Í dag komst ég að því að ég get ekki bara hætt að vera þreytt með því að ákveða að hætta að vera þreytt. Ég fór á fætur um átta, kyssti Mörð bless og.... fór svo aftur upp í rúm, bara svona aaaðeins til þess að lesa smá.. eh. Og svaf í tvo tíma í viðbót. Ég fór í vinnuna og þóttist vera bissí í fjóra tíma, en gerði lítið annað en að blogga og prenta út greinar til að lesa. Svo fór ég á alþjóðaskrifstofuna til þess að græja heimför og svo beint heim... að sofa! Þvílíkt og annað eins hefur nú ekki komið fyrir lengi, en það er kannski heldur ekkert skrítið, ég hef ekkert náð að slappa af svo lengi. Það var líka ferlega notalegt að liggja uppi í rúmi um miðjan dag og rumska við þrumurnar dynja úti og heyra regnið svo skella á jörðinni. Það var ansi heitt og rakt í dag, 32°C og 74% raki, úff.

Og núna er ég búin að borða upphitaða kjúklinganúðlusúpu af Ollie's frá því í gær, horfa á Law and Order og sjæna íbúðina til.

Ég hugsa að ég verði að gera það að markmiði mínu næstu misserin að ná að stunda rannsóknarstörf en jafnframt halda smá ballans í lífinu. Ég á það svo til bara að sökkva mér á kaf, taka enga pásu og bara keyra hlutina áfram. Það náttúrulega gengur ekki til lengdar. Fólk spyr mig oft hvort það sé ekki erfitt að vinna fyrir svona kröfuharðan prófessor. Mitt svar við því er nú oftast það að ég þurfi engann prófessor til þess að keyra mig áfram, þetta var líka svona á gamla labbinu mínu, þar sem ég hefði bara getað mætt og unnið eins og mér hentaði án þess að nokkur tæki eftir. Ég vann eiginlega bara meira þar ef eitthvað var. Ætli þetta kallist ekki bara að vera vinnusjúklingur? En þetta er bara svo vanabindandi. Og gaman. Að vera sjálfs sín herra og að allur afrakstur erfiðisins sé manns eigin og hlutirnir að mestu gerðir á mínum eigin forsendum. Það er svo ótrúlega gaman að fá nýjar niðurstöður, að komast að einhverri vitneskju sem enginn vissi áður. Að vera fyrsta manneskjan til þess að vita eitthvað. Þá er svo stutt í að ég verði gráðug og vilji meira og meira og meira... Þangað til að blaðran springur og ég sef í heilan dag.

Og það veit sá sem allt veit, að það er ekkert hollt og ekkert gott heldur.

Jæja, ætli það sé ekki kominn tími á smá normalblogg aftur. Hætta setja pásu á naflaskoðun og hætta að kvarta yfir því hvað ég sé bissí. Málið er nefnilega að það eru allir bissí. Það er stress hjá öllum. Ekki bara fólki eins og mér sem vælir yfir því.

Helgin var annars bara alveg hreint frábær. Pabbi og Björg mættu á svæðið á föstudagskvöldið og við drifum þau út að borða og svona og sýndum þeim Kólumbíukampusinn. Svo á laugardaginn var farið í ferð niður í batterípark og svo í sússí á hinum stórgóða veitingastað Aki. Vá maður, ég hef sjaldan smakkað jafngott sússí. Á sunnudaginn var það svo Litla Ítalía og Kínabær, Union Square og Grískur matur á Symposium.

Í gær eftir að Pabbi og Björg fóru, dreif ég mig í fyrstu línuskautaferð sumarsins í góða veðrinu. Ég fór reyndar ekki langt, æfði mig bara svona að mestu á jafnsléttu í Riverside Park, þar sem ég rifjaði upp æfingar síðasta sumar, fór afturábak og áfram og fram og til baka, skautaði í hringi og lyfti upp fótunum og æfði svo T-stoppið aftur og aftur. Bara svona til að fá fílínginn. Nú verður sko sumarið tekið með trukki!

Annars er búið að vera svo frábært veður hér í nokkrar vikur að það er engu lagi líkt. Það mætti halda að það væri miður júní en ekki maí. Í dag er samt svakalega rakt og í gær sofnuðum við út frá þrumuveðri. Það verða viðbrigði að lenda í íslensku maíveðri á laugardaginn eftir sól og sumar í heilan mánuð. En ætli birtan bæti nú ekki upp fyrir það!