Annað varðandi þetta blessaða doktorsnám....

Ég var að útskýra fyrir góðri vinkonu um daginn, hvernig það væri að vera doktorsnemi: Námið er svo krefjandi að það tekur á öllum manns persónueiginleikum. Bæði sterku hliðunum sem fá að njóta sín, en það tekur líka á öllum veikleikum manns. Þeir dúkka allir upp á yfirborðið og það getur oft verið mikil áskorun að sigrast á þeim. Þess vegna finnst mér námið líka hjálpa mér persónulega, að sigrast á veikleikum og maður styrkist smám saman og sjálfstraustið eykst.

Vinkona mín svaraði mér á svolítið merkilegan hátt. Hún sagði að þetta hljómaði eins og að doktorsnámið væri alveg eins og "long term relationship" af því að það neyddi mann til þess að horfast í augu við sjálfan sig með öllum manns kostum og göllum, og þroska með sér sterku hliðarnar og vinna á veikleikunum.

Svei mér þá ef doktorsnám og hjónaband eru ekki bara ansi keimlík að þessu leyti.

Þetta er skrýtinn bissniss þetta doktorsnám. Svo allt öðruvísi heldur en BS námið. Maður tekur hérna nokkra misgóða kúrsa með slatta af lesefni og heldur fyrirlestra og svona, en þessir kúrsar eru eiginlega bara aukaatriði í stað þess að vera aðal málið eins og maður átti áður að venjast.

Eftir uppeldi í íslensku skólakerfi er minnsta mál í heimi að taka kúrsa, læra eitthvað dót utanaðbókar og hripa niður á blað, læra einhver lögmál til þess að leysa tilbúin dæmi og svo framvegis. En í doktorsnáminu er loksins kominn tími til að nota alla þessa vitneskju sem maður er búinn að afla sér.

Þannig að hérna virkar þetta þannig að maður talar við prófessor sem manni líst vel á og finnst gott að vinna hjá, spjallar um nokkur verkefni, velur eitt eða tvö og svo fer restin eftir manni sjálfum, hvað maður er duglegur, útsjónasamur, hugmyndaríkur og fljótur að læra. Fyrir ári síðan ákvað ég að vinna verkefni sem tengist virkni ákveðins gens í húð. Og síðan þá hefur ekki nokkur manneskja sagt mér hvað ég á að lesa eða hvað ég á að gera. Manni er bara hent út í djúpu laugina og annað hvort kennir maður sjálfum sér að synda í hvellli, eða drukknar.

Ég áttaði mig á því eftir labbfundinn á fimmtudaginn hvað ég er búin að gera mikið og læra mikið undanfarið ár. Og það fylgir því virkilega góð tilfinning að hafa fengið verkefni sem er að miklu leyti ótengt því sem aðrir eru að gera á labbinu, og að hafa startað því upp á eigin spýtur. Og ég fann það líka að ég hækkaði aðeins upp í goggunarröðinni hér á labbinu, þegar fólk sá vinnuna mína svona svart á hvítu.

Þetta nám er líka þannig að það er enginn fastur endapunktur, bara alltaf mikil rannsóknarvinna framundan "og svo sér maður bara til". Ekkert konkret eins og áður þegar maður var búinn með próf, búinn að taka visst margar einingar. Þess vegna verður maður að halda upp á smásigrana.

Þessi færsla var þannig uppáhald!