsafmæli.

Ah.. búin með labbfundinn. Gekk bara vel og ég lærði heilan helling og við spjölluðum heilan helling um verkefnið mitt.

Mér líður þessa dagana eins og ég fái aldrei neina pásu. Mig vantar smá "me-time" eins og hún Ella Maja kallar það. Ef það er ekki brjálað að gera í vinnunni (sem það er stöðugt, þetta er búin að vera alveg svakaleg pressa, vinna fram á nótt hvað eftir annað), þá eru félagslegar skuldbindingar í gangi. Ég hef ekki einu sinni haft tíma til að æfa, en ég lofaði sjálfri mér að láta það ekki koma fyrir. Og það stefnir eiginlega ekki í neina afslöppun fyrr en ég kem aftur frá Íslandi, eftir þrjár vikur. Ég er að fara á mikilvægan fund í næstu viku varðandi verkefnið mitt og hef slatti mikið að undirbúa fyrir hann. Íslandsferð er sjaldan nokkur afslöppun, þó skemmilegar séu þær, maður kemur yfirleitt heim algerlega búinn á því. Þannnig að ég hlakka til að hitta pabba og Björgu um helgina og ég hlakka til að fara heim í maí, en einhvern veginn hlakka ég líka alveg svakalega til að sitja heima á náttfötunum laugardaginn 29. maí og bara gera ekki neitt. Alls ekkert.

Ég held ég sé þreyttari en ég hef nokkurn tíman verið um ævina.

Vó, þið afsakið bara, en lífið er of "intense" þessa dagana til þess að ég hafi tíma til að blogga nokkurn skapaðan hlut. Brjálað að gera. Tryllt að gera. Undanfarnir dagar eru búnir að vera skemmtilegir en þeir tóku á. Fór á 60 fyrirlestra frá hádegi miðvikudags til hádegis á sunnudaginn svo að eitthvað sé nefnt. Hitti fræga ónæmisfræðiprófessora og smakkaði konjak hjá Mark Davis. Fór beint í vinnuna af ráðstefnunni og vann til klukkan eitt í gærnótt, vann í allan dag, gersamlega á þönum. Og svo fór ég með Sigga á Damien Rice tónleika í kvöld. Þeir komu skemmtilega á óvart. Annar plús við að búa í þessarri borg. Hljómsveitir enda svo oft tónleika hér og taka extra trukk og læti. Rice og félagar spiluðu í tvo og hálfan tíma og hann var fyndinn og spontant strákurinn og ég er í skýjunum og algerlega búin á því.

Frekari bloggfærslum frestað þar til lífið verður aftur nógu rólegt til þess að vinna úr viðburðum hversdagsins. Hér verður því á bloggfall næstu daga...