Það er bara eitthvað frábært við rok og rigningu. Ég naut veðursins allavega í botn í dag í þau skipti sem ég slapp út úr húsi. Ég veit ekki hvað það er, sennilega minnir það mig bara á ástkæra, ylhýra þegar rigningardroparnir smella í andlitið á mér. Mér finnst það svo ótrúlega hressandi eitthvað. En ég verð líka að viðurkenna að svona veður endist venjulega ekki lengur en í tvo daga á þessum slóðum.

Ég hefði hins vegar átt að sleppa því að fara á stuttermabolnum út í Jou Jou að kaupa súpu í hádeginu, því að nú er ég komin með stíbblað nef.

(ps. Ég verð nú líka að viðurkenna að það er mjög langt frá því að hafa verið slagviðri í dag.)

Úffipúff, það er alltaf gott þegar maður er búin með presentasjónir. Í þetta skiptið tókst einkar vel upp og ég er ánægð en jafnframt fegin.

Kennslustundin í dag fjallaði um hvernig væri unnt að nota hina ýmsu gagnagrunna til að afla upplýsinga um gen og erfðir og þessháttar á netinu. Greinin sem ég fjallaði um er hér, og abstraktinn er hér. Þetta er frekar elegant grein að mínu mati, því að hópurinn hafði mappað sjúkdómslókus niður á 2 megabasa og hafði úr 30 genum að velja, sem öll voru jafnlíkleg til þess að vera sjúkdómsgen. Það hefði tekið mánuði að raðgreina öll 30 genin í sjúklingum, en með því að nota smá hugvit tók það eina helgi að þrengja leitina niður í eitt gen. Það var víst líka pínu heppni að liðið á næsta labbi var að vinna svona hvatbera-proteomics verkefni, sem hjálpaði til við að negla niður genið.

Undanfarnar vikur erum við búin að vera að fjalla mikið um mannerfðafræði. Ég verð bara að segja það að þegar ég heyri fræðislettum flengt fram og til baka fæ ég deja vu og flassbakk og alles og fyllist söknuði. Það var svo gaman að vinna í Íslenskri Erfðagreiningu á sínum tíma.